ലിങ്ഗപുരാണമ്

പ്രശിതൻ, തന്റെ ഗുരുവിന്റെ പശുവിനെ ഹാനിച്ചതുകൊണ്ട് മഹാപാപം ഏറ്റുവാങ്ങി. ഗുരുവിന്റെ ശാപത്താൽ, അദ്ദേഹം ച്യവനന്റെ പുത്രനായി ഒരു ശൂദ്രനായി ജനിച്ചു. നാഭാഗന്റെ പുത്രൻ ദിഷ്ടൻ, അവനിൽ നിന്ന് ഭലന്ദനൻ, ഭലന്ദനന്റെ വീരപുത്രൻ അജവാഹനൻ എന്ന രാജാവായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ മനുവിന്റെ പുത്രന്മാരെക്കുറിച്ച് സംക്ഷിപ്തമായി വിവരിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ പുത്രന്മാരെയും മക്കളെയും എലയെയും സംബന്ധിച്ച വംശാവലികൾ നിങ്ങളോട് പറയാം. പൗരാണികനായ ഐലൻ, പുരൂരവസ് എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടവൻ, രുദ്രഭക്തനും മഹാശക്തിയുമായിരുന്നു. അവൻ ത്വകാന്തകത്താണ് തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചത്—അത് ഏറ്റവും പുണ്യഭൂമിയായിരുന്നു. പ്രസിദ്ധനായ പ്രതിഷ്ഠാനയുടെ രാജാവ്, മഹർഷിമാർ ആരാധിച്ച പ്രയാഗയിലായിരുന്നു, യമുനയുടെ വടക്കേക്കരയിൽ. അവൻ പ്രതിഷ്ഠാനയിൽ വസിച്ചു. പുരൂരവസിന് ഏഴ് പുത്രന്മാരുണ്ടായിരുന്നു—അവരൊക്കെയും വിശാലതേജസ്സും ഗന്ധർവലോകത്തിൽ പ്രസിദ്ധിയും ഭവഭക്തിയും മഹാബലവും ഉള്ളവർ. അവരായിരുന്നു ആയു, മായു, അമായു, മഹാബലൻ വിശ്വായു, ശ്രുതായു, ശതായു, ഉർവശിയുടെ ദിവ്യപുത്രന്മാർ. ആയുവിന് പ്രഭ എന്ന സ്വർഭാനുവിന്റെ പുത്രിയാൽ അഞ്ചു വീരപുത്രന്മാർ ജനിച്ചു—അവരിൽ ആദ്യം നഹുഷൻ, ധർമ്മനിഷ്ഠനും ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തനുമായിരുന്നു. നഹുഷനിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രനോടു തുല്യമായ തേജസ്സുള്ള ആറു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു. പിതൃകളുടെ പുത്രിയായ വീരജയിൽ നിന്ന് യതി, യയാതി, സംയതി, ആയതി, അന്ധക, വിജയതി—ഇവരാണ് ആ ആറു പ്രസിദ്ധരായ പുത്രന്മാർ. അവരിൽ യതി മുതിർന്നവനും, യയാതി അടുത്തവനുമായിരുന്നു. യതി മോക്ഷം ആഗ്രഹിച്ച്, ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ചു. ബാക്കിയുള്ള അഞ്ചുപേരിൽ യയാതി മഹാബലനും ധൈര്യവാനുമായിരുന്നു. യയാതിക്ക് ഉശനസിന്റെ പുത്രിയായ ദേവയാനിയെയും, വൃശപർവന്റെ പുത്രിയായ അസുരകന്യ ശർമിഷ്ഠയെയും ഭാര്യകളായി ലഭിച്ചു. ദേവയാനി യയാതിക്ക് യദുവിനെയും തുർവസുവിനെയും പ്രസവിച്ചു—ഇവരിരുവരും ധർമ്മനിഷ്ഠരും വിജ്ഞാനശാലികളും ആയിരുന്നു. ശർമിഷ്ഠ യയാതിക്ക് ദൃഹ്യുവിനെയും അനുവിനെയും പുരുവിനെയും പ്രസവിച്ചു. യയാതിക്ക് മഹാതേജസ്സുള്ള ശുക്രൻ ഒരു രത്നമയമായ ദിവ്യരഥം സമ്മാനിച്ചു. അതു സൂര്യപ്രഭയുള്ള, മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന കുതിരകളാൽ കെട്ടിയ, ക്ഷയമില്ലാത്ത ദിവ്യരഥമായിരുന്നു. ആ രഥത്തിൽ യയാതി തന്റെ ഭാര്യയുമായി ആറുമാസത്തിനകം ഭൂമിയെ ജയിച്ചു. യുദ്ധത്തിൽ ദേവന്മാരാലോ, അസുരന്മാരാലോ, മനുഷ്യന്മാരാലോ അവനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. ഭവഭക്തനായ യയാതി, പവിത്രഹൃദയനും ധർമ്മനിഷ്ഠനും നേരായവനും ആയിരുന്നു. അവൻ യാഗങ്ങൾ നടത്തി, ക്രോധം ജയിച്ചു, സർവ്വജന്തുക്കളോടും കരുണയോടെ പെരുമാറി. കൗരവരിൽ ഭവദ്രഥൻ ഏറ്റവും പ്രധാനിയായിരുന്നു. പ്രസിദ്ധനായ ജനമേജയൻ എന്ന കൗരവരാജാവുവരെയായിരുന്നു പുരുവംശത്തിലെ രാജാക്കന്മാർ, പാർക്ഷിതിന്റെ വംശത്തെയും അതുപോലെയാണ്. ഏകകാലത്ത്, ഗർഗ എന്ന മഹർഷിയുടെ ശാപത്താൽ, ആ ദിവ്യരഥം നശിച്ചു. കാരണം, രാജാവ് ജനമേജയൻ ഗർഗയുടെ ബാലപുത്രനെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു. അക്രൂരനെ അവൻ ഉപദ്രവിക്കുകയും, ബ്രാഹ്മണഹത്യാപാപം ഏറ്റുവാങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഇരുമ്പിന്റെ ഗന്ധം വഹിച്ച്, ആ രാജാവ് ഇവിടെ അങ്ങ് അലഞ്ഞു. നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു; എവിടെയും അവന് സമാധാനമില്ലായിരുന്നു. ദു:ഖത്തിൽ കിടന്ന ജനമേജയൻ ശൗനകമഹർഷിയെ അഭയാർത്ഥിച്ച് സമീപിച്ചു. ഇന്ദ്രേതി എന്ന മഹർഷി, പ്രസിദ്ധനും മഹാത്മാവുമായിരുന്നു. ഇന്ദ്രേതി മഹർഷിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, ജനമേജയൻ അശ്വമേധയാഗം നടത്തി—all ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും നേതൃത്വംകൊണ്ടു. അങ്ങനെ, ഇരുമ്പിന്റെ ഗന്ധവും പാപവും വിട്ട്, മഹാരാജാവ് ദിവ്യമായ രഥത്തിൽ യാഗസ്നാനസമയത്ത് കയറിപ്പോയി. ആ വംശത്തിൽ, വസു എന്ന ചെദിരാജാവിനെ പുറത്താക്കി; എന്നാൽ ഇന്ദ്രൻ സന്തോഷത്തോടെ വീണ്ടും ബ്രിഹദ്രഥന് അത് നൽകി. പിന്നീട് ഭീമൻ ജരാസന്ധനെ വധിച്ച്, ആ ഉത്തമരഥം വാസുദേവന് സ്നേഹത്താൽ സമ്മാനിച്ചു. നഹുഷന്റെ വംശജനായ മഹാബലൻ യയാതി, തന്റെ പുത്രനായ പുരുവിനെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു; അതുവഴി പുരുവിനാൽ യയാതിക്ക് മഹാനന്ദം ലഭിച്ചു. ഏറ്റവും ഇളയവനായ പുരുവിനെ രാജാവാക്കാൻ ബ്രാഹ്മണന്മാർ, അവരുടെ നേതാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, ചോദ്യമുയർത്തി: "ശുക്രന്റെ മകനായ ദേവയാനിയുടെ പുത്രന് എങ്ങനെ രാജ്യം ലഭിക്കണം? ഏറ്റവും മുതിർന്ന യദുവിനെ മറികടന്ന് ഇളയവനോ രാജാവാകേണ്ടത്?" "ധർമ്മം പാലിക്കേണ്ടത് നിന്റെ കടമയാണ്," അവർ പറഞ്ഞു. അതിന് യയാതി മറുപടി പറഞ്ഞു: "എന്റെ വാക്കുകൾ ബ്രാഹ്മണന്മാരെല്ലാവരും കേൾക്കണം—എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ രാജ്യം മുതിർന്നവന് നൽകേണ്ടതില്ല. എന്റെ മുതിർന്ന പുത്രൻ യദു എന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ചില്ല; അവന്റെ മനസ്സ് എനിക്കു വിരുദ്ധമായിരുന്നു, അത്തരം ഒരാളെ സദാചാരികൾ പുത്രനായി കണക്കാക്കുന്നില്ല. മാതാപിതാക്കളുടെ വാക്ക് അനുസരിക്കുന്നവനാണ് സത്പുത്രൻ; മാതാപിതാക്കളോടു പുത്രനായി പെരുമാറുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ പുത്രൻ." "യദു, തുർവസു, ദൃഹ്യു, അനു—ഇവരൊക്കെയും എന്നെ അവഗണിച്ചു. എന്നാൽ, പുരു എന്റെ വാക്ക് അനുഷ്ഠിച്ചു, എന്നെ ഏറ്റവും ബഹുമാനിച്ചു. അവൻ ഇളയവനാണെങ്കിലും, അവനാണ് എന്റെ വംശത്തിൽ രാജാവാകേണ്ടത്, എന്റെ വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽ എന്നെ പോഷിച്ചവൻ അവൻ." "ശുക്രൻ എന്നെ ഉപദേശിച്ചു, ദേവയാനിക്കായി വൃദ്ധാവസ്ഥ മറ്റൊരാളിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ അനുവദിച്ചു. ശുക്രൻ തന്നെ കാവ്യ ഉശനസ്സിന് ഒരു വരം നൽകി: 'നിനക്ക് അനുയായിയായ പുത്രനാണ് നിന്റെ രാജ്യം ഭരിക്കേണ്ടത്.' അതിനാൽ, ഗുണങ്ങളുള്ളവനും മാതാപിതാക്കൾക്കു ഭക്തനുമായ പുത്രനാണ് രാജാവാകേണ്ടത്—നിങ്ങൾക്കും അതിൽ സമ്മതം നൽകേണ്ടതാണ്," യയാതി പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ, മനുവിന്റെ വംശത്തെയും പുരുവംശത്തെയും രാജാവന്മാരുടെ കഥയും, അവരുടെ ധർമ്മസംരക്ഷണവും, പിതൃഭക്തിയും, മഹാവൃത്തി നിറഞ്ഞ ജീവചരിത്രവും അനന്തമായി പടർന്നു.