ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഹലായുധന്റെ സഹായത്തോടെ, കൃഷ്ണൻ ദൈത്യന്മാരെ വധിച്ചു; അതുപോലെ തന്നെ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ദുഷ്ടരായ രാജാക്കളെയും എളുപ്പത്തിൽ നശിപ്പിച്ചു. മഹാത്മാവായ ഊർദ്ധ്വചക്രൻ നൽകിയ വരപ്രഭാവത്തിൽ, ദൈവസന്ധാനിയായ ദൈത്യശ്രേഷ്ഠനായ നരകാസുരനെയും കൃഷ്ണൻ സംഹരിച്ചു. അതിനുശേഷം, അപാരവീര്യശാലിയായ കൃഷ്ണൻ പതിനാറായിരത്തിലധികം കന്യകമാരെ സുഖാർത്ഥം സ്വീകരിച്ചു. ശാപം എന്ന അവസ്ഥയെ മറവിയായി ഉപയോഗിച്ച്, കൃഷ്ണൻ ബ്രാഹ്മണവർഗ്ഗത്തിന്റെ വംശം നശിപ്പിച്ചു; ആ കുടുംബം നശിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, അച്യുതൻ പ്രഭാസയിൽ പാർപ്പിടം ഏർപ്പെടുത്തി. അങ്ങനെ നൂറ്റാണ്ടിലധികം ദ്വാരകയിൽ വസിച്ച കൃഷ്ണൻ, വൃദ്ധപീഡനാശകനായോരു ദൈവസ്വരൂപിയായി അവിടെ നിലനിന്നു. അപ്പോഴാണ് ദുർവാസമുനിയുടെ വചനങ്ങൾക്കും, വിശ്വാമിത്രൻ, കൺവൻ, നാരദൻ തുടങ്ങിയ ജ്ഞാനികൾ പിണ്ഡാരകത്തിൽ ഉച്ചരിച്ച ശാപത്തിനും കൃഷ്ണൻ സംരക്ഷണം നല്കിയത്. പിന്നീട്, ജരനെന്ന വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പ് എന്ന നിമിത്തം സ്വീകരിച്ച്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ മാനുഷരൂപം ഉപേക്ഷിച്ചു; വേട്ടക്കാരനോടു കൃപയോടെ, സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു ചേർന്നു. അഷ്ടാവക്രന്റെ ശാപപ്രഭാവത്തിൽ, കൃഷ്ണന്റെ എല്ലാ ഭാര്യമാരെയും മായാവശാൽ കള്ളന്മാർ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ബലഭദ്രനും സന്ന്യാസം സ്വീകരിച്ച്, പാമ്പായി മാറി ലോകം വിട്ടു; രുക്മിണിയെ മുൻനിരയിൽ നിർത്തി, കൃഷ്ണന്റെ സൗമ്യഭാര്യമാരും അങ്ങനെ തന്നെ. അവരൊക്കെയും അഗ്നിയോടൊപ്പം അഹുതിയായി അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; ശുദ്ധകർമശീലിയായ ബലഭദ്രനോടൊപ്പം ദേവീ രേവതിയും അങ്ങനെ അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന്മാരും അഗ്നിയിൽ കയറി; അവൾ ഭർത്താവിന്റെ മാർഗ്ഗം പിന്തുടർന്നു. ഹരിയുടെ അന്തിമകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ച ശേഷം, പരാക്രമശാലിയായ പാർഥൻ, രാമനും മറ്റ് വൃഷ്ണികളും ഉൾപ്പെടെ, അവർക്കും വേരുകളും കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് പിണ്ഡം അർപ്പിച്ചു. സാധനങ്ങളുടെ അഭാവത്തിൽ, പാർഥനും സഹോദരന്മാരും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു ചേർന്നു. അങ്ങനെ, പാപരഹിതനായ കൃഷ്ണന്റെ ചരിത്രം സംക്ഷിപ്തമായി വിവരിക്കപ്പെട്ടു. മഹാത്മാവിന്റെ അവതാരവും ലയവും എല്ലാം അവന്റെ ഇച്ഛയാൽ മാത്രമേ സംഭവിക്കുകയുള്ളൂ; ഇതാണ് സോമവംശീയ രാജാക്കന്മാരുടെ കഥ, ദ്വിജന്മാരേ. ഈ കഥയൊക്കെ ആരെങ്കിലും വായിച്ചാൽ, കേട്ടാൽ, അല്ലെങ്കിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കേൾപ്പിച്ചാൽ, അവൻ നിർബന്ധമായും വൈഷ്ണവ ലോകം പ്രാപിക്കും; ഇതിൽ സംശയത്തിന് ഇടയില്ല. ഇതിനുശേഷം, സുതനോടു ചോദിച്ചു: "നീ ആദികൃത്യത്തെ സൂചിപ്പിച്ചുവെങ്കിലും, വിശദമായി വിവരിച്ചിട്ടില്ല. നീ ഇപ്പോൾ അതു വിശദമായി പറഞ്ഞുതരിക." മഹാദേവനായ മഹേശ്വരൻ, പ്രകൃതിയേക്കും പുരുഷനേയും അതിജീവിച്ചവനായി, ദേവനും പരമാത്മാവും, മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരുടെ നാഥനുമാണ്. ഭഗവാനിൽ നിന്ന്, അപ്രകൃതമായ പരമകാരണം ഉത്ഭവിച്ചു; അതാണ് പ്രധാനം, പ്രകൃതി എന്നും സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നവർ വിളിക്കുന്നു. അതിന് ഗന്ധമില്ല, വർണ്ണമില്ല, രുചിയില്ല, ശബ്ദവും സ്പർശവും ഇല്ല; അതു ജരാരഹിതം, സ്ഥിരം, അക്ഷരം, ശാശ്വതം, സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നത്. ആ ലോകത്തിന്റെ ഗർഭം, മഹാഭൂതം, പരമമായ ശാശ്വത ബ്രഹ്മം; സകലഭൂതങ്ങളുടെ രൂപം, ഭഗവാന്റെ ആജ്ഞപ്രേരിതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതും അതാണ്. അതിന് ആരംഭമോ അവസാനമോ ഇല്ല, അജം, സൂക്ഷ്മം, ത്രിഗുണയുക്തം, അക്ഷയം; അപ്രകൃതവും അജ്ഞേയവുമാണ്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആദിയിൽ അതു നിലനിന്നു. സ്വയം അതിനാൽ, ഈ സകലവും വ്യാപിച്ചു; ശിവന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം, ഗുണങ്ങൾ സമ്യവസ്ഥയിലായപ്പോൾ, അഖണ്ഡമായ അന്ധകാരപൂർണ്ണമായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ സമയത്ത്, പ്രധാനം, ക്ഷേത്രജ്ഞന്റെ മേൽനോട്ടത്തിൽ, ഗുണങ്ങളുടെ ചലനത്താൽ മഹത്ത്വത്തത് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ മഹത്ത്വം, സൂക്ഷ്മവും അപ്രകൃതിയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും, സത്ത്വഗുണം പ്രാധാന്യമുള്ളതും ആയിരുന്നു; ആദിയിൽ, അതിൽ സത്ത്വം മാത്രം പ്രകടമായിരുന്നു. മനസ്സും മഹത്ത്വവും ഒന്നാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; അതാണ് അതിന്റെ കാരണമായി ഓർക്കപ്പെടുന്നത്. ക്ഷേത്രജ്ഞൻ മേൽനോട്ടം വഹിച്ചുകൊണ്ട്, സൂക്ഷ്മലക്ഷണം ഉദിച്ചു. ധർമ്മം മുതലായവയുടെ രൂപങ്ങൾ, ലോകത്തിന്റെ സത്യത്തിന് കാരണമായവ, മഹത്ത്വം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു ഉണർന്നു. മനസ്സ്, മഹത്ത്വം, ബുദ്ധി, ബ്രഹ്മം, മുൻജ്ഞാനം, കീർത്തി, ഐശ്വര്യം, പ്രജ്ഞ, ചിത്തി, സ്മൃതി, സംവി, ലോകനാഥൻ—ഇവയെല്ലാം അതാണ്. സകലഭൂതങ്ങളുടെ കർമ്മഫലങ്ങളെ ചിന്തിക്കുന്നതിനാൽ, അതിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം കൊണ്ട് വ്യത്യസ്തമാക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ, അതിനെ മനസ്സെന്നു വിളിക്കുന്നു. തത്ത്വങ്ങളിൽ പ്രാചീനനും, വിസ്തൃതനുമാണ്; പ്രത്യേകഗുണങ്ങളേക്കാളും വലിയവൻ, അതിനാൽ അതിനെ മഹാൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഗൌരവം വഹിക്കുകയും, ഭേദങ്ങളെ ചിന്തിക്കുകയും, വ്യത്യാസങ്ങളെയും നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; പുരുഷൻ അനുഭവത്തോട് ബന്ധമുണ്ടായതിനാൽ, അതിനെ മതി എന്നും പറയുന്നു. മഹത്വവും വ്യാപനശേഷിയും ഉള്ളതിനാൽ, സകലവസ്തുക്കൾക്കും ആധാരമായതിനാൽ, എല്ലാ ജീവികളെയും താങ്ങുന്നതിനാൽ, അതിനെ ബ്രഹ്മം എന്നും വിളിക്കുന്നു. അവൻ സകലദേവതകളെയും അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ, അവനെ പൂരി എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഇവിടെ പുരുഷൻ സകലവസ്തുക്കളെയും മനസ്സിലാക്കുന്നു, ഹിതം അറിയുന്നു; മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ എന്നതിനാൽ, അവനെ ബുദ്ധി എന്നും പറയുന്നു. അവനിൽ നിന്നാണ് പരിചയം, അനുഭവം എന്നിവ ഉദയിക്കുന്നത്; വിജ്ഞാനത്തിൽ അനുഭവം സ്ഥാപിതമായതിനാൽ, അവനെ ഖ്യാതി എന്നും വിളിക്കുന്നു. ജ്ഞാനാദിഗുണങ്ങൾകൊണ്ടു വിവിധവിധം അറിയപ്പെടുന്നതിനാൽ, മഹതിനെ ഖ്യാതി എന്നും പറയുന്നു. മഹാത്മാവ് സകലവും നേരിട്ട് അറിയുന്നതിനാൽ, അവൻ ഈശ്വരൻ; ജ്ഞാനത്തോടൊപ്പം നിലകൊള്ളുന്നതിനാൽ, അവൻ പ്രജ്ഞ. അവൻ ജ്ഞാനവും കർമ്മഫലങ്ങളും അനുഭവാർത്ഥം സമാഹരിക്കുന്നതിനാൽ, അവനെ ചിത്തി എന്നും വിളിക്കുന്നു. അവൻ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും—ഇപ്പൊളത്തെ, പഴയതും ഭാവിയതും—ഓർക്കുന്നതിനാൽ, അവനെ സ്മൃതി എന്നും പറയുന്നു. പൂർണ്ണജ്ഞാനവും പരമമഹത്വവും പ്രാപിക്കുന്നതിനാൽ, അറിഞ്ഞവനും അറിവും സംവി എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അവൻ എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുകയും, എല്ലാം തനിക്കുള്ളിൽ കണ്ടെത്തുന്നതിനാൽ, സന്യാസികൾ അവനെ സംവി എന്നും വിളിക്കുന്നു.