ശബ്ദം എന്നത് സ്വഭാവമായവരെ, അവരുടേയും ആന്തരികാധിപന്മാരെ, വൈവസ്വത, ഋകാര, മനു, കൃഷ്ണ, സുരേശ്വര എന്നിവരെ ഉൾപ്പെടുത്തി, സങ്ക്ഷിപ്തമായി നിർവചിച്ചു. ഇവരിൽ ഏഴാമത്തേതായ യോഗിമാരെ, യುಗങ്ങളുടെ ചക്രങ്ങളിൽ, പൂർവകല്പങ്ങളിലും ഭാവികല്പങ്ങളിലും ഉണ്ടായതും ഉണ്ടാകാനിരിക്കുന്നതും ഞാൻ വിശദീകരിക്കും. ഏഴാമത്തെ ഇടവേളയിൽ ഇപ്പോൾ അറിയേണ്ടത് വരാഹയാണ്; അതുപോലെ, ഭഗവാന്റെ യോഗികാവതാരങ്ങളും, അവന്റെ ശിഷ്യവംശങ്ങളും പരിചയപ്പെടണം. എല്ലാ കാലങ്ങളിലെയും യോഗികളുടെ ചക്രങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ: ആദ്യത്തിൽ ശ്വേത, കലി യുഗത്തിൽ രുദ്ര, സുതാര, മദന എന്നിവരും ഉണ്ട്. സുഹോത്ര, കങ്കണ, ലോകാക്ഷി, ജൈഗിഷവ്യ, ദധിവാഹന, ഋഷഭ, ഉഗ്ര, അത്രി, സുബാലക, ഗൗതമ, വേദശീർഷ, ഗോകർണ, ഗുഹാവാസി, ജടാമാലി, ട്ഠഹാസ, ദാരുക, ലാംഗലി, ശൂലി, ദണ്ടി, മുണ്ടീഷ്വര, സഹിഷ്ണു, സോമശർമ, നകുലീശ, ലോകഗുരു എന്നിവരും ആ മഹാന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ട്. വൈവസ്വത ഇടവേളയിൽ, ഉത്തമാത്മാവിന്റെ യോഗഗുരുവായ ആവതാരങ്ങൾ എല്ലാ ചക്രങ്ങളിലും ഉത്തമവ്രതമുള്ളവരായി വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ, വ്യാസനും പ്രധാന ഋഷിമാരും, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ യോഗാധിപന്മാരുടെ നാല് ശിഷ്യന്മാർ, ഓരോരുത്തരും അക്ഷരമായവരാണ്. ശ്വേത, ശ്വേതശിഖണ്ടി, ശ്വേതാശ്വ, ശ്വേതലോഹിത, ദുന്ദുഭി, ശതരൂപ, ഋചിക, കേതുമാൻ, വിശോക, വികേശ, വിപാശ, സുമുഖ, ദുർമുഖ, ദുർദമ, ദുരതിക്രമ, സനക, സനന്ദ, പ്രഭു, സനാതന, ഋഭു, സനത്കുമാര, സുധാമാ, വിരജ, ശങ്കപാദ, വൈരാജ, മേഘ, സാരസ്വത, സുവാഹന, മേഘവാഹ, കപില, അസുരി, പഞ്ചശിഖ, വാൽകല, പരാശര, ഗർഗ, ഭാർഗവ, ആംഗിരസ, ബാലബന്ധു, നിരാമിത്ര, കേതു ശ്രിംഗ, തപോധന എന്നിവരും ഈ ശിഷ്യവംശത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ലംബോദര, ലംബ, ലംബാക്ഷ, ലംബകേശക, സാർവജ്ഞ, സമചിത്ത, സാധ്യ, സർവ, സുധാമാ, കാശ്യപ, വാസിഷ്ഠ, വിരജാ, അത്രി, ദേവസദ, ശ്രവണ, ശ്രവിഷ്ഠക, കുണി, കുണിബാഹു, കുശരീര, കുനേത്രക, കശ്യപ, ഉശനാ, ച്യവന, ബൃഹസ്പതി, ഉതഥ്യ, വാമദേവ, വാചശ്രവ, സുധീക, ശ്യാവാശ്വ, ഹിരണ്യനാഭ, കൗശല്യ, ലോകാക്ഷി, കുതുമി, സുമന്തു, ബർബരി, കബന്ധ, കുശികംധര, പ്ലക്ഷ, ദാൽഭ്യായണി, കേതുമാൻ, ഗോപന, ഭല്ലാവി, മധുപിംഗ, ശ്വേതകേതു, ഉഷിക, ബൃഹദശ്വ, ദേവല, കവി, ശാലിഹോത്ര, അഗ്നിവേശ, യുവനാശ്വ, ശരദ്വസു, ചഗല, കുണ്ഡകർണ, കുംബ, പ്രവാഹക, ഉലൂക, വിദ്യുത്, മണ്ടൂക, ആശ്വലയന, അക്ഷപാദ, കുമാര, വത്സ, കുശിക, ഗർഭ, മിത്ര, കൌരുഷ്യ—ഇവരുടെ ശിഷ്യന്മാർ എല്ലാ യോഗപരമ്പരയിലുമുണ്ട്. ഇവരിൽ ശുദ്ധരും ബ്രഹ്മനിഷ്ഠരും ജ്ഞാനയോഗപഥത്തിൽ സമർപ്പിതരുമായ പാശുപതർ, വിശുദ്ധവില്പ്പൊടി ധരിച്ചവരാണ്. അവരുടെ ശിഷ്യന്മാരും ശിഷ്യപൗത്രന്മാരും നൂറിലും ആയിരത്തിലുമാണ്; പാശുപതയോഗം നേടിയവർ, രുദ്രലോകത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു. ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് പിശാചുകൾ വരെയും എല്ലാ ജീവികളും 'പശു' എന്നാണു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്; കാരണം ഭവൻ അവരുടേയും അധിപൻ ആകുന്നു, അതുകൊണ്ടു ഭവൻ 'പശുപതി' എന്നാണു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ പാശുപതയോഗം, ജീവികളുടെ അധിപനായ രുദ്രൻ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു, ഉത്തമവും അധമവുമായ ശക്തികൾ നേടുന്നതിനായി. ഇപ്പോൾ, ശിവൻ സ്വയം ലോകക്ഷേമത്തിനായി സ്ഥാപിച്ച യോഗാസനങ്ങളെ ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി വിശദീകരിക്കും. കഴുത്തിന് താഴെയും നാഭിക്ക് മുകളിലുമുള്ള ഭാഗം യോഗയുടെ ഉത്തമാസനമാണ്; നാഭിക്ക് താഴെയുള്ളത് അധമാസനവും, കൺഭ്രുവിന്റെ മദ്ധ്യഭാഗം മധ്യസ്ഥാനവും ആണ്. സ്വയം എല്ലാ ജ്ഞാനങ്ങൾ കൈവരിക്കൽ യോഗം എന്നാണു പറയുന്നത്; അവന്റെ കൃപയാൽ, ഒരാൾക്ക് എപ്പോഴും ഏകാഗ്രത ലഭിക്കും. സ്വയം അനുഭവപ്പെടുന്ന കൃപയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം, ബ്രഹ്മാദിമാരും വിവരണം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല; അത് മനുഷ്യരിൽ ക്രമേണ ഉദയിക്കുന്നു. 'യോഗ' എന്നത് മഹേശന്റെ പരമാവസ്ഥയായ നിര്വാണം എന്നാണു അർത്ഥം; അതിന്റെ കാരണമാണ് ദർശകന്റെ ജ്ഞാനം, ആ ജ്ഞാനം അവന്റെ കൃപയാൽ ലഭിക്കുന്നു. ജ്ഞാനത്തിലൂടെ പാപം ദഹിപ്പിക്കണം, എപ്പോഴും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ വിഷയങ്ങളിൽ നിന്ന് സംയമനം ചെയ്യണം; ഇന്ദ്രിയവ്യവഹാരത്തിന്റെ സംയമനത്തിൽ നിന്ന് യോഗസിദ്ധി ലഭിക്കും. യോഗം എന്നത് മനസ്സിന്റെ വ്യവഹാരങ്ങളുടെ സംയമനമാണ്; അതിന്റെ സിദ്ധിക്ക് ഉപായങ്ങൾ എട്ടാണ്: യമ, നിയമ, ആസന, പ്രാണായാമ, പ്രത്യാഹാര, ധാരണ, ധ്യാനം, സമാധി. യമയാണ് ആദ്യം, നിയമം രണ്ടാമത്, ആസനം മൂന്നാമത്, പ്രാണായാമം നാലാമത്. പ്രത്യാഹാരം അഞ്ചാമത്, ധാരണ ആറാമത്, ധ്യാനം ഏഴാമത്, സമാധി എട്ടാമത്. യമം austerity (തപസ്)യും restraint (സംയമനം)യും ആണ്; അഹിംസയാണ് യമത്തിന്റെ ആദ്യ കാരണവും. സത്യനിഷ്ഠ, അസ്ഥേയ, ബ്രഹ്മചാര്യ, അപരിഗ്രഹ എന്നിവയും നിയമത്തിന്റെ മൂലങ്ങളാണ്; യമം അതിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ്, സംശയമില്ല.