ലിങ്ഗപുരാണമ്

സർവശക്തനായ ബ്രഹ്മാവ് മഹത്വത്തിലും വ്യാപനശേഷിയിലും അതുല്യനാണ്. എല്ലായിടത്തിലും ആകുന്നു, സകലഭൂതങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനവും ആധാരവുമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ബ്രഹ്മാ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ദേവതകളെ അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് ദയയാൽ നയിക്കുകയും അവരെ നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനാണ് അദ്ദേഹം; അതിനാലാണ് പൂരി (നിറയുന്നവൻ) എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ പുരുഷൻ എല്ലാ വസ്തുക്കളെയും അവയുടെ ഗുണങ്ങളും ഉപകാരങ്ങളും മനസ്സിലാക്കുന്നു; ബുദ്ധിയെ ഉണർത്തുന്നു. അതിനാൽ അദ്ദേഹം ബുദ്ധി എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നു. തിരിച്ചറിയലും നേരിട്ടുള്ള അനുഭവവും അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; ജ്ഞാനത്തിൽ ആനന്ദം സ്ഥാപിതമാകുന്നു. അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തെ ഖ്യാതി (പരിചയം/പ്രത്യക്ഷത) എന്നും വിളിക്കുന്നു. ജ്ഞാനാദി ഗുണങ്ങളാൽ വിവിധ രീതിയിൽ അറിയപ്പെടുന്നതിനാൽ മഹത് എന്നത് ഖ്യാതി എന്നും പറയുന്നു. മഹാത്മാവ് എല്ലാം നേരിട്ട് അറിയുന്നവനാണ്; അതുകൊണ്ട് ഈശ്വരൻ എന്നും, ജ്ഞാനത്തോടൊപ്പം നിലകൊള്ളുന്നതിനാൽ പ്രജ്ഞാ എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു. അനുഭവത്തിനായി ജ്ഞാനാദി രൂപങ്ങളും ക്രിയാഫലങ്ങളും സമാഹരിക്കുന്നതിനാൽ അദ്ദേഹം ചിത്തി (ചൈതന്യം) എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അവൻ ഭവിച്ച, ഭവിക്കുന്ന, ഭാവിയിൽ നടക്കുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും ഓർക്കുന്നവനാണ്; അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തെ സ്മൃതി (സ്മരണം) എന്നും വിളിക്കുന്നു. സമ്പൂർണജ്ഞാനവും പരമമായ മഹത്വവും പ്രാപിക്കുന്നതിനാൽ, അറിവും അറിഞ്ഞവനും സംവിത് (ബോധം) എന്നറിയപ്പെടുന്നു. എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുകയും എല്ലാം തന്നെക്കുള്ളിൽ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നവനാണ്; അതുകൊണ്ട് മുനികൾ അദ്ദേഹത്തെ സംവിത് (ചൈതന്യം) എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. അറിവ് അറിയുന്നതിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; ഈശ്വരൻ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആധാരമാണ്. നിയന്ത്രണവും മറ്റും കാരണം, ജ്ഞാനികൾ അദ്ദേഹത്തെ ഈശ്വരൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു. പല അർത്ഥങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകളിലൂടെ, ഈ പരമവും അതുല്യവുമായ തത്ത്വം യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അറിയുന്നവരും ദൈവഭക്തരും വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. മഹത് സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ പ്രേരിതനായി സൃഷ്ടിയെ ഉണർത്തുന്നു; അതിന്റെ രണ്ട് പ്രവർത്തനങ്ങൾ സംകല്പവും അധ്യവസായവുമാണ്. മൂന്നു ഗുണങ്ങളിൽ രാജസികം മേധാവിയായപ്പോൾ അഹങ്കാരം (അഹംകാര) ഉത്ഭവിക്കുന്നു; മഹതിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ട്, സൃഷ്ടി ഭൗതികതത്വങ്ങളിലൂടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. അതേ അഹങ്കാരത്തിൽ തമസികം മേധാവിയായപ്പോൾ, സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി ആരംഭിക്കുന്നു; അതിന് ഇരുണ്ട സ്വഭാവമാണ്. ഭൂതതത്വം പരിവർത്തനം ചെയ്യുമ്പോൾ ആദ്യം ശബ്ദം മാത്രം ഉത്ഭവിച്ചു; അതിൽ നിന്നാണ് ശൂന്യമായ ആകാശം ഉത്ഭവിച്ചത്, അതിന്റെ ലക്ഷണം ശബ്ദമാണ്. ആകാശം ശബ്ദഗുണം മാത്രം ഉള്ളതും വായു പരിവർത്തനത്തിലൂടെ സ്പർശം ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും ശബ്ദത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്തു. വായുവിൽ നിന്ന് പ്രകാശം (അഗ്നി) ഉത്ഭവിച്ചു; അതിന്റെ ഗുണം രൂപമാണ്. വായുവിന് സ്പർശം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു, അതിനാൽ രൂപം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടു. അഗ്നി പരിവർത്തനത്തിലൂടെ രുചി ഉത്ഭവിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് എല്ലാ രുചികളും ഉള്ള ജലം ഉത്ഭവിച്ചു. ജലം രുചിഗുണം മാത്രം ഉള്ളതും അഗ്നി രൂപം മാത്രം ഉള്ളതും; ജലം പരിവർത്തനത്തിലൂടെ ഗന്ധം ഉത്ഭവിച്ചു. അതിൽ നിന്ന് ഘനത്വം ഉത്ഭവിക്കുന്നു; അതിന്റെ ഗുണം ഗന്ധം എന്നാണ് പറയുന്നത്. ഓരോ ഭൂതത്തിലും അതിന്റെ സൂക്ഷ്മഗുണം നിലവിലുണ്ട്; അതിൽ നിന്നാണ് സൂക്ഷ്മത്വം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്. വ്യത്യാസമില്ലാത്തതിനെ അവ്യക്തം (അവിഭക്തം) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. ശാന്തം, തീവ്രം, മോഹം എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു സ്വഭാവങ്ങൾ കൊണ്ടു അവ വീണ്ടും അവ്യക്തം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളുടെ ഈ സൃഷ്ടി സത്വഗുണം മേധാവിയായ വൈകാരിക അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് പരസ്പരം ഉത്ഭവിക്കുന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. വൈകാരിക സൃഷ്ടിയിൽ അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളും അഞ്ചു കര്‍മേന്ദ്രിയങ്ങളും ഒരേസമയം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. ഈ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉപകരണങ്ങളാണ്; അവയ്ക്ക് വൈകാരിക ദേവതകൾ മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്നു. പതിനൊന്നാമത്തേത് മനസ്സാണ്, അതിന് സ്വഭാവത്തിൽ ഇരട്ടത്വം ഉണ്ട്. ചെവി, ത്വക്ക്, കണ്ണ്, നാവ്, മൂക്ക്—ഇവയാണ് അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങൾ; ശബ്ദം മുതലായ അനുഭവങ്ങൾക്കായി ബുദ്ധിയോടുകൂടി ഇവ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. കാലു, ഗുദം, ലിംഗം, കൈ, വാക്ക്—ഇവയാണ് അഞ്ചു കര്‍മേന്ദ്രിയങ്ങൾ; നടപ്പ്, വിസർജ്ജനം, ആനന്ദം, ശില്പം, വാക്ക് എന്നിങ്ങനെ അവയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ. ശബ്ദഗുണം മാത്രം ഉള്ള ആകാശം സ്പർശം ഉൾക്കൊണ്ടു; അപ്പോൾ വായു രണ്ടുതരം ആയിത്തീർന്നു—ശബ്ദവും സ്പർശവും ഉള്ളത്. അതുപോലെ, രൂപം പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ശബ്ദവും സ്പർശവും ഉണ്ടായി; അപ്പോൾ അഗ്നി മൂന്നു ഗുണങ്ങളോടെ—ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം—ഉണ്ടായി. ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം എന്നിവയ്ക്കൊപ്പം രുചി മാത്രം പ്രവേശിച്ചു; അതിനാൽ ജലം നാലു ഗുണങ്ങളോടെ—രുചി ഉൾപ്പെടെ—ഉണ്ടായി. ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, രുചി എന്നിവയ്ക്കൊപ്പം ഗന്ധം മാത്രം പ്രവേശിച്ചു; ഗന്ധഗുണം ചേർന്ന് ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അതിനാൽ ഭൂമി അഞ്ചു ഗുണങ്ങളോടെ, ഭൂതങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഘനമായതും ആകുന്നു. ശാന്തം, തീവ്രം, മോഹം എന്നിങ്ങനെയുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ഓർക്കപ്പെടുന്നു. പരസ്പരസമന്വയത്തിലൂടെ അവ പരസ്പരം പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ലോകങ്ങൾ, പ്രദേശങ്ങൾ, മലകൾ എന്നിവയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അവയുടെ ഗുണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നു; അവ സ്ഥിരമായതിനാൽ ഓർമ്മിക്കുന്നു. ഓരോ സൃഷ്ടിയും മുൻപത്തെ ഗുണം ഏറ്റെടുക്കുന്നു. ആ ഗുണങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച്, അവയുടെ ഗുണം എന്താണെന്ന് ചിലർ വെള്ളത്തിൽ സുഗന്ധം കാണുകയും അതിനെ ജലഗുണം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ആ ഗുണം ഭൂമിയുടേതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; ജലത്തിലും വായുവിലും അവയുടെ സമ്പർക്കം മൂലം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഈ ഏഴ് മഹാഭൂതങ്ങൾ പരസ്പരസമന്വയത്തിലൂടെ ഗുണങ്ങൾ പങ്കിടുന്നു. പുരുഷന്റെ മേൽനോട്ടത്തിലും അവ്യക്തത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിലും ഈ മഹാഭൂതങ്ങൾ, വിശിഷ്ടരൂപങ്ങൾ വരെ എത്തി, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ആ ബ്രഹ്മാണ്ഡം, വെള്ളത്തിലെ കുശബളമായ പോലെ, വിശിഷ്ടഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉടലെടുത്തത്; അതി വിശാലവും വെള്ളത്തിൽ താങ്ങിയിരിക്കുന്നതുമാണ്. ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന് പുറത്തു വെള്ളം ഉണ്ട്—അത് ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ പത്തിരട്ടിയാണ്; ആ വെള്ളത്തിന് പുറത്ത് അഗ്നി ഉണ്ട്, അത് വെള്ളത്തിന്റെ പത്തിരട്ടിയാണ്. അഗ്നിക്ക് പുറത്ത് വായു ഉണ്ട്, അത് അഗ്നിയുടെ പത്തിരട്ടിയാണ്; വായുവിന് പുറത്ത് ആകാശം ഉണ്ട്, അത് വായുവിന്റെ പത്തിരട്ടിയാണ്. ഇങ്ങനെ, സൃഷ്ടിയുടെ ആധികാരികമായ മഹത്തവും ക്രമവും മഹാത്മാക്കൾ വെളിപ്പെടുത്തിയതുപോലെ, ഈ ലോകം പരസ്പരബന്ധത്തിലും സമന്വയത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു.