ലിങ്ഗപുരാണമ്

ശിവഭക്തന്‌ ബാഹ്യവും അന്തരംഗവുമായ ശുദ്ധി അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടതാണെന്ന് ഉപദേശങ്ങൾ പറയുന്നു. അഗ്നി, ജലം, ബ്രഹ്മൻ എന്നിവയുടെ ശുദ്ധീകരണങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം. നിർദ്ദിഷ്ടവിധിപ്രകാരം ശരീരശുദ്ധിക്ക് സ്നാനം ചെയ്യുകയും, അതിനുശേഷം അന്തർശുദ്ധി പ്രാപിക്കേണ്ടതും നിർബന്ധമാണ്. ശിവഭക്തൻ എപ്പോഴും മണ്ണ് പുരട്ടിയും, പുണ്യജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തും, ജീവപര്യന്തം ഈ ശുദ്ധി അനുഷ്ഠിക്കണം. ശുദ്ധജലത്തിൽ മുങ്ങിയാലും, ആന്തരിക ശുദ്ധി ഇല്ലെങ്കിൽ അശുദ്ധത അകറ്റപ്പെടില്ല. ജലത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ചെടികളും, മീനുകളും, മീനുകളെ ഭക്ഷിക്കുന്ന ജീവികളും ജലത്തിൽ തന്നെ കഴിയുന്നു. അവർക്ക് ജലസ്നാനം കൊണ്ട് മാത്രം ശുദ്ധി പ്രാപിക്കാനാവുന്നില്ലെങ്കിൽ, അപ്പോൾ തന്നെ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ആന്തരിക ശുദ്ധി നിത്യവും അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടതാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. സ്വയംജ്ഞാനജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, ശുദ്ധവൈരാഗ്യത്തിലും, സത്യഭാവത്തിലും മണ്ണ് പുരട്ടി, അങ്ങനെ ആന്തരികശുദ്ധി പ്രാപിച്ചവൻ ശുദ്ധനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു—ഇതാണ് ശുദ്ധി സംബന്ധിച്ച ഉപദേശം. ശുദ്ധന്മാരിൽ വിജയമാണ് കാണപ്പെടുന്നത്, അശുദ്ധന്മാരിൽ അല്ല. നിയമാനുസൃതമായി ലഭിക്കുന്നതിൽ സംതൃപ്തനായി, ആത്മനിയന്ത്രണം പാലിക്കുന്നവൻ വിജയിയെത്തുന്നു. അവന്റെ സംതൃപ്തി സ്ഥിരമായതാണ്; നേരത്തെ ലഭിച്ച കാര്യങ്ങളിൽ അവൻ ചിന്തിക്കാറില്ല. ചന്ദ്രായണാദി ഉത്തമതപസ്സു പ്രയോഗങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം പ്രാവീണ്യം കാണിക്കുന്നു. വേദപഠനം ജപമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. പ്രണവജപം മൂന്നു വിധമാണ്: വാചികം (താഴ്ന്നത്), ഉപാംശം (ഉയർന്നത്), മാനസികം (ഊന്നിയതും ശ്രേഷ്ഠവും). പ്രത്യേകിച്ച്, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം മാനസികമായി ജപിക്കുന്നത് ഏറ്റവും വിശാലമായതും ഫലപ്രദവുമാണ്. ഈപോലെ, മനസ്സിലും വാക്കിലും കായികക്രിയയിലുമാണ് ശിവഭക്തി നടത്തേണ്ടത്. ശിവജ്ഞാനം, ഗുരുവിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ആകർഷിതരാകുമ്പോൾ അവയെ വേഗത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന കഴിവ്—ഇവയാണ് പഠിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പിൻവലിക്കൽ പ്രത്യാഹാരമായും, മനസ്സിനെ ഒരു കേന്ദ്രത്തിൽ ബന്ധിപ്പിക്കൽ ധാരണയെന്നും സംക്ഷിപ്തമായി പറയുന്നു. മനസ്സിന്റെ അവസ്ഥ സ്ഥിരമായാൽ, ധ്യാനവും സമാധിയുമാണ് അതിനുശേഷം. മനസ്സിന്റെ ഏകാഗ്രതയാണ് ധ്യാനം, മറ്റു വാസനകളില്ലാതെ. ശുദ്ധമായ ബോധം മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോൾ, ശരീരബോധം ഇല്ലാത്തതുപോലെ അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ, അതാണ് സമാധി. ഇതിന്റെ മുഖ്യകാരണം പ്രാണായാമം ആണെന്നും പറയുന്നു. സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ ഉദയമെടുക്കുന്ന വായുവാണ് പ്രാണൻ; അതിന്റെ നിയന്ത്രണം യമം എന്നാണ്. യമം മൂന്നു വിധമാണെന്ന് ദ്വിജന്മാർ പറയുന്നു: മൃദു, മദ്ധ്യ, ഉത്തമം. പ്രാണനും അപാനവും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് പ്രാണായാമം എന്നാണ്. പ്രാണായാമത്തിന്റെ അളവ് പന്ത്രണ്ടു മാത്രം (മാത്രാ) ആയി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. താഴ്ന്നത് പന്ത്രണ്ടു മാത്ര, ഉത്തമവും അതേ അളവിൽ; മദ്ധ്യസ്ഥം ഇരട്ടി, ഇരുപത്തിനാല്. ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് ഉത്തമത്തിന്റെ മൂന്നിരട്ടി, അർത്ഥം മുപ്പത്താറു മാത്രം. ഇതിൽ അക്രമമായി വിയർപ്പ്, വിറയൽ, ഉയരുന്ന അവസ്ഥകൾ അനുഭവപ്പെടുന്നു. യോഗത്തിൽ ആനന്ദം, ഉറക്കം, തലകറക്കം എന്നിവ ഉണ്ടാക്കാൻ ഈ പ്രക്രിയയിലുണ്ട്. രോമാഞ്ചം, ശബ്ദം, ബോധം, ശരീരത്തിന്റെ വിറയൽ എന്നിവ അനുഭവപ്പെടുന്നു. തലകറക്കത്തോടുകൂടി വിയർപ്പും, മയക്കവും ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ പ്രാണായാമം. ഇത് വിത്തോടുകൂടിയോ വിത്തില്ലാതെയോ, ജപത്തോടോ ജപമില്ലാതെയോ ആകാം; ആനപോലോ, മൃഗപോലോ, സിംഹപോലോ, നിയന്ത്രിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതാകാം. എന്നാൽ നിയന്ത്രിതമാക്കി നിയന്ത്രണത്തിലാക്കുമ്പോൾ, അതിന് യുക്തമായ അവസ്ഥ ലഭിക്കും; എന്നാൽ വായു അസ്ഥിരമായാൽ യോഗികൾക്ക് അതിനെ കീഴടക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. ശരിയായി അഭ്യസിച്ചാൽ വായുവിന് സ്ഥിരതയും സമത്വവും ലഭിക്കും; അതുപോലെ, കാട്ടുമൃഗം, ആന, മൃഗം തുടങ്ങിയവയും പരിശീലനത്തിലൂടെ ശാന്തമാകുന്നതുപോലെ. കാലത്തിന്റെ ശക്തിയിലും സ്ഥിരമായ അഭ്യാസത്തിലുമാണ് ഇത് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നത്; ഈ പരിചയത്തിലൂടെ സ്ഥിരതയും സമത്വവും ലഭിക്കും. യോഗാഭ്യസത്തിലൂടെ പ്രാണൻ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവന് രോഗം ഉണ്ടാവുന്നില്ല. മനസ്സ്, വാക്ക്, ശരീരം എന്നിവയിൽ നിന്നുള്ള ദോഷങ്ങൾ പ്രാണായാമം അകറ്റുന്നു; ജ്ഞാനികൾ ശരിയായി പ്രാണായാമം ചെയ്യുമ്പോൾ ശരീരം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ദോഷങ്ങൾ നശിക്കുകയും, ശ്വാസോച്ഛ്വാസം കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രാണായാമത്തിലൂടെ ദൈവീകശാന്തി മുതലായ ഗുണങ്ങൾ ക്രമമായി പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നു. ശാന്തി, പരമശാന്തി, പ്രകാശം, പ്രസാദം—ഇവയാണ് ഈ ക്രമത്തിൽ ലഭിക്കുന്നത്. ഇവയിൽ ആദ്യം ശാന്തിയാണെന്ന് ദ്വിജന്മാരോട് പറയുന്നു. ശാന്തി ജന്മസിദ്ധമായും ആപാതമായും വരുന്ന പാപങ്ങളുടെ അകറ്റലാണ്; പരമശാന്തി പൂർണ്ണനിയന്ത്രണമാണെന്നും സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു. പ്രകാശം എന്നും എല്ലായിടത്തും പ്രകാശമായാണ്; എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും പ്രസാദം ബുദ്ധിയുടേയും വായുവിന്റേയും ആണെന്ന് പറയുന്നു. ഈ പ്രസാദം 'പ്രസാദം' എന്നാണറിയപ്പെടുന്നത്; ശരീരത്തിൽ നാലെണ്ണം—പ്രാണൻ, അപാനൻ, സമാനൻ, ഉദാനൻ, വ്യാനൻ. നാഗ, കൂർമ, കൃകല, ദേവദത്ത, ധനഞ്ജയ—ഇവ വായുവിന്റെ പ്രസാദം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ചലനം ഉണ്ടാക്കുന്ന വായുവാണ് പ്രാണൻ; അപാനൻ അക്രമത്തിൽ അഹാരം മുതലായവ പുറന്തള്ളുന്നു. വ്യാനൻ അവയവങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ച് രോഗാദികളെ ഉണർത്തുന്നു; പ്രാണകേന്ദ്രങ്ങളെ ഉണർത്തുന്നതാണ് ഉദാനൻ. ശരീരാവയവങ്ങളെ സമത്വത്തിൽ എത്തിക്കുന്നത് സമാനൻ. നാഗൻ ഉൽബുക്കം വരുത്തുന്നു; കൂർമൻ കണ്ണ് തുറക്കുന്നു; കൃകലൻ വിശപ്പുണ്ടാക്കുന്നു; ദേവദത്തൻ ഉമ്മയെടുക്കുന്നു; ധനഞ്ജയൻ വലിയ ശബ്ദം ഉണർത്തുന്നു, മരണത്തിനു ശേഷവും. ഇങ്ങനെ ഈ പത്ത് വായുവിന്റെ പ്രസാദം പ്രാണായാമത്തിലൂടെ സാധ്യമാണ്. നാലാമത്തെ പേരാണ്—വിശ്വ, മഹാൻ, പ്രജ്ഞ, മനസ്, ബ്രഹ്മ, ചിതി, സ്മൃതി, ഖ്യാതി, സംവിത്, ഈശ്വര, മതി—ഇവ. ഇവ ബുദ്ധിയുടെ പേരുകളാണെന്നും, മഹത്വമുള്ളവയാണെന്നും പറയുന്നു; ബുദ്ധിയുടെ പ്രസാദം പ്രാണായാമത്തിലൂടെയാണ് പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നത്. വിശ്വം സാർവത്രികാവസ്ഥയാണ്, മഹത്വത്തിൽ പ്രഥമതत्त्वം; മഹാൻ അളവിലും മഹത്വത്തിലും ഉയർന്നത്. അത് അറിവിന്റെ അളവും ഗുഹയും; അതിൽ നിന്നാണ് മനസ്സ് ചിന്തിക്കുന്നത്. അതിന്റെ വിശാലതയും വ്യാപനശേഷിയും കാരണം ബ്രഹ്മം എന്ന് ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. ഇവയാണ് ശുദ്ധി, യോഗം, പ്രാണായാമം, മനോനിയന്ത്രണം, ശാന്തി, പ്രകാശം, ബുദ്ധി എന്നിവയുടെ മഹത്വം, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.