ലിങ്ഗപുരാണമ്

ബ്രാഹ്മണന്മാർ അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു, ആ സ്ത്രീ ഭർത്താവിന്റെ മാർഗ്ഗം പിന്തുടർന്നു. ഹരിയുടെ അന്തിമകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചതിനു ശേഷം, അതുല്യ വീര്യശാലിയായ പാർത്ഥൻ രാമനും മറ്റുള്ളവർക്കും, വൃഷ്ണിവംശജന്മാർക്കും വേണ്ടി മൂലങ്ങൾ, കിഴങ്ങുകൾ, പഴങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അർപ്പണങ്ങൾ ചെയ്തു. ആവശ്യമായ സാമഗ്രികൾക്കുള്ള കുറവ് കാരണം, പാർത്ഥനും സഹോദരന്മാരും സ്വയം സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി. ഇങ്ങനെ, പാപരഹിതനായ കൃഷ്ണന്റെ കഥ സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ അവതാരവും ലയവും അവന്റെ സ്വന്തം ഇച്ഛയാൽ മാത്രമാണ് നടക്കുന്നത്. ഇതാണ് സോമവംശത്തിലെ രാജാക്കന്മാരുടെ ചരിത്രം, ദ്വിജന്മാരേ. ഈ കഥ ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താലോ, കേട്ടാലോ, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കേൾപ്പിച്ചാലോ, അവൻ നിർബന്ധമായും വൈഷ്ണവ ലോകം പ്രാപിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല. അപ്പോൾ, സുതനോട് ഒരാൾ ചോദിച്ചു: "നീ ആദിക്രമസൃഷ്ടിയെ സൂചിപ്പിച്ചുവെങ്കിലും, അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ പറയുന്നില്ല. ദയവായി അതു വിശദമായി വിവരിക്കണം." മഹേശ്വരൻ, മഹാദേവൻ, പ്രകൃതിയെയും പുരുഷനെയും അതീതനായവനാണ്; ദൈവം, പരമാത്മാവ്, മുനിമാരുടെ അധിപൻ. ഭഗവാനിൽ നിന്ന് അവ്യക്തം ഉദിച്ചു, അതാണ് പരമകാരണമായ പ്രധാനം, പ്രകൃതിയെന്നു യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നവർ വിളിക്കുന്നതു. അതിന് മണവും നിറവും രുചിയും ശബ്ദവും സ്പർശവും ഇല്ല; അതു പ്രായമില്ലാത്തതും സ്ഥിരവുമായതും അക്ഷരമായതും ശാശ്വതമായതും സ്വഭാവത്തിൽ നിലനില്ക്കുന്നതുമാണ്. ലോകത്തിന്റെ ഗർഭം, മഹാഭൂതം, പരമമായ ശാശ്വത ബ്രഹ്മം—സകലഭൂതങ്ങളുടെ രൂപം—ഭഗവാന്റെ ആജ്ഞയാൽ പ്രേരിതമായി നിലനിൽക്കുന്നു. അതിന് ആരംഭവുമില്ല, അവസാനവും ഇല്ല, അതു ജനിച്ചതുമല്ല, സൂക്ഷ്മവുമാണ്, മൂന്ന് ഗുണങ്ങളാൽ അടങ്ങിയതും അവ്യക്തവും അജ്ഞേയവുമാണ്; ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആരംഭത്തിൽ അതു നിലനിൽക്കുന്നു. സ്വയം അതു എല്ലാം വ്യാപിച്ചു, ശിവന്റെ ഇച്ഛയാൽ ഗുണങ്ങൾ സമചിതമായ അവിഭക്തമായ അന്ധകാരാവൃതമായ അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു. സൃഷ്ടിക്കാലത്ത്, പ്രധാനം 'ക്ഷേത്രജ്ഞൻ' ആയ ഭഗവാനാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഗുണങ്ങളുടെ ചടുലതയാൽ മഹത്ത്വതത്വം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ മഹത്ത്വതത്വം, സൂക്ഷ്മവും അവ്യക്തം കൊണ്ടു പൊതിഞ്ഞതും സത്ത്വം പ്രബലമായതുമായത് ആദ്യം സത്ത്വമായുള്ള നില മാത്രം പ്രകടമാക്കി. മനസ്സും മഹത്ത്വതത്വവും ഒന്നാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; അതാണ് അതിന്റെ കാരണമെന്നു ഓർമ്മിക്കുന്നു. സൂക്ഷ്മമായ ലക്ഷണം, ക്ഷേത്രജ്ഞന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഉദിച്ചു. ധർമ്മാദികളുടെ രൂപങ്ങൾ, ലോകത്തിന്റെ സത്യത്തിന് കാരണങ്ങൾ, മഹത്ത്വതത്വം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ ഉണർന്നു സൃഷ്ടി ആരംഭിക്കുന്നു. മനസ്സും, മഹത്ത്വതത്വവും, ബുദ്ധിയും, ബ്രഹ്മാവും, മുൻബോധവും, കീർത്തിയും, ഐശ്വര്യവും, ജ്ഞാനവും, ചൈതന്യവും, സ്മൃതിയും, സംവിത്തും, ലോകാധിപതിയും—ഇങ്ങനെ ഓർമ്മിക്കുന്നു. സകലഭൂതങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളും ഫലങ്ങളും ചിന്തിക്കുന്നതിനാൽ, അതിന്റെ സൂക്ഷ്മതയാൽ വ്യത്യസ്തമാകുന്നു; അതിനാൽ അതിനെ മനസ്സെന്നു വിളിക്കുന്നു. അവൻ തത്വങ്ങളിൽ മുതിർന്നവനും വിശാലവുമാണ്, പ്രത്യേക ഗുണങ്ങളെക്കാൾ വലിയവനും; അതിനാൽ അവനെ മഹാൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു. അവൻ ഗൗരവം വഹിക്കുന്നു, വ്യത്യാസങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നു, വിഭജനം കാണുന്നു; ആനന്ദത്തിൽ പങ്കാളിയായ വ്യക്തി അതിനാൽ മനസ്സു (മതി) എന്നു വിളിക്കുന്നു. മഹത്വം, വ്യാപനശേഷി, സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആധാരം, അവയെല്ലാം ധരിക്കുന്നതിന്റെ ആധാരമായതിനാൽ അവനെ ബ്രഹ്മ എന്നു വിളിക്കുന്നു. സകലദേവന്മാരെയും അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ അവനെ പൂരി (നിറവേറ്റുന്നവൻ) എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഇവിടെ വ്യക്തി സകലവസ്തുക്കളെയും അവയുടെ ഗുണപ്രയോജനങ്ങളെയും മനസ്സിലാക്കുന്നു; അതിനാൽ അവനെ ബുദ്ധി (ബുദ്ധി) എന്നു വിളിക്കുന്നു. അവനിൽ നിന്ന് തിരിച്ചറിവും തത്സമയാനുഭവവും ഉളവാകുന്നു; ജ്ഞാനത്തിൽ ആനന്ദം ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിനാൽ അവനെ ഖ്യാതി (പ്രത്യക്ഷത) എന്നും വിളിക്കുന്നു. ജ്ഞാനാദി ഗുണങ്ങളാൽ പലവിധത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നതിനാൽ മഹത്തിനെ ഖ്യാതി എന്നും വിളിക്കുന്നു. മഹാത്മാവ് നേരിട്ട് എല്ലാം അറിയുന്നതിനാൽ അവനെ ഈശ്വരൻ (പ്രഭു) എന്നും, ജ്ഞാനത്തോടൊപ്പം നിലനിൽക്കുന്നവനായി പ്രജ്ഞ (ജ്ഞാനം) എന്നും വിളിക്കുന്നു. ജ്ഞാനരൂപങ്ങളും കർമ്മഫലങ്ങളും ആസ്വാദനത്തിനായി സമാഹരിക്കുന്നതിനാൽ അവനെ ചിത്തി (ചൈതന്യം) എന്നും വിളിക്കുന്നു. അവൻ കഴിഞ്ഞ, ഇപ്പോഴത്തെ, ഭാവിയിലെ പ്രവൃത്തികൾ ഓർമ്മിക്കുന്നതിനാൽ അവനെ സ്മൃതി (സ്മരണം) എന്നും വിളിക്കുന്നു. പൂർണ്ണമായ ജ്ഞാനവും പരമമായ മഹത്വവും പ്രാപിക്കുന്നതിനാൽ, അറിയുന്നവനും അറിവും സംവിത്ത് (ബോധം) എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അവൻ എല്ലായിടത്തും നിലനിൽക്കുന്നവനും എല്ലാം തന്റെ ഉള്ളിൽ കണ്ടെത്തുന്നവനും ആകയാൽ, സന്യാസിമാർ അവനെ സംവിത്ത് (ബോധം) എന്നും വിളിക്കുന്നു. ജ്ഞാനം അറിവിൽ നിന്ന് ഉളവാകുന്നു; ഭഗവാൻ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആധാരമാണ്. അധീനതയും മറ്റു പരിധികളും കാരണം ജ്ഞാനികൾ അവനെ ഈശ്വരൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു. പലതരം അർത്ഥങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകളിൽ, പരമവും അപ്രതിമയുമായ തത്വം യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അറിയുന്നവരും ദൈവത്തിന് ഭക്തിയുള്ളവരുമായവർ വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. മഹത് (മഹത്ത്വതത്വം) സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ പ്രേരിതമായി സൃഷ്ടിയെ ഉളവാക്കുന്നു; അതിന്റെ രണ്ട് പ്രവർത്തനങ്ങൾ സങ്കൽപ്പം (ഉദ്ദേശം)യും അധ്യവസായം (നിശ്ചയം)യുമാണ്. മൂന്ന് ഗുണങ്ങളിൽ രാജസ്സു പ്രബലമായപ്പോൾ അഹങ്കാരം (അഹംകാര) ഉദിച്ചു; മഹത്വം കൊണ്ടു പൊതിഞ്ഞതായ അഹങ്കാരം, പുറംഭൂതങ്ങളായ ഭൗതികവസ്തുക്കളിൽ നിന്നാണ് സൃഷ്ടി ആരംഭിക്കുന്നത്. അവിടെ തന്നെ അഹങ്കാരത്തിൽ തമസ്സു പ്രബലമായപ്പോൾ സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി ആരംഭിച്ചു; അതാണ് അന്ധകാരസ്വഭാവമുള്ളതെന്ന് പറയുന്നു. ഭൂതതത്വം രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു ആദ്യം ശബ്ദം മാത്രം ഉളവാക്കി; അതിൽ നിന്ന് ശൂന്യമായ ആകാശം ഉദിച്ചു, അതിന്റെ ലക്ഷണം ശബ്ദമാണ്. ആകാശത്തിന് ശബ്ദം മാത്രമാണ് ഗുണം; വായു രൂപാന്തരമാകുമ്പോൾ സ്പർശം മാത്രം ഉളവാക്കി, ശബ്ദത്തെയും പൊതിഞ്ഞു. വായുവിൽ നിന്ന് പ്രകാശം (തേജസ്) ഉദിച്ചു; അതിന്റെ ഗുണം രൂപമാണ്. വായുവിന് സ്പർശം മാത്രമുള്ളതും, രൂപത്തെ പൊതിഞ്ഞതുമാണ്. പ്രകാശം രൂപാന്തരമാകുമ്പോൾ രുചി മാത്രം ഉളവാക്കി; അതിൽ നിന്ന് ജലം ജനിച്ചു, അതിന് എല്ലാ രുചികളും ഉണ്ട്. ജലത്തിന് രുചി മാത്രമാണ് ഗുണം; അതിനെ അഗ്നി പൊതിഞ്ഞു, അതിന് രൂപം മാത്രമാണ്. ജലം രൂപാന്തരമാകുമ്പോൾ ഗന്ധം മാത്രം ഉളവാക്കി.