ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഈ ഗ്രഹങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച ദോഷങ്ങൾക്കു അതേതു ഗ്രഹത്തോടുള്ള ഭക്തിയാൽ മോചനം ലഭിക്കും; ഈ എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളിൽ സൂര്യൻ ആദ്യത്തേതായാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും തമ്മിൽ, ശുക്രൻ പ്രധാനമാണ്; ധൂമവാൻ എന്നത് ഉൽക്കകളിൽ പ്രധാനമാണ്; നാലു ദിശകളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഗ്രഹങ്ങളിൽ, ദ്രുവനാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനമായത്. നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ശ്രവിഷ്ഠയാണ് മുഖ്യമായത്; അയനങ്ങളിൽ ഉത്തരായനമാണ് പ്രധാനം; അഞ്ചു വർഷങ്ങളിൽ ആദ്യത്തെ വർഷമാണ് പ്രധാനമായത്. ഋതുക്കളിൽ ശിശിരം, മാസങ്ങളിൽ മാഘം, പക്ഷങ്ങളിൽ ശുക്ലപക്ഷം, തിതികളിൽ പ്രതിപദ്—all പ്രധാനമായതാണെന്ന് പറയുന്നു. ദിവസവും രാത്രിയും തമ്മിൽ, ദിവസം ആരംഭം എന്നതായാണ് പറയപ്പെടുന്നത്; മുഹൂർത്തങ്ങളിൽ ആദ്യ മുഹൂർത്തം രുദ്രനോടാണ് സമർപ്പിതം. നിമിഷം സമയത്തിന്റെ ആരംഭം എന്നതായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; കാലജ്ഞന്മാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവനേ, ശ്രവണത്തിൽ നിന്ന് ധനിഷ്ഠയുടെ ആരംഭം വരെ അഞ്ചു വർഷങ്ങൾ ഒരു യുഗം എന്നതായാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. സൂര്യന്റെ പ്രത്യേക ചലനത്തിലൂടെ, ദിവസനിർമ്മാതാവ് ചക്രം പോലെയാണ് ചുറ്റുന്നത്; അതിനാൽ, സമയം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭഗവാൻ എന്നതായാണ് സൂര്യനെ ഓർക്കുന്നത്. നാലു തരത്തിലുള്ള ജീവികളുടെ ആരംഭവും അവസാനവും അവൻ നിർവഹിക്കുന്നു; അവനു പോലും, ഭാഗ്യശാലി രുദ്രൻ നേരിട്ട് ആരംഭം നൽകുന്നവനാണ്. ഇങ്ങനെ, ഈ പ്രകാശകങ്ങളുടെയും അവയുടെ അർത്ഥം നിർണയിച്ച ക്രമം മഹാദേവൻ ലോകവ്യവഹാരത്തിനായി സ്ഥാപിച്ചു. കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, ഭാഗ്യശാലി ഈ ക്രമം മുൻകൂട്ടി ചിന്തിച്ച് സൃഷ്ടിച്ചു; അവൻ തന്നെയാണ് ഈ പ്രകാശകകളുടെ ആധാരം, അധിപതി, സാരഭൂതം. ഈ ഏക മുഖ്യരൂപത്തിന്റെ അത്ഭുതമായ പരിവർത്തനങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരും പൂർണ്ണമായി എണ്ണികാണിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഈ പ്രകാശകകളുടെ വരവും പോവും ഒരു വ്യക്തി ദൃശ്യശക്തി, ആചാരപരമ്പര, അനുമാനം, പ്രത്യക്ഷം, യുക്തി എന്നിവയിലൂടെ അറിയണം. തീവ്രമായ ബുദ്ധിയോടെ നിരീക്ഷിച്ച ശേഷം, വിശ്വാസം പുലർത്തണം; കണ്ണ്, ശാസ്ത്രം, വെള്ളം, എഴുത്ത്, കണക്കുകൂട്ടൽ—ഇവയാണ്, സര്വശ്രേഷ്ഠ സപ്തരിഷിയേ, ഈ പ്രകാശകകളുടെ അളവ് നിർണയിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കേണ്ട അഞ്ചു കാരണങ്ങൾ. ഇപ്പോൾ, വിഷ്ണുവിന്റെ കൃപയാൽ ദ്രുവൻ എങ്ങനെ ഗ്രഹങ്ങളിൽ തൂണായി, അഥവാ ദ്രുവതാരമായി മാറിയെന്നത് വിശദീകരിക്കണം. ഈ വിഷയത്തിൽ, മാർകണ്ഡേയൻ എന്ന വിവിധ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യം ഉള്ള മഹർഷി, ഒരിക്കൽ എന്നോട് ചോദിച്ചു; അദ്ദേഹം ആകാംക്ഷയോടെ കേൾക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നു. ഉത്താനപാദൻ, സർവാധിപതിയും, അതിവിശിഷ്ടമായ തേജസ്സുള്ളവനും, ആയുധങ്ങൾ വഹിക്കുന്നവരിൽ പ്രധാനവനും, ഭൂമിയെ ഭരിച്ചിരുന്നതാണ്. അദ്ദേഹത്തിന് രണ്ട് ഭാര്യമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു: സുനീതിയും സുരുചിയും; മുതിർന്നവളായ സുനീതിയിൽ നിന്ന്, വലിയ പ്രശസ്തിയുള്ള ഒരു മകൻ ജനിച്ചു. ദ്രുവൻ എന്ന പേരുള്ള, അതീവ ബുദ്ധിയുള്ള, വംശത്തിന്റെ ദീപമായ, വലിയ ബുദ്ധിയുള്ള ആ മകൻ, ഏഴു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ തന്നെ, അച്ഛന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നു. സുരുചി, ദ്രുവനെ തള്ളിയിട്ട്, സ്വന്തം മകനെ സ്നേഹപൂർവ്വം അച്ഛന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, അവന്റെ രൂപം കണ്ടു ആദരവോടെ കാണിച്ചു. അച്ഛന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കാൻ കഴിയാതെ, ആ ബുദ്ധിമാനായ ബാലൻ, ദുഃഖത്തിൽ ആകുലമായ മനസ്സോടെ, അമ്മയോടു ചെന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞു. മകനെ കരയുന്നതു കണ്ടു, സുനീതി, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, സംസാരിച്ചു; ഭർത്താവിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായ സുരുചിക്കും ഒരു മകൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. “നീ ദുഃഖകരമായ ഭാഗ്യത്തിൽ ജനിച്ചു; നിന്റെ മകനും അതുപോലെയാണ്. നീ എന്തിനാണ് ദുഃഖിക്കേണ്ടത്? വീണ്ടും വീണ്ടും എന്തിനാണ് കരയുന്നത്?” “നിന്റെ ഹൃദയം ദുഃഖത്തിൽ ആകുലമായാൽ, എന്റെ ദുഃഖം കൂടുമാത്രം; ദ്രുവാ, നീ സ്വന്തം ശക്തിയാൽ നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്ഥാനത്തെ നേടണം.” അമ്മ这样 പറഞ്ഞതോടെ, ദ്രുവൻ കാട്ടിലേക്ക് പോയി; അവിടെ വിശ്വാമിത്രനെ കണ്ടു, ക്രമം പാലിച്ച് നമസ്കരിച്ചു. കൈകൂടി, ആദരപൂർവ്വം, “ആരാധ്യനായോ, എങ്ങനെ ഞാൻ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സ്ഥാനം നേടാം?” എന്ന ചോദിച്ചു. “അച്ഛന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നതിനിടെ, സുരുചി എന്ന അമ്മ എന്നെ തള്ളിയിട്ടു; രാജാവായ അച്ഛൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അതിനാൽ, ബ്രഹ്മണേ, ഞാൻ ഭയപ്പെടുത്തി അമ്മയോടു പോയി; സുനീതി എന്ന അമ്മ ‘അധികം ദുഃഖിക്കരുത്’ എന്നുപറഞ്ഞു.” “നിന്റെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയാൽ, കുട്ടിയേ, നീ ഉന്നതമായ സ്ഥാനത്തെ നേടണം; അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, മഹർഷിയേ, നിന്റെ സ്ഥാനം ഉറപ്പിക്കും.” “ഈ കാട്ടിൽ ഞാൻ എത്തി, ബ്രഹ്മണേ; ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടു, പ്രഭുവേ; നിന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ അത്ഭുതകരമായ, ഉന്നതമായ സ്ഥാനത്തെ നേടും.” ഇങ്ങനെ ദ്രുവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വിശ്വാമിത്രൻ, ചിരിച്ചു, “രാജകുമാരാ, കേൾക്കൂ; നീ ആ ഉന്നതസ്ഥാനത്തെ നേടും,” എന്ന് പറഞ്ഞു. “കേശവനെ, ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിയെ, ദു:ഖങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനെ, മഹാദേവന്റെ വലതുവശത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചവനെ, ആരാധിച്ചാൽ—” “സകല പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന, ആഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്ന, അതിമനോഹരവും, വിശുദ്ധവും, നിർമ്മലവും, ഉന്നതവുമായ മന്ത്രം നീ എപ്പോഴും ജപിക്കണം, ബുദ്ധിമാനേ.” “പ്രണവത്തോടൊപ്പം ഈ ദിവ്യമായ മന്ത്രം പറയണം: ‘വാസുദേവായ നമഃ’—ഇങ്ങനെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച്.” “ശാശ്വതനായ വിഷ്ണുവിൽ ധ്യാനമാക്കി, ജപവും യജ്ഞവും നിർവ്വഹിച്ചു, വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച്, ദ്രുവൻ അദ്ദേഹത്തെ നമസ്കരിച്ചു.” കിഴക്കോട്ടു മുഖം തിരിച്ചു, നിരന്തരം ആഹ്ലാദപൂർവ്വം, കിഴങ്ങ്, പഴം, പച്ചക്കറി മാത്രം കഴിച്ചു, ഒരുവർഷം തളരാതെ ജപം നടത്തി. ദിനവും രാത്രിയും, വീണ്ടും വീണ്ടും മന്ത്രം ജപിച്ചു; ഭയാനകമായ ഭൂതങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, വലിയ മൃഗങ്ങൾ, സിംഹങ്ങൾ, ദ്രുവന്റെ മനസ്സിനെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ സമീപിച്ചു. ആ ഭയാനക ജീവികൾ ആ മഹാത്മാവിന്റെ മനസ്സിനെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ എത്തി; എന്നാൽ ദ്രുവൻ ‘വാസുദേവ’ എന്ന മന്ത്രം ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതുകൊണ്ട്, അവൻ യാതൊന്നും ഭയപ്പെട്ടില്ല. അവന്റെ അമ്മ സുനീതി, പിശാചിയുടെ രൂപത്തിൽ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, ദ്രുവന്റെ മുന്നിൽ വന്നു, കരയാൻ തുടങ്ങി. “നീ എന്റെ ഏകമകനാണ്—എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? അശരണമായ അമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ച്, austerity സ്വീകരിച്ചതു എന്തിനാണ്?