ലിങ്ഗപുരാണമ്

ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങളും ഈ വിശ്വവും കാണപ്പെടുന്നു. ഇവ നശിക്കാത്തതുകൊണ്ട് അവയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഈ നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും അവരുടെ കിരണങ്ങളാൽ കൃഷിഭൂമികളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; സൂര്യനും അവരിൽ നിന്നാണ് നക്ഷത്രങ്ങളെയും നക്ഷത്രസമൂഹങ്ങളെയും സ്വീകരിക്കുന്നത്. നന്മയുള്ള പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, സുകൃതഫലങ്ങളുടെ അവസാനം, ജീവാത്മാക്കൾ ഗ്രഹങ്ങളിൽ എത്തുന്നു. അവ കടന്നുപോകുന്നതുകൊണ്ട് അവയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; അവയുടെ വെളുപ്പിനാൽ അവയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്നും പറയുന്നു. ദൈവികവും ഭൂമിയിലും രാത്രിയിലും ഉള്ള എല്ലാ പ്രകാശങ്ങളും, അക്ഷയമായവയും ഇരുണ്ടവയും ഉൾപ്പെടെ, സൂര്യൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ആ പ്രകാശം ഏറ്റെടുക്കുന്നു. യാഗത്തിനും ചലനത്തിനുമുള്ള ഈ ഘടകം ഈ രീതിയിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു; ജലത്തിന്റെ പ്രകാശം ആകർഷിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് സൂര്യനെ സവിതൃ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. പൗർണ്ണമിയുടെ ചന്ദ്രൻ ആനന്ദത്തിന്റെ ഘടകമായി അറിയപ്പെടുന്നു; വെളുപ്പിലും അമൃതതയിലും തണുപ്പിലും അവനെ തിരിച്ചറിയാം. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഉള്ള ആകാശഗോളങ്ങൾ പ്രകാശമുള്ളതും ദീപ്തിയുള്ളതും ജലസാന്നിധ്യമുള്ളതും തിളങ്ങുന്നതും ഉത്തമമായ ഒരു പാത്രംപോലെയും വൃത്താകൃതിയിലാണ്. അവിടെ, ചന്ദ്രന്റെ വലയം കട്ടിയുള്ള ജലത്തിന്റെ സ്വഭാവമുള്ളതായാണ് പറയുന്നത്; സൂര്യന്റെ വലയം however, കട്ടിയുള്ള പ്രകാശം നിറഞ്ഞതും വെളുപ്പും തിളക്കമുള്ളതുമാണ്. ഈ സ്ഥാനങ്ങളിൽ എല്ലാ ദേവതകളും വസിക്കുന്നു; ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും, ദേവതകൾ നക്ഷത്രങ്ങൾ, സൂര്യൻ, ഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഗ്രഹങ്ങളെ വീടുകൾ എന്നും വിളിക്കുന്നു; സൂര്യൻ സൂര്യലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, ചന്ദ്രനും ചന്ദ്രലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ശുക്രൻ പതിനാറു കിരണങ്ങളോടെ ശുക്രലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ബൃഹസ്പതി മഹാനായവൻ ബൃഹസ്പതിലോകത്തിൽ, മംഗളൻ മംഗളലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ശനിയും ശനിദേവനും ശനിലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ബുധൻ ബുധലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; രാഹു രാഹുലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. എല്ലാ നക്ഷത്രങ്ങളും നക്ഷത്രസമൂഹങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; ഈ ഗ്രഹങ്ങളും പ്രകാശവാന്മാരും സദാചാരമുള്ളവർക്കാണ് അർഹത. കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ സ്വയംഭൂവായ ദൈവം ഇവയെ സൃഷ്ടിച്ച് ചലിപ്പിച്ചു; ഈ സ്ഥാനങ്ങൾ പ്രളയകാലം വരെയും നിലനിൽക്കും. എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും ഇവ ദേവതകളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളാണ്; സ്വാഭിമാനമുള്ള ദേവതകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഈ സ്ഥാനങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു. മറഞ്ഞുപോയവരോടൊപ്പം, വരാനിരിക്കുന്നവരോടെയും ഇല്ലാത്തവരോടെയും, ഇപ്പോൾ നിലനിൽക്കുന്ന ദേവതകളോടെയും കൂടി, ഈ സ്ഥാനങ്ങൾ ദേവതകളോടൊപ്പം നിലനിൽക്കുന്നു. ഈ മന്വന്തരത്തിൽ ഗ്രഹങ്ങളെ ദൈവികം എന്നു വിളിക്കുന്നു; സൂര്യൻ, വിവസ്വാന്റെയും ആദിതിയുടെയും പുത്രൻ, വൈവസ്വത മന്വന്തരത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. പ്രഭയുള്ള സോമൻ, ഒരു മഹർഷിയുടെ പുത്രൻ, ദേവനും വാസുവുമാണ്; ശുക്രൻ ഭാർഗവൻ, അസുരാരാധകനായി അറിയപ്പെടുന്നു. മഹാദീപ്തിയുള്ള ദേവൻ, ദേവതകളുടെ ഗുരു, അംഗിരസിന്റെ പുത്രൻ, ബൃഹസ്പതിയായി അറിയപ്പെടുന്നു; മനോഹരനും ആനന്ദകരനുമായ ബുധൻ ഒരു മഹർഷിയുടെ പുത്രനായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. വിചിത്രരൂപനായ ശനൈശ്ചരൻ, സംജ്ഞയുടെയും വിവസ്വാന്റെയും പുത്രനാണ്; അഗ്നി വികേശിയുടെ പുത്രനായി ജനിച്ചു, അവൻ ചെറുപ്പവാനായി ചുവപ്പൻ ജ്വാലകളുള്ളവനാണ്. ദക്ഷന്റെ പുത്രിമാർ നക്ഷത്രങ്ങളായി അറിയപ്പെടുന്നു; സിംഹികയുടെ പുത്രനായ സ്വർഭാനു, ജിവികളിൽ ദുരിതം വിതക്കുന്ന അസുരനാണ്. ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ, സൂര്യൻ എന്നിവയിൽ സ്വാഭിമാനമുള്ളവരാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്; ഇവയുടെ സ്ഥാനങ്ങൾ മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെയും ദേവതകളും അവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു. വിവസ്വാന്റെ സൂര്യലോകം ആയിരം കിരണങ്ങളോടെ അഗ്നിമയമാണ്; ചന്ദ്രലോകം ജലസാന്നിധ്യമുള്ളതും വെളുപ്പും ആണ്. ബുധന്റെ ലോകം ജലസാന്നിധ്യമുള്ളതും ഇരുണ്ടതും ആനന്ദകരവുമാണ്; ശുക്രലോകം ജലസാന്ദ്രവും വെളുപ്പും പതിനാറു കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭൗമന്റെ (മംഗളൻ) ഉത്തമമായ ലോകം ചുവപ്പും ഒൻപതു കിരണങ്ങളുമാണ്; ബൃഹസ്പതിയുടെ ലോകം മഞ്ഞയും മഹത്തായതും പതിനാറു ജ്വാലകളുമാണ്. ശനൈശ്ചരന്റെ ലോകം കറുപ്പും എട്ട് കിരണങ്ങളുമാണ്; സ്വർഭാനുവിന്റെ ലോകം ഇരുട്ടാണ്—ജീവികളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവന്റെ വാസസ്ഥാനം. എല്ലാ നക്ഷത്രങ്ങളും ഒരേ കിരണം ഉള്ള ഋഷിമാരായി അറിയപ്പെടുന്നു; ഇവ നല്ല പേരുള്ളവരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളാണ്, സ്വഭാവപ്രകാരം വെളുപ്പുമാണ്. ഇവ കട്ടിയുള്ള ജലത്തിൽ നിന്നാണ് കല്പാരംഭത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്; സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളുമായി ഐക്യമായതിനാൽ ഇവ പ്രകാശസ്വഭാവമുള്ളവയാണെന്ന് പറയുന്നു. സവിതൃയുടെ (സൂര്യൻ) ആധാരം ഒൻപതിനായിരം യോജനമാണ്; അതിന്റെ വളയം അതിന്റെ ചക്രത്തിന്റെ അളവനുസരിച്ച് അതിന്റെ മൂന്നിരട്ടി ആണ്. ചന്ദ്രന്റെ വിസ്തീർണ്ണം സൂര്യന്റെ രണ്ടിരട്ടി ആണ്; സ്വർഭാനു ഇരുവരുടെയും തുല്യമായാണ്, അവരെക്കാൾ താഴെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ നിഴൽ ഉയർത്തി, വൃത്താകൃതിയുള്ള രൂപം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; സ്വർഭാനുവിന്റെ മഹത്തായ സ്ഥാനം മൂന്നാമത്തേതാണ്, അതു ഇരുട്ടിൽ നിന്നാണ്. സൂര്യനിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നത്, ചന്ദ്രപക്ഷങ്ങളിൽ തുല്യമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു; ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് സൂര്യനിലേക്ക് എത്തി, വീണ്ടും ചന്ദ്രപക്ഷങ്ങളിൽ സൂര്യൻവരെയും പോകുന്നു. സ്വർഭാനുവിനെ തള്ളുന്നതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ സ്വർഭാനു എന്നു വിളിക്കുന്നത്; ചന്ദ്രന്റെ പതിനാറാം ഭാഗം ഭാർഗവനു (ശുക്രന്) നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആധാരങ്ങളിൽ നിന്നും വലയങ്ങളിൽ നിന്നും, ഒരു യോജനത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ നിന്ന് അളക്കുമ്പോൾ, ഭാർഗവനിൽ നിന്ന് കാൽഭാഗം കുറവുള്ളത് ബൃഹസ്പതി എന്ന് അറിയണം. വക്രനും (മംഗളനും) ശൗരിയും (ശനിയും) ബൃഹസ്പതിയിൽ നിന്ന് കാൽഭാഗം കുറവാണ്; അവയുടെ വിസ്തീർണ്ണത്തിലും വലയത്തിലും ബുധൻ അവരിൽ നിന്ന് കാൽഭാഗം കുറവാണ്. ഇവിടെ പ്രകാശമുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും നക്ഷത്രസമൂഹങ്ങളുടെയും രൂപങ്ങൾ ബുധനുമായി തുല്യമായ വിസ്തീർണ്ണത്തിലും വലയത്തിലും ഉണ്ട്. യാഥാർത്ഥ്യം അറിയുന്നവൻ മനസ്സിലാക്കണം: ഭൂരിഭാഗം നക്ഷത്രങ്ങൾ ചന്ദ്രനുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു; നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും നക്ഷത്രസമൂഹങ്ങളുടെയും രൂപങ്ങൾ പരസ്പരം കുറവാണ്. നാലുനൂറ്, മൂന്നുനൂറ്, രണ്ടുനൂറ് യോജനങ്ങൾ—ഇവയാണ് ഏറ്റവും താഴെയുള്ള, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ വലയങ്ങൾ. അവയിൽ അർദ്ധയോജനത്തേക്കാൾ കുറവായ അളവ് ഇല്ല; അവയെക്കാൾ മുകളിൽ മൂന്നു ഗ്രഹങ്ങൾ വളരെ ദൂരത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നു. ശൗരി (ശനി), അംഗിരസൻ (ബൃഹസ്പതി), വക്രൻ (മംഗളൻ) ഇവരെ മന്ദഗതിയിലുള്ളവരായി അറിയണം; അവയുടെ ചലനങ്ങൾ ക്രമമായി ഇതിനകം വിവരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.