ലിങ്ഗപുരാണമ്

വസിഷ്ഠഗോത്രത്തിലെ മഹാനീയയായ സ്ത്രീ, തന്റെ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഇപ്പോഴും യൗവനത്തിൽ തന്നെ, മാൻകണ്ണുകളുള്ള ബാലനെ പരിപാലിക്കാൻ തുടങ്ങി, ഭർത്താവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം. അപ്പോൾ, ആ യുവതിയെ, ഭവ്യാഭരണങ്ങൾ ഇല്ലാതെയും, ദുഃഖിതയുമായും, ധാർമികയുമായും, കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീരോടെ ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു, ആ ബാലൻ അവളോട് സംസാരിച്ചു. “അമ്മേ, ഭവ്യാഭരണങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, പാപരഹിതമായ നിന്റെ ശരീരം പ്രകാശിക്കുന്നില്ല. രാത്രിക്ക് ചന്ദ്രൻ ഇല്ലാത്തപോലെ ഇരുണ്ടതാകുന്നു. ഇതിന് കാരണം ഇന്നേ തന്നെ എന്നോട് പറയണം,” എന്നും, “അമ്മേ, ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടവളെപ്പോലെ ഭവ്യാഭരണങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് നീ ഇരിക്കുകയാണ്. ഇതിന് കാരണം പറയണം, മനോഹരിയേ,” എന്നും അവൻ ചോദിച്ചു. കുട്ടിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും, അതിന് ഉത്തരം നൽകാതെ, അതോ അശുഭമായതോ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല അദൃശ്യന്തി. എന്നാൽ, ശക്തിയുടെ പ്രശസ്തനായ പുത്രൻ വീണ്ടും അമ്മയോട് ചോദിച്ചു: “അമ്മേ, എന്റെ ശക്തിയുള്ള അച്ഛൻ എവിടെയാണ്? പറയൂ, പറയൂ!” മകന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട അദൃശ്യന്തി അത്യന്തം ദുഃഖിതയായി, കരയവെച്ച് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ അച്ഛൻ ഒരു രാക്ഷസൻ വിഴുങ്ങി,” എന്നു പറഞ്ഞയുടൻ അവൾ നിലം വീണു. ഈ ദുഃഖകരമായ വാക്കുകൾ തന്റെ മരുമകന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, വസിഷ്ഠനും കരുണയോടെ കരഞ്ഞ് നിലം വീണു; അരുന്ധതിയും, ആശ്രമത്തിലെ തപസ്സികളും മഹർഷിമാരും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. അച്ഛൻ ഒരു രാക്ഷസൻ വിഴുങ്ങിയെന്നു അമ്മയുടെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, വിവേകശാലിയായ പരാശരൻ കണ്ണുനീരോടെ പറഞ്ഞു: “ദേവാദിദേവനായ, ചലനചലനങ്ങളായ മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടേയും നാഥനായ ഭഗവാനെ ഞാൻ ആരാധിച്ചാൽ, ഒറ്റനിമിഷത്തിൽ തന്നെ അമ്മേ, ഞങ്ങൾക്കു അച്ഛനെ കാണിക്കാമെന്നു ഞാൻ പ്രതിജ്ഞയിടുന്നു.” മകന്റെ ഈ മംഗളപ്രതിജ്ഞകൾ കേട്ട അദൃശ്യന്തി അത്ഭുതപ്പെട്ട് ചിരിച്ചു. “ഇത് സത്യമാണു,” എന്നു പറഞ്ഞു, മകനെ നോക്കി, “മകനേ, ആരാധന നടത്തുക,” എന്നും പറഞ്ഞു. ശക്തിയുടെ മകന്റെ പ്രതിജ്ഞ മനസ്സിലാക്കിയ വസിഷ്ഠ മഹർഷി, കരുണയും ജ്ഞാനവും നിറഞ്ഞവനായി, തന്റെ മകനോടു പറഞ്ഞു: “മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മകനേ, നിന്റെ പ്രതിജ്ഞ യുക്തിയാണ്. പക്ഷേ, ലോകവിഩിനാശം വരുത്തരുതെന്നു കേൾക്കൂ. രാക്ഷസനാശത്തിനായി സർവ്വേശ്വരനെ ആരാധിക്കണം. മൂന്ന് ലോകങ്ങളും നശിച്ചാൽ അതിന് നിനക്ക് കുറ്റമൊന്നുമില്ല.” വസിഷ്ഠന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, ശക്തിയുടെ മകൻ രാക്ഷസനാശത്തിനായി ദൃഢപ്രതിജ്ഞയെടുത്തു. പിന്നീട്, അദൃശ്യന്തിക്കും വസിഷ്ഠനും അരുന്ധതിക്കും വന്ദനം ചെയ്ത്, മഹർഷിമാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, മണലാൽ ഒരു താൽക്കാലിക ലിംഗം നിർമ്മിച്ചു. ശിവസൂക്തവും ത്ര്യമ്പകസ്തോത്രവും, രുദ്രസൂക്തവും ശിവസങ്കല്പവും ഉച്ചരിച്ച്, ആ ലിംഗത്തെ ആരാധിച്ചു. നീലരുദ്രം, മനോഹരമായ രുദ്രം, വാമീയ, പവമാന, പഞ്ചബ്രഹ്മ തുടങ്ങിയ മന്ത്രങ്ങളും അവൻ ജപിച്ചു. ഹോതാര, ലിംഗസൂക്തം, അതർവശിരസ് തുടങ്ങിയവയും, അഷ്ടാർഘ്യവും ശുദ്ധാചാരപ്രകാരം രുദ്രനു അർപ്പിച്ചു. “ഭഗവൻ രുദ്രാ, എന്റെ ശക്തിയുള്ള അച്ഛനും സഹോദരന്മാരും രാക്ഷസൻ വിഴുങ്ങി, രക്തത്തിൽ മുങ്ങി. ഭഗവൻ ശങ്കരാ, ഞാൻ അച്ഛനെയും സഹോദരന്മാരെയും കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു,” എന്നിങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ലിംഗത്തിനു മുന്നിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു, വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം ചെയ്തു. “രുദ്രാ, രുദ്രാ, രുദ്രാ!” എന്നു വിളിച്ചു, അവൻ കരഞ്ഞ് നിലം വീണു. അവനെ അങ്ങനെ കണ്ടു, ഭഗവാൻ ശങ്കരൻ ദേവിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു: “ദേവീ, ഈ ബാലനെ നോക്കൂ—കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ, എൻറെ സ്മരണയിൽ ലയിച്ച മനസ്സ്, എൻറെ ആരാധനയിൽ ഭക്തി.” അവനെ അങ്ങനെ ദുഃഖഭാരിതനായി, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, ലിംഗപൂജാരതനായി കണ്ടു, പാപരഹിതയായ മഹാദേവി ഉമ, ഭർത്താവായ സർവ്വേശ്വരനോടു പറഞ്ഞു: “ഭഗവാൻ, അവനു അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ദയചെയ്യണം. അനുഗ്രഹം നൽകണം.” ഉമയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, വിഷം കുടിച്ച നീലലോഹിതനായ ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു: “ഈ രണ്ട് ജനനമുള്ള, നീലനീലകുമുദദലങ്ങളുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള ബാലനെ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കും. എൻറെ രൂപം കാണാൻ യോഗ്യമായ ദർശനം ഞാൻ അവനു നൽകുന്നു.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദൈവഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട മഹാദേവൻ, ബ്രഹ്മാവും ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും മറ്റും കൂടെ, ആ മഹർഷിയുടെ മകനായ വിവേകശാലിയായ ബാലനു ദർശനം നൽകി. മഹാദേവനെ കണ്ടപ്പോൾ, പരാശരന്റെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു, ഹൃദയം ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു, ഭക്തിപൂർവ്വം അവൻ ഭഗവാന്റെ കാലിൽ വീണു. ഭവാനിക്കും മഹാത്മാവായ നന്ദിക്കും വന്ദനം ചെയ്തു. “ഇന്ന് എന്റെ ജീവിതം സഫലമായി,” എന്നു ബ്രഹ്മാദിമാരോടു പറഞ്ഞു. “ചന്ദ്രക്കലാ അലങ്കാരനായ ഭഗവാൻ ഇന്ന് എൻറെ സംരക്ഷണാർത്ഥം സാക്ഷാൽ വന്നിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ ദേവന്മാരോ ദാനവന്മാരോ എനിക്കു തുല്യൻ ആരുമില്ല.” അപ്പോൾ തന്നെ, ശക്‌തിയോടു ഭക്തിയുള്ള പരാശരൻ ആകാശത്തിൽ തന്റെ അച്ഛനെയും സഹോദരന്മാരെയും കണ്ടു. അവർ സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള ദിവ്യരഥത്തിൽ, എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും മുഖം തിരിച്ച്, അതിമനോഹരമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവരെ കണ്ടു, അവൻ വന്ദനം ചെയ്തു, ആനന്ദിച്ചു. അപ്പോൾ, വൃഷഭധ്വജനായ ദൈവം ഉമയുമായും ഭൃത്യഗണങ്ങളുമായും ചേർന്ന്, വസിഷ്ഠന്റെ മകനോടു, തന്റെ മകനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് പറഞ്ഞു: “ശക്തിയേ, നിന്റെ മകൻ—സന്തോഷകണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുള്ള ബാലൻ—ഇവിടെ ഉണ്ട്. ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനായ നിന്റെ അച്ഛൻ വസിഷ്ഠനും, ഇപ്പോഴും ദൃശ്യനല്ല.” “അരുന്ധതിയെ നോക്കൂ, ഭാഗ്യശാലിനിയായ, ദേവതയെപ്പോലെയുള്ള, നിന്റെ അമ്മ. ജ്ഞാനിയേ, അമ്മയെയും അച്ഛനെയും വന്ദനം ചെയ്യുക.” അപ്പോൾ ശക്തി, ശങ്കരന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, ഹരനെയും ഉമയെയും വസിഷ്ഠനെയും വന്ദിച്ചു. ലോകനാഥന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ശക്തി ശക്തിയോടെ തന്റെ അമ്മയായ, ഭാഗ്യശാലിനിയായ, പുണ്യവതിയായ, ഭക്തിപരമായ അരുന്ധതിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു: “മകനേ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനായ പരാശരാ, മഹാതേജസ്വിയായവനേ, ഞാൻ ഗർഭത്തിലിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നീ എന്നെ സംരക്ഷിച്ചു, മഹാത്മാവേ!