ലിങ്ഗപുരാണമ്

ബുദ്ധിമാന്മാർ പറയുന്നത്, അറിവ് അറിവിലൂടെ ഉദിക്കുന്നു; ആ അറിവിന്റെ ആധാരമാണ് ഭഗവാൻ. അടിമത്തവും മറ്റും കൊണ്ടുള്ള പരിഷ്കാരങ്ങൾ കാരണം, ജ്ഞാനികൾ അദ്ദേഹത്തെ ഈശ്വരൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അനേകം അർത്ഥങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വാക്കുകളിലൂടെ, പരമോന്നതവും അതിജ്ഞാനവും ആയ ഈ തത്വം, യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം അറിയുന്നവരും ദൈവത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവരും വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. മഹത് എന്ന മഹാ തത്വം, സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ പ്രേരിതമായി സൃഷ്ടിയെ ആരംഭിക്കുന്നു; അതിന്റെ രണ്ട് പ്രവർത്തനങ്ങൾ സങ്കൽപവും അദ്യവസായവും എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. മൂന്ന് ഗുണങ്ങളിൽ രാജസ്സ് ആധിക്യം വരുമ്പോൾ അഹങ്കാരം ഉദിക്കുന്നു; മഹത് തത്വം ആ അഹങ്കാരത്തെ പൊതിഞ്ഞ്, സൃഷ്ടി പുറംഭാഗത്തുള്ള ഘടകങ്ങളായ പഞ്ചഭൂതങ്ങളാൽ ആരംഭിക്കുന്നു. അഹങ്കാരത്തിൽ തമസ് ആധിക്യം വരുമ്പോൾ, സൂക്ഷ്മ ഘടകങ്ങൾ അഥവാ സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ ഉദിക്കുന്നു; അതിന് അന്ധകാരസ്വഭാവം എന്നാണ് പറയുന്നത്. ഘടകതത്വം രൂപം മാറി ആദ്യം ശബ്ദം മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് ശൂന്യമായ ആകാശം ഉദിച്ചു, അതിന്റെ ലക്ഷണം ശബ്ദമാണ്. ആകാശം ശബ്ദം മാത്രമാണ്, വായു രൂപം മാറി സ്പർശം മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചു, ശബ്ദത്തെയും പൊതിഞ്ഞു. വായുവിൽ നിന്ന് പ്രകാശം (തേജസ്) ഉദിച്ചു; അതിന്റെ ഗുണം രൂപമാണ്. വായു സ്പർശം മാത്രം ഉള്ളതുകൊണ്ട്, രൂപത്തെയും പൊതിഞ്ഞു. പ്രകാശം (തേജസ്) രൂപം മാറി രുചി മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് ജലങ്ങൾ (വെള്ളം) ഉദിച്ചു, അവയിൽ എല്ലാ രുചികളും ഉണ്ട്. ജലങ്ങൾ രുചി മാത്രം ഉള്ളവയാണ്, അവയെ തീ (അഗ്നി) പൊതിഞ്ഞു, അതിന് രൂപം മാത്രമാണ്. ജലങ്ങൾ രൂപം മാറി ഗന്ധം മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചു. അതിൽ നിന്ന് ഘടന (സംഘടിതാവസ്ഥ) ഉദിക്കുന്നു; അതിന്റെ ഗുണം ഗന്ധമാണ്. ഓരോ ഘടകത്തിലും അതിന്റെ സൂക്ഷ്മഗുണം നിലനില്ക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് സൂക്ഷ്മത തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. അവ വ്യത്യാസം ഇല്ലാത്തതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ അവയെ 'അവ്യക്തം' എന്നതായാണ് വിളിക്കുന്നത്. ശാന്തം, ഉഗ്രം, മോഹം എന്നിങ്ങനെ, അവ വീണ്ടും 'അവ്യക്തം' എന്നതായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഈ സൂക്ഷ്മഘടകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി, സത്വഗുണം ആധിക്യം ഉള്ള വൈകാരിക അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നും പരസ്പരം ഉദിക്കുന്നതായാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ആ വൈകാരിക സൃഷ്ടിയിൽ, അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളും അഞ്ചു കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങളും ഒരേസമയം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഈ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉപകരണങ്ങൾ ആണ്; അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന പത്ത് വൈകാരിക ദേവതകൾ ഉണ്ട്. പതിനൊന്നാമത് മനസ്സാണ്, അതിന്റെ സ്വഭാവം ഇരട്ടയാണ്. ചെവി, ത്വക്ക്, കണ്ണ്, നാവ്, മൂക്ക്—ഇവയാണ് അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങൾ, ബുദ്ധിയോടെ ശബ്ദം മുതലായവ അനുഭവിക്കാൻ. കാലുകൾ, അനസ്, ലിംഗം, കൈകൾ, വാക്ക്—ഇവയാണ് അഞ്ചു കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങൾ; ചലനം, വിസർജനം, ആനന്ദം, കൌശല്യം, വാക്ക് എന്നിങ്ങനെയാണ് അവയുടെ പ്രവർത്തനം. ആകാശം ശബ്ദം മാത്രം ഉള്ളതിൽ സ്പർശം പ്രവേശിച്ചു; വായു ഇരട്ടയായി—ശബ്ദവും സ്പർശവും. അതുപോലെ, രൂപം പ്രവേശിച്ചതോടെ ശബ്ദവും സ്പർശവും ഉണ്ടായി; തീ (തേജസ്) മൂന്നായിരിക്കുന്നു—ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം. ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, രുചി—ഇവ ചേർന്നു, ജലങ്ങൾ നാലായി—രുചി ഗുണമുള്ളവ. ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, രുചി—ഇവയിൽ ഗന്ധം മാത്രം ചേർന്നു; ഗന്ധഗുണം കൂടിയതോടെ ഭൂമി അഞ്ചായി, പഞ്ചഭൂതങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ദൃഢം. ശാന്തം, ഉഗ്രം, മോഹം എന്ന വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. പരസ്പരം ചേർന്നു, ഇവ ഒരേമറ്റിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ എല്ലാം ഉണ്ട്—ലോകങ്ങൾ, ഭുവനങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ എന്നിവയെ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നു, അവ സ്ഥിരമായതിനാൽ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ സൃഷ്ടിയും മുൻവയിലിന്റെ ഗുണം ഏറ്റെടുക്കുന്നു. ആ ഗുണങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നവരെ, ഏതെങ്കിലും ഗുണം ജലത്തിൽ ഗന്ധം അനുഭവിക്കുന്നവരും അതിനെ ജലത്തിന്റെ ഗുണം എന്ന് പറയുന്നവരും ഉണ്ട്. എന്നാൽ, ആ ഗുണം ഭൂമിയുടേതാണ്, ജലത്തിലും വായുവിലും അതിന്റെ ബന്ധം കൊണ്ടാണ് കാണപ്പെടുന്നത്; ഈ ഏഴ് മഹാഘടകങ്ങൾ പരസ്പരം ചേർന്ന് ഗുണങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്നു. പുരുഷന്റെ മേൽനോട്ടത്തിൽ, അവ്യക്തത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ, ഈ മഹാഘടകങ്ങൾ, പ്രത്യേക രൂപത്തിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ആ ബ്രഹ്മാണ്ഡം, വെള്ളത്തിൽ ബുധ്ബുദം പോലെ, പ്രത്യേക ഘടകങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉടലെടുത്ത്, വലുതായി വെള്ളത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ പുറത്തു വെള്ളം ഉണ്ട്, അതിന്റെ അളവിന്റെ പത്ത് ഇരട്ടിയാണത്; ആ വെള്ളം പുറത്തു തീ കൊണ്ടും പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അതും പത്ത് ഇരട്ടി വലുതാണ്. തീ പുറത്തു വായു കൊണ്ടും പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അതും പത്ത് ഇരട്ടി; വായു പുറത്തു ആകാശം കൊണ്ടും പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അതും പത്ത് ഇരട്ടി. വായു ആകാശത്തിൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ആകാശം ഘടകതത്വത്തിൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഘടകതത്വം മഹതിൽ, മഹത് അവ്യക്തത്തിൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ തലയിൽ ശര്വൻ നിലകൊള്ളുന്നു; ഭവൻ വെള്ളത്തിൽ, അനുഗ്രഹിതനായ രുദ്രൻ തീയിൽ, ഉഗ്രൻ വായുവിൽ. ഭീമൻ ഭൂമിയിൽ, മഹേശ്വരൻ അഹങ്കാരത്തിൽ, അനുഗ്രഹിതനായ ഈശൻ ബുദ്ധിയിൽ—എവിടെയും പരമേശ്വരൻ. ഈ ഏഴ് സ്വാഭാവിക ആവരണങ്ങളാൽ ബ്രഹ്മാണ്ഡം പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; പരസ്പരം പൊതിഞ്ഞ്, ഈ എട്ട് തത്വങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു. സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ, ഇങ്ങനെ നിലനിൽക്കുന്നവ, പരസ്പരം ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും, ഒരേമറ്റിനെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്തുണയും പിന്തുണയുള്ളതും എന്ന ബന്ധത്തിൽ, ഈ മാറ്റങ്ങൾ മാറ്റപ്പെട്ടതിൽ നിലനിൽക്കുന്നു; മഹേശ്വരൻ, അവ്യക്തത്തിനു അപ്പുറം, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ ഉറവിടമാണ്, അത് അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്. ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ നിന്ന്, ആ ഭഗവാൻ, പുരുഷൻ, സൂര്യനെപ്പോലെ തേജസ്സോടെ ജനിച്ചു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇച്ഛാനുസരണം, പ്രവർത്തനത്തിനുള്ള ഉപാധികൾ പൂർണ്ണമായി സ്ഥാപിച്ചു. അദ്ദേഹം ആദ്യത്തെ ശരീരധാരി, പുരുഷൻ എന്നാണ് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്; അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടത്തരം ഭാഗത്ത് നിന്ന്, എല്ലാ ദേവതകളും ആദരിക്കുന്ന വിഷ്ണു ഉദിച്ചു. പരമേശ്വരന്റെ ഇച്ഛയിൽ നിന്ന്, ലക്ഷ്മി ദേവി ജനിച്ചു; വലത്തരം ഭാഗത്ത് നിന്ന്, ലോകഗുരു ബ്രഹ്മാവും, സഹവാസിയായ സരസ്വതിയും ജനിച്ചു. ആ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ ഈ ലോകങ്ങൾ, ഈ മുഴുവൻ ബ്രഹ്മാണ്ഡം, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, അവരുടെ നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും, കാറ്റും എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.