ലിങ്ഗപുരാണമ്

മഹർഷി വിശ്വാമിത്രന് മുന്നിൽ രാജകുമാരനായ ധ്രുവൻ തന്റെ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോൾ, മഹർഷി സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിക്കയായിരുന്നു. “രാജകുമാരാ, ശ്രവിക്കൂ. നീ അതി ഉന്നതമായ സ്ഥാനത്തെ നിർഭയമായി പ്രാപിക്കും,” എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ, ദുഃഖങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന, മഹാദേവന്റെ വലതുഭാഗത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച കേശവനെ ഭക്ത്യാ ആരാധിച്ചാൽ, നീ ആ പരമസ്ഥാനത്തെ പ്രാപിക്കും. എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുകയും, ആഗ്രഹങ്ങൾ അനുവദിക്കുകയും, അതിപവിത്രവും നിർമലവും ഉന്നതവുമായ മന്ത്രം നീ എപ്പോഴും ജപിക്കണം. പ്രണവത്തോടൊപ്പം ‘വാസുദേവായ നമഃ’ എന്ന ദിവ്യ മന്ത്രം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച്, നീ ഉച്ചരിക്കണം.” ശാശ്വതനായ വിഷ്ണുവിൽ ധ്യാനം സ്ഥാപിച്ച്, ജപവും യജ്ഞവും ഭക്തിയോടെ അനുഷ്ഠിച്ച്, മഹർഷിയുടെ ഉപദേശം സ്വീകരിച്ച ധ്രുവൻ, വിശ്വാമിത്രനെ വിനയപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു. കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച്, നിർഭരമായ മനസ്സോടെ, വേരുകളും ഫലങ്ങളും കിഴങ്ങുകളും ആഹാരമാക്കി, ഒരു വർഷം തളരാതെയായി ധ്രുവൻ ആ മന്ത്രം ജപിച്ചു. പകലും രാത്രിയും അവൻ ജപം തുടർന്നു; ആ സമയത്ത് ഭയാനകമായ ഭൂതങ്ങളും പിശാചുകളും സിംഹാദികൾ പോലുള്ള മഹാനുഭവികളും അവനെ ഭ്രാന്താക്കാൻ സമീപിച്ചു. എന്നാൽ ധ്രുവൻ ‘വാസുദേവ’ എന്ന നാമം ആവർത്തിച്ച് ജപിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സ് ذرിയാതിരുന്നതിനാൽ അവൻ അശാന്തനാകാതെ നിലകൊണ്ടു. അവന്റെ മാതാവായ സുനീതി, ഒരു പിശാചിയുടെ രൂപത്തിൽ ദുഃഖഭാരിതയായി അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമായി. “നീ എന്റെ ഏക പുത്രൻ; ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെടേണ്ടതെന്തിന്? സഹായം തേടുന്ന അമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ച് നീ ഈ തപസ്സ് സ്വീകരിച്ചത് എന്തിന്?” എന്ന് അവൾ കരഞ്ഞു. എന്നാൽ, അവളെ നോക്കിയ്ക്കാനും, അവളുടെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കാനും തയാറാകാതെ, മഹാതപസ്വിയായ ധ്രുവൻ ആനന്ദപൂർവ്വം ഹരിയുടെ നാമം ജപിച്ചു. അപ്പോൾ ആ സ്ഥലം മുഴുവൻ എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും അകന്നു; അതിനുശേഷം, ഇരുണ്ട മേഘംപോലുള്ള ദീപ്തിയോടെ, കരുണയുടെ പ്രതിരൂപനായ വിഷ്ണു, ഗരുഡന്റെ മേൽ കയറി അവിടെ എത്തി. ദേവതകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, മഹർഷിമാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട്, ശത്രുനാശകനായ ഭഗവാൻ ധ്രുവന്റെ അടുത്തെത്തി. ആ മഹാത്മാവിനെ സമീപിച്ചപ്പോൾ, ‘ഇവൻ ആരാണെന്നു?’ എന്ന ആലോചനയോടെ ധ്രുവൻ ലോകനാഥനായ ഹൃഷികേശനെ കണ്ണുകൾ നിറച്ച് നോക്കി. ‘വാസുദേവ’ എന്ന നാമം ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ധ്രുവന്റെ മുഖത്ത് ഭക്തിയുടെ പ്രകാശം തെളിഞ്ഞു. ഗോവിന്ദൻ തന്റെ ശംഖിന്റെ അറ്റം കൊണ്ടു ധ്രുവന്റെ മുഖം സ്പർശിച്ചു. അതിനുശേഷം, പരമജ്ഞാനവും പരമപുരുഷനെയും പ്രാപിച്ച ധ്രുവൻ, കൈകൾ കൂപ്പി ലോകനാഥനായ ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു: “ദേവതകളുടെ ദേവാ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നീ ആയുധങ്ങൾ ധരിച്ചവാ, ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവേ, വേദരഹസ്യങ്ങൾ അറിയുന്നവാ, കേശവാ, ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. സനകാദി മഹർഷിമാരും നിന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, എനിക്ക് എങ്ങനെ സാധിക്കും? ലോകനാഥായുള്ളവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.” വിഷ്ണു പുഞ്ചിരിക്കവെ പറഞ്ഞു: “വാ, ധ്രുവാ, നീ സ്ഥിരമായ സ്ഥാനത്തെ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം ആകുക. അവിടെ, നിന്റെ മാതാവിനൊപ്പം ഈ ഉന്നതമായ, ശാശ്വതമായ, മനോഹരമായ എന്റെ ആലയം പ്രാപിച്ചിരിക്കുക.” ഭഗവാനെ ഭക്ത്യാ ആരാധിച്ച് ഈ സ്ഥാനം ശംകരനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചതാണെന്നും, പ്രണവത്തോടുകൂടി ഭഗവത് വാസുദേവ എന്ന മന്ത്രം ഭക്ത്യാ ജപിക്കുന്നവൻ ധ്രുവസ്ഥാനം പ്രാപിക്കുമെന്നുമാണ് വിഷ്ണു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ദേവതകളും ഗാന്ധർവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷിമാരും അവരുടെ മാതാക്കളോടൊപ്പം ആ സ്ഥാനത്ത് സ്ഥിരമായി സ്ഥാപിതരായി. വിഷ്ണുവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, പ്രകാശഭരിതനായ ധ്രുവൻ പന്ത്രണ്ടക്ഷരമന്ത്രം ജപിച്ച് നക്ഷത്രങ്ങളിൽ പ്രധാനസ്ഥാനം പ്രാപിച്ചു. ധ്രുവൻ മഹാസിദ്ധി നേടി; ഇതാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്. അതിനാൽ, ആരെങ്കിലും വാസുദേവനെ നമസ്കരിച്ചാൽ ധ്രുവലോകം പ്രാപിക്കും; അവന്റെ സ്ഥിരതയും ധ്രുവനെപ്പോലെയാവും. ഇതിന്റെ ശേഷം, സുതാ, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ഗാന്ധർവന്മാരുടെയും സർപ്പങ്ങളുടെയും രാക്ഷസന്മാരുടെയും ഉത്തമമൂലാവലോകനം ക്രമമായി പറയണം. ആദിയിൽ സൃഷ്ടി ചിന്തയിലും ദർശനത്തിലും സ്പർശത്തിലും നിന്നുമാണ് ഉദിച്ചത്; എന്നാൽ പ്രചേതസിന്റെ പുത്രനായ ദക്ഷൻ ശേഷം സൃഷ്ടി ലൈംഗിക സംയോജനത്തിലൂടെ നടന്നു. ദേവന്മാരെയും മഹർഷിമാരെയും സർപ്പങ്ങളെയും സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ ലോകങ്ങൾ വളരുന്നില്ലായിരുന്നു; പിന്നീട് ലൈംഗിക സംയോജനത്തിലൂടെ വളർച്ച ഉണ്ടായി. ദക്ഷൻ ജനനത്തിലൂടെ അഞ്ചായിരം പുത്രന്മാരെ ഉണ്ടാക്കി; അവർക്ക് വിവിധ ജീവികൾ സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം ദക്ഷനിൽ ഉണ്ടായി. നാരദൻ അവരായ ഹര്യശ്വന്മാരോട് പറഞ്ഞു: “ഭൂമിയുടെ അളവ് മുകളിൽ താഴെക്കൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കി, ലോകം വിപുലമായി സൃഷ്ടിക്കുവിൻ.” ഈ ഉപദേശം കേട്ട അവർ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും പോയി, പിന്നെ അവർ മടങ്ങിയില്ല; നദികൾ സമുദ്രത്തിലേക്ക് പോകുന്നപോലെ അവർ മറഞ്ഞുപോയി. ഹര്യശ്വന്മാർ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദക്ഷൻ വീണ്ടും ആയിരം പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു; ശബലന്മാർ എന്നായിരുന്നു അവരുടെ പേര്. നാരദൻ അവരോടും പറഞ്ഞു: “ഭൂമിയുടെ അളവ് മനസ്സിലാക്കി, നിങ്ങളുടെ സഹോദരങ്ങളെ വീണ്ടും പരിഗണിക്കൂ. പിന്നെ ലോകം വിപുലമായി സൃഷ്ടിക്കൂ.” അവരും അതേ വഴി സഹോദരന്മാരെപ്പോലെ പോയി. അവരും നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, പ്രചേതസിന്റെ പുത്രനായ പ്രജാപതി ദക്ഷൻ വൈരിണിയിൽ അറുപത് പുത്രിമാരെ ജനിപ്പിച്ചു. അവരിൽ പത്ത് ധർമ്മന്, പതിമൂന്ന് കശ്യപന്, ഇരുപത്തിയേഴെ സോമനു, നാലു അരിഷ്ടനേമിക്ക് നൽകി. രണ്ട് ഭൃഗുപുത്രനു, രണ്ട് കൃഷ്ണാശ്വനു, രണ്ട് അങ്കിരസ്സിനും നൽകി. ഇവരുടെ പേരുകളും വിശദമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനി ദൈവമാതാക്കളായ മരുത്വതീ, വസൂ, യാമി, ലംബാ, ഭാനു, അരുന്ധതി എന്നിവരുടെ സന്തതികളുടെ വികസനം ആദ്യം മുതൽ കേൾക്കൂ.