ലിങ്ഗപുരാണമ്

പരാശരന്റെ ജനനസമയത്ത്, പിതാമഹന്മാരും മഹാപിതാമഹന്മാരും ആനന്ദത്തോടെ ഗാനങ്ങൾ പാടി, അവർ നൃത്തം ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാർ പരാശരന്റെ അവതരണത്തിൽ അതീവ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ബ്രഹ്മത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നവർ ഭൂമിയിൽ നൃത്തം ചെയ്തു; ദേവതകൾ സ്വർഗത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്തു; പുഷ്കരൻമാരിൽ തുടങ്ങുന്ന ദിവ്യപ്രാണികൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് പുഷ്പവർഷം നടത്തി. രാക്ഷസരുടെ നഗരങ്ങളിലെ ദ്വിജന്മാർ ഉച്ചത്തിൽ ഹർഷധ്വനി ഉയർത്തി; അശ്രമങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന ഋഷിമാരും അതീവ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു. സൂര്യൻ മുട്ടയിൽ നിന്ന് ഉദയിക്കുന്നതുപോലെ, പരാശരനും അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അമ്പരപ്പിക്കുന്ന പ്രകാശത്തോടെ, മേഘക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ചതുരാനനൻ ഉദയിക്കുന്നതുപോലെയും ആകാശത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ ഉദയിക്കുന്നതുപോലെയും അദ്ദേഹം പ്രത്യക്ഷനായി. അദൃശ്യന്തി, തന്റെ മകനെയും ഭർത്താവിനെയും ഓർത്ത്, അപ്രത്യക്ഷനായയാൾക്ക് സന്തോഷവും ദുഃഖവും ഒരുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു—അരുന്ധതിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഉണ്ടായതുപോലെ. തൻ്റെ പ്രകാശമുള്ള പുത്രനായ പരാശരനെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ യുവതി അതീവ വികാരഭരിതയായി, കണ്ണുനനവോടെ നിലവിളിച്ചു നിലത്തു വീണു. ഹൃദയത്തിൽ പാവനമായ പുഞ്ചിരിയും കണ്ണുനനവും നിറഞ്ഞ്, അവൾ അവൻറെ മഹാത്മാവായ, പാപരഹിതനായ, ദേവാസുരഗണങ്ങൾക്കിടയിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന പരാശരനെ—even കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോഴും—സ്തുതിച്ചു. “വസിഷ്ഠപുത്രാ, നീ എവിടെയുണ്ടായാലും, നിന്നെപ്പോലെ പാപരഹിതനായ മകനേ കാണൂ. എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ദുഃഖഭരിതയായ മുഖത്തോടും മകനേ കാണാനാഗ്രഹിച്ച് കാട്ടിൽ കഴിയുന്ന എന്നെ, പ്രഭോ!” അവൾ വിളിച്ചു. “ശക്തീ, നിന്റെ ആറുമുഖനായ മകനെയും സഹോദരന്മാരെയും കാണൂ, മഹേശ്വരൻ തന്റെ അനുചരങ്ങളോടെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖം കൊണ്ട് തന്റെ മക്കളെ കണ്ടതുപോലെ,” അവൾ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ വസിഷ്ഠൻ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, അവളുടെ വിലാപം കേട്ട് ദുഃഖഭരിതയായ തന്റെ മരുമകളോടു പറഞ്ഞു: “കരയരുതേ.” വസിഷ്ഠന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, വസിഷ്ഠകുലത്തിലെ മഹിള അവളുടെ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ച്, തന്റെ മകനെ ശുശ്രൂഷിച്ചു; ആ യുവതി മാൻകണ്ണുകളുള്ളവളായിരുന്നു. ആ യുവതിയെ, ആഭരണങ്ങളില്ലാതെ, വിഷണ്ണയായി, ധർമ്മപരമായും കണ്ണുനിറഞ്ഞതുമായ നിലയിൽ ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു, അവൻ അവളോടു സംസാരിച്ചു: “അമ്മേ, ആശീർവാദസൂചകമായ ആഭരണങ്ങളില്ലാതെ, നിന്റെ പാപരഹിതമായ ശരീരം പ്രകാശിക്കുന്നില്ല. ഇന്ന് അതിന് കാരണമെന്താണെന്ന് എന്നോട് പറയണം; രാപകൽ ചന്ദ്രനില്ലാത്തതുപോലെ ഇരുണ്ടതാണ്.” “അമ്മേ, ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടവളെപ്പോലെ, നീ ആഭരണങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ഇരിക്കുന്നു; അതിന് കാരണമെന്തെന്ന് എന്നോട് പറയണം.” മകന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അദൃശ്യന്തി ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല—നല്ലതോ ചീത്തയോ. അപ്പോൾ ശക്തിയുടെ പ്രശസ്തനായ മകൻ വീണ്ടും അമ്മയോടു ചോദിച്ചു: “അമ്മേ, എന്റെ ശക്തിയുള്ള അച്ഛൻ എവിടെയാണ്? പറയൂ, പറയൂ!” മകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവൾ അതീവ ദുഃഖിതയായി, കരഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ അച്ഛൻ ഒരു രാക്ഷസൻ ദഹിച്ചു,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അവശയായി വീണു. മരുമകനായ പരാശരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, വസിഷ്ഠനും കരുണയോടെ കരഞ്ഞ് നിലത്തു വീണു. അരുന്ധതിയും, അശ്രമത്തിലെ വാനപ്രസ്ഥരും വസിഷ്ഠനോടൊപ്പം മഹർഷികളും—all അവിടെയുണ്ടായവർ—all ദുഃഖത്തിൽ വീണു. അമ്മയുടെ വായിൽ നിന്ന് അച്ഛൻ രാക്ഷസൻ ദഹിച്ചതാണെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, ജ്ഞാനിയായ പരാശരൻ കണ്ണുനിറഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: “ദേവാദിദേവനായ, സകലചരാചരങ്ങളുടെ നാഥനായ പ്രഭുവിനെ ഞാൻ ആരാധിച്ചാൽ, അമ്മേ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നമുക്ക് അച്ഛനെ കാണാം—ഇതാണ് എന്റെ പ്രതിജ്ഞ.” മകന്റെ ഈ ആശ്വാസവാക്കുകൾ കേട്ട്, അമ്മ അത്ഭുതത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു, മകനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: “ഇത് സത്യമാണ്. മകനേ, മകനേ, ആ ആരാധന നടത്തുക.” ശക്തിപുത്രന്റെ മനസ്സിലെ പ്രതിജ്ഞ അറിയുന്ന വസിഷ്ഠമഹർഷി, കരുണയും ജ്ഞാനവും നിറഞ്ഞവൻ, തന്റെ മരുമകനോടു പറഞ്ഞു: “മഹർഷിശ്രേഷ്ഠനായ മകനേ, നിന്റെ പ്രതിജ്ഞ ഉചിതമാണ്. എങ്കിലും കേൾക്കൂ—ലോകവിനാശം വരുത്തരുത്.” “രാക്ഷസന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നതിന്, സർവ്വനാഥനായ പ്രഭുവിനെ ആരാധിക്കൂ. ശക്തിപുത്രാ, മൂന്നു ലോകങ്ങളും നശിച്ചാൽ അതിൽ നിന്റെ തെറ്റില്ല.” അങ്ങനെ വസിഷ്ഠന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, ജ്ഞാനിയായ ശക്തിപുത്രൻ രാക്ഷസവിനാശത്തിനായി പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു. അപ്പോൾ, അദൃശ്യന്തിക്കും വസിഷ്ഠനും അരുന്ധതിക്കും നമസ്കരിച്ച്, മഹർഷികളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പരാശരൻ മണലാൽ താൽക്കാലികമായി ഒരു ലിംഗം നിർമ്മിച്ചു. അതിനെ ശിവസൂക്തം, ത്ര്യംബകസ്തോത്രം, ദ്രുതരുദ്രം, ശിവസംകല്പം എന്നിവയുടെ ജപത്തോടെ ആരാധിച്ചു. ശക്തിപുത്രൻ നീലരുദ്രം, സൗമ്യരുദ്രം, വാമീയ, പവമാന, പഞ്ചബ്രഹ്മം തുടങ്ങിയവയും ജപിച്ചു. ഹോതാര, ലിംഗസൂക്തം, അതർവശിരസ്, അഷ്ടാർഘ്യങ്ങൾ എന്നിവയും യഥാവിധി രുദ്രനെ അർപ്പിച്ചു, ശുദ്ധമായ വിധിയിൽ ആരാധിച്ചു. “പ്രഭോ രുദ്രാ, എന്റെ ശക്തിയുള്ള അച്ഛനും സഹോദരന്മാരും രാക്ഷസൻ ദഹിച്ചു, രക്തം ചേർത്ത്, ശംകരാ,” അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു. “പ്രഭോ, ഞാൻ എന്റെ അച്ഛനെയും സഹോദരന്മാരെയും കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു,” എന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും ലിംഗത്തോട് അപേക്ഷിച്ചു, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു. “രുദ്രാ, രുദ്രാ, രുദ്രാ!” എന്ന് വിളിച്ചു, അവൻ കരഞ്ഞ് നിലത്തു വീണു. അപ്പോൾ ശംകരൻ, രുദ്രൻ, അവനെ കണ്ടു, ദേവിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു: “ദേവി, ഈ ബാലനെ നോക്ക്, കണ്ണുനിറഞ്ഞ്, എന്നെ അനുസ്മരിച്ചുകൊണ്ട്, ഭക്തിപൂർവ്വം എന്റെ ആരാധനയിൽ ലീനനായവനെ.” ദേവി, പാപരഹിതയായ പരാശര, ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകിയ ശരീരത്തോടെ, കണ്ണുനിറഞ്ഞ്, അവനെ ലിംഗാരാധനയിൽ ലീനനായി കണ്ടു. “ഹരാ, രുദ്രാ” എന്ന് ഉച്ചരിച്ച്, ഉമാദേവി, ശംകരന്റെ ഭാര്യ, സർവ്വലോകനാഥനോട് പറഞ്ഞു: “അവനു വേണ്ടതൊക്കെയും അനുഗ്രഹിക്കൂ; ദയവായി അനുഗ്രഹം കാണിക്കൂ, പരമേശ്വരാ.” ദേവിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ശംകരൻ, വിഷം കുടിച്ചവൻ, ഉമയോടു പറഞ്ഞു: “ഈ ദ്വിജപുത്രനെ ഞാൻ രക്ഷിക്കും; നീലനീലോത്പലദൃക്‌ശിരസ്സുള്ളവനാണ് അവൻ.” “അവനു എന്റെ ദർശനം നൽകുന്നു.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ നീലലോഹിതൻ, ദൈവഗണങ്ങൾക്കിടയിൽ, ബ്രഹ്മ, ഇന്ദ്ര, വിഷ്ണു, രുദ്രൻമാർ എന്നിവരോടൊപ്പം, മഹർഷിപുത്രനു ദർശനം നൽകി. മഹാദേവനെ കണ്ടപ്പോൾ, പരാശരന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദാശ്രു നിറഞ്ഞു, ഹൃദയം സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു, അവൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ദൈവപാദങ്ങളിൽ വീണു.