ലിങ്ഗപുരാണമ്

ധ്രുവന് തന്റെ അച്ഛന്റെ മടിയിൽ ഒരിക്കലും സ്ഥാനം കിട്ടാതെ, ദുഃഖം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ആ ബുദ്ധിമാനായ ബാലൻ തന്റെ അമ്മയോടു സമീപിച്ചു. അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ മകനു് ഇങ്ങനെ കരയുന്നതു കണ്ട അമ്മ, അകത്തുനിന്നും ദുഃഖം നിറഞ്ഞ് സംസാരിച്ചു. അപ്പോൾ അവളോടൊപ്പം രാജാവിന്റെ പ്രിയപത്നിയായ സുരുചിക്കും ഒരു മകൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ അമ്മ പറഞ്ഞു: "നീ എന്റെ ദാരിദ്ര്യപൂർണ്ണമായ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചവനാണ്; അതുപോലെ നിന്റെ മകനും ദാരിദ്ര്യബാധിതനാണ്. നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ദുഃഖിച്ചു വീണ്ടും വീണ്ടും കരയുന്നത്? നിന്റെ ഹൃദയം ദുഃഖത്തിൽ ചുരുങ്ങുമ്പോൾ, അതോടെ എന്റെ ദുഃഖം കൂടി വർദ്ധിക്കും. എന്റെ മകനേ, നിന്റെ തന്നെ ശക്തിയാൽ നീ നിനക്കു യോജിച്ച സ്ഥാനത്തെത്തണം." അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ധ്രുവൻ, മനസ്സിൽ ദൃഢനായി, കാടിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ വിശ്വാമിത്രനെ കണ്ടപ്പോള്‍ പതിവുപോലെ നമസ്കരിച്ചു. കയ്യുകൂപ്പി വിനയത്തോടെ ധ്രുവൻ ചോദിച്ചു: "ആരാധ്യനേ, എങ്ങനെയാണു ഞാൻ എല്ലാത്തിലും ഉന്നതമായ സ്ഥാനമെത്താൻ കഴിയുക? ഞാൻ എന്റെ അച്ഛന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ അമ്മയായ സുരുചി എന്നെ അവിടെ നിന്ന് തള്ളിക്കളഞ്ഞു; രാജാവ്, എന്റെ അച്ഛൻ, ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല. അതുകൊണ്ടു ഞാൻ ഭയന്നാണ് അമ്മയോടു പോയത്. അമ്മ സുനീതി എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'വളരേ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങരുത്.'" "നിന്റെ തന്നെ പ്രവർത്തനങ്ങളാൽ, മകനേ, നീ ഉന്നതമായ സ്ഥാനമെത്തണം," എന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ ഉപദേശം. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട ഞാൻ, മഹാമുനിവേ, ഇപ്പോൾ ഈ കാട്ടിൽ എത്തി, ഇന്ന് നിങ്ങളെ കണ്ടു. നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ ഞാൻ അത്ഭുതകരവും പരമമായ സ്ഥാനമെത്തുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രസിദ്ധനായ മുതിർന്ന സന്യാസി, സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: "രാജകുമാരാ, കേൾക്കു; നീ ആ പരമസ്ഥാനം നേടും. ലോകങ്ങളുടെ നാഥനെയും കഷ്ടതകൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനെയും, മഹാദേവന്റെ വലതുഭാഗത്ത് നിന്ന് ഉദിച്ച കേശവനെ, ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം." "സകല പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന, ആഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്ന, വിശുദ്ധവും നിർമലവുമായ ഈ മന്ത്രം നീ എപ്പോഴും ജപിക്കണം. പ്രണവത്തോടൊപ്പം 'വാസുദേവായ നമഃ' എന്ന ദിവ്യമന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട്." "നിത്യവിഷ്ണുവിൽ ധ്യാനം പതിപ്പിച്ച്, ജപവും യാഗവും നിർവഹിച്ച്, മഹാനായ ധ്രുവൻ വിശ്വാമിത്രനെ വണങ്ങി. കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച്, സംയമനപൂർവ്വം, സന്തോഷഭാവത്തിൽ, മൂലങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ, കിഴങ്ങുകൾ മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, ഒരു സംവത്സരം ക്ഷീണം കൂടാതെ ജപം നടത്തി." "പകലും രാത്രിയും, അവൻ നിരന്തരം മന്ത്രം ജപിച്ചു. ഭയാനകമായ ഭൂതങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, സിംഹം പോലുള്ള മൃഗങ്ങൾ അവനെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ സമീപിച്ചു. എന്നാൽ 'വാസുദേവ' എന്ന മന്ത്രം ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ധ്രുവൻ ഒരു തുള്ളികൂടി ഭ്രാന്തിലായില്ല." അവിടെ, അമ്മ സുനീതി പിശാചിരൂപം ധരിച്ചു, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, കരയാൻ തുടങ്ങി: "നീ എന്നെ മാത്രം മകനാണ്; നീ ഇങ്ങനെ എങ്ങനെയാണു സഹിക്കുന്നത്? അശരണയായ അമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ച് നീ എന്തിനാണ് ഈ കഠിനതപസ്സ് ചെയ്യുന്നത്?" എന്നാൽ അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും, മഹാതപസ്വിയായ ധ്രുവൻ അവളെ നോക്കിയ്ക്കുകയോ മറുപടി പറയുകയോ ഇല്ലാതെ സന്തോഷപൂർവ്വം ഹരിയുടെ നാമം ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ ആ സ്ഥലത്തെ എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമായി. അതിനുശേഷം, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള തേജസ്സോടെ, കരുണാകരനായ വിഷ്ണു, ഗരുഡനിൽ കയറി അവിടെ എത്തി. സകല ദേവതകളും മഹർഷിമാരും അവനെ വാഴ്ത്തി ചുറ്റിയപ്പോൾ, ശത്രുനാശകനായ ശ്രീഹരി ധ്രുവനടുത്തു വന്നു. ആ മഹാപുരുഷനെ സമീപിക്കുന്നതറിഞ്ഞ ധ്രുവൻ, 'ഇവൻ ആരാണ്?' എന്നാശ്ചര്യത്തോടെ, തന്റെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു ഹൃഷീകേശനെ ആസ്വദിച്ചു നോക്കി. വാസുദേവമന്ത്രം ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ധ്രുവനു സമീപം എത്തിയ ഗോവിന്ദൻ, തന്റെ ശംഖത്തിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് ധ്രുവന്റെ മുഖം സ്പർശിച്ചു. അപ്പോൾ ധ്രുവന് പരമജ്ഞാനവും പരമപുരുഷനെയും അനുഭവിക്കാനുള്ള യോഗ്യതയും ലഭിച്ചു. കയ്യുകൂപ്പി, ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ ഹരിയെ ധ്രുവൻ സ്തുതിച്ചു: "ദേവതകളുടെ ദൈവമേ, ശംഖചക്രഗദാധാരിയായ ലോകാത്മാവേ, വേദസങ്കേതങ്ങളെ അറിയുന്നവനേ, ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു, കേശവാ. മഹർഷിമാരായ സനകാദികളും നിന്നെ പൂർണമായി അറിയുന്നില്ല; ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് അറിയാൻ കഴിയുക? ലോകനാഥനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം." വിഷ്ണു പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "വാ, മകനേ ധ്രുവാ. നീ സ്ഥിരമായ സ്ഥാനത്തെത്തും; നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം ആകും. അവിടെ, നിന്റെ അമ്മയോടൊപ്പം, ഈ പരമവും ശാശ്വതവും മനോഹരവുമായ എന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കും." "ദേവനാഥനെ തപസ്സാൽ ആരാധിച്ചുകൊണ്ടു, ശങ്കരനിൽ നിന്ന് ഈ സ്ഥാനം ലഭിച്ചതാണ്. പ്രണവത്തോടുകൂടി 'വാസുദേവ' എന്ന ഭഗവന്മന്ത്രം ഭക്തിപൂർവ്വം ജപിക്കുന്നവൻ ധ്രുവനു സമമായ സ്ഥിരതയുള്ള സ്ഥാനം പ്രാപിക്കും." അതിനുശേഷം, ദേവതകളും ഗാന്ധർവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷിമാരും അവരുടെ മാതാക്കളോടൊപ്പം ആ സ്ഥാനത്ത് ഉറപ്പിച്ചു സ്ഥാപിതരായി. വിഷ്ണുവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം, പ്രകാശമുള്ള ധ്രുവൻ, പന്ത്രണ്ടക്ഷരമന്ത്രത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ഉന്നതമായ സ്ഥാനം പ്രാപിച്ചു. ഇങ്ങനെ ധ്രുവൻ മഹാസിദ്ധി നേടി. അതുകൊണ്ടു, വാസുദേവനെ നമസ്കരിക്കുന്നവൻ ധ്രുവപദം പ്രാപിക്കും; അവന്റെ സ്ഥിരത ധ്രുവനെപ്പോലെയാകും. ഇതിനു ശേഷം, ശൗനകനോടു സൂതൻ പറഞ്ഞു: "ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ഗാന്ധർവന്മാരുടെയും സർപ്പന്മാരുടെയും രാക്ഷസന്മാരുടെയും ഉത്ഭവം ശ്രേഷ്ഠമായി ക്രമത്തിൽ പറഞ്ഞു തരിക." "ആദിയിൽ സൃഷ്ടി മനസ്സിൽ ഉദ്ദേശം, ദർശനം, സ്പർശനം എന്നിവകൊണ്ടു സംഭവിച്ചു എന്നു പറയുന്നു. പിന്നീട്, പ്രചേതസിന്റെ മകനായ ദക്ഷൻ ശേഷം, സൃഷ്ടി ലൈംഗികസംയോജനത്തിലൂടെ നടന്നു. ദക്ഷൻ ദേവന്മാരെയും, ഋഷിമാരെയും, സർപ്പങ്ങളെയും സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ ലോകങ്ങൾ വികസിച്ചില്ല; പിന്നീട് ലൈംഗികസംയോജനത്തിലൂടെ വളർച്ച ഉണ്ടായി." "ജനനത്താൽ ദക്ഷൻ അഞ്ചായിരം പുത്രന്മാരെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു. അവരെ കണ്ടു, വിവിധ ജീവികൾ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, ദക്ഷൻ അത്യന്തം ഭാഗ്യവാൻ ആയി.