ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഭൂമിയിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന സൂര്യൻ, തന്റെ കിരണങ്ങളിലൂടെ ജലത്തെ ആഗിരണം ചെയ്ത് പ്രകൃതിയിലെ അഗ്നിയുമായി ലയിച്ചിരിക്കുന്ന ദിവ്യനും വിശുദ്ധനും ആണെന്ന് പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നു. ആ അഗ്നിക്ക് ആയിരം പാദങ്ങളുണ്ട്, അതൊരു വളഞ്ഞ പാത്രംപോലെ കാണപ്പെടുന്നു; എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ആയിരം ചാനലുകളിലൂടെ അത് വെള്ളം ആഗിരണം ചെയ്യുന്നു. ഈ ചാനലുകൾ സമുദ്രം, കിണറുകൾ, മേഘങ്ങൾ, നിലനിൽക്കുന്നവയും ഒഴുകുന്നതുമായ ജലങ്ങൾ, കുളങ്ങൾ, നദികൾ എന്നിങ്ങനെയുള്ളവയാണ്. ആ ആയിരം കിരണങ്ങൾ തണുപ്പ്, മഴ, ചൂട് എന്നിവ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു; അവയിൽ നാലു നൂറ് ചാനലുകൾ അത്ഭുതകരമായ രൂപങ്ങളോടെ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു. അവയെ പാത്രങ്ങൾ, മാലകൾ, പതാകകൾ, ഒഴുകുന്ന ജലധാരകൾ എന്നിങ്ങനെയാണ് വിളിക്കുന്നത്; മഴ പെയ്യിക്കുന്ന എല്ലാ കിരണങ്ങളെയും 'അമൃതം' എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അവയിൽ മൂന്നു നൂറ് ചാനലുകൾ ഹിമം കൊണ്ടുവരുന്ന കിരണങ്ങളാണ്; അവയിൽ തന്ത്രികൾ, മേഘങ്ങൾ, ശീതളമായ മഴ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു, അവ ഹിമം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നു. ഇവയെല്ലാം 'ചന്ദ്ര കിരണങ്ങൾ' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; മഞ്ഞള നിറത്തിലുള്ളവയും വെള്ള നിറത്തിലുള്ളവയും ദിക്കുകളും, സർവ്വഭൂതങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന പശുക്കളും അതിലുണ്ട്. വെള്ള നിറത്തിലുള്ള മൂന്നു നൂറ് കിരണങ്ങൾ ചൂട് ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നവയാണ്; ഇവയിലൂടെ ചന്ദ്രൻ മനുഷ്യരെ, പിതൃകൾക്ക് ഹോമങ്ങൾ, ദേവന്മാർക്ക് അമൃതം നൽകുന്നു. ഇവിടെ, ഔഷധങ്ങളിലൂടെ മനുഷ്യരെ, ഹോമങ്ങളിലൂടെ പിതൃകളെ, അമൃതത്തിലൂടെ ദേവന്മാരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു. വസന്തകാലത്തും ഗ്രീഷ്മകാലത്തും മൂന്നു നൂറ് കിരണങ്ങളാൽ സൂര്യൻ ദഹിപ്പിക്കുന്നു; മഴക്കാലത്തും ശരത്കാലത്തും നാലു നൂറ് കിരണങ്ങളാൽ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു. ശിശിരവും ഹേമന്തവും മൂന്നു കിരണങ്ങളാൽ തണുപ്പ് നൽകുന്നു: ഇന്ദ്രൻ, ധാതാവ്, ഭഗ, പൂഷൻ, മിത്രൻ, വരുണൻ, അര്യമൻ എന്നിവരാണ്. അംശു, വിവസ്വാൻ, ത്വഷ്ടാ, പർജന്യൻ, വിഷ്ണു, മാഘമാസത്തിലെ വരുണൻ, ഫാൽഗുനത്തിൽ സൂര്യൻ എന്നിവരും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ചൈത്രത്തിൽ അംശു; വൈശാഖത്തിൽ ചൂട് നൽകുന്ന ധാതാവ്; ജ്യേഷ്ഠയിൽ ഇന്ദ്രൻ; ആഷാഢയിൽ അര്യമാനും രവിയും; ശ്രാവണത്തിൽ വിവസ്വാൻ; പ്രൗഷ്ടപദത്തിൽ ഭഗ; ആശ്വയുജയിൽ പർജന്യൻ; കാർത്തികയിൽ ത്വഷ്ടയും രവിയും; മാർഗശീര്ഷത്തിൽ മിത്രൻ; പൗഷത്തിൽ ശാശ്വതനായ വിഷ്ണു; മാഘത്തിൽ വരുണൻ. വരുണന്റെ സൂര്യപ്രവർത്തിക്ക് അഞ്ച് ആയിരം കിരണങ്ങളുണ്ട്. പൂഷൻ, അംശു ദേവൻ, ആറായിരം കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; ധാതാവ് ഏഴായിരം കിരണങ്ങളാൽ; ശതക്രതു എട്ടായിരം കിരണങ്ങളാൽ. വിവസ്വാൻ പത്ത് കിരണങ്ങളോടും, ഭഗ പതിനൊന്ന് കിരണങ്ങളോടും, മിത്രൻ ഏഴ് കിരണങ്ങളോടും, ത്വഷ്ടാ എട്ടു കിരണങ്ങളോടും ഓടുന്നു. അര്യമാൻ പത്ത് കിരണങ്ങളോടും, പർജന്യൻ ഒൻപത് കിരണങ്ങളോടും; വിഷ്ണു ആറായിരം കിരണങ്ങളാൽ ഭൂമിയെ ചൂടാക്കുന്നു. വസന്തകാലത്ത് സൂര്യൻ കപിലവണ്ണനാണ്; ഗ്രീഷ്മത്തിൽ സ്വർണ്ണപ്രഭയോടെ; മഴക്കാലത്ത് വെള്ള നിറത്തിൽ; ശരത്കാലത്ത് പാണ്ടുവർണ്ണത്തിൽ. ശിശിരത്തിൽ താമ്രവർണ്ണം; ഹേമന്തത്തിൽ ചുവപ്പ് നിറം. ഇങ്ങനെ സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള വർണ്ണങ്ങൾ ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു. സൂര്യൻ ഔഷധങ്ങൾക്ക് ശക്തി നൽകുന്നു, പിതൃകൾക്ക് ഹോമങ്ങൾ, ദേവന്മാർക്ക് അമൃതം—ഈ മൂന്നു വസ്തുക്കളെ മൂന്നു ലോകങ്ങളിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള സൂര്യശക്തി ലോകങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യം നിർവഹിക്കുന്നു; അത് വെള്ളത്തിലൂടെ തണുപ്പും ചൂടും വിഭജിക്കുന്നു. ഈ പ്രകാശമാനമായ ദീപ്തിയുള്ള ഗോളം, സൂര്യൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്, നക്ഷത്രങ്ങൾക്കും ഗ്രഹങ്ങൾക്കും ചന്ദ്രനും ആധാരവും ഉത്ഭവസ്ഥലവുമാണ്. എല്ലാ ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്ര, ഗ്രഹങ്ങൾക്കും ഉദ്ഭവം സൂര്യനിൽ നിന്നാണ്; നക്ഷത്രങ്ങളുടെ പ്രഭുവായ സോമൻ, ഭരണാധികാരിയുടെ ഇടതു കണ്ണാണ്. സൂര്യൻ തന്നെയാണ് ഭരണാധികാരിയുടെ വലത് കണ്; ഇവരുടെ ദൃഷ്ടിയാണ് ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികൾക്കും മാർഗ്ഗദർശിയാകുന്നത്. ശേഷിക്കുന്ന അഞ്ചു ഗ്രഹങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭരണാധികാരികളാണ്; അഗ്നി, സൂര്യൻ, ജലം, ചന്ദ്രൻ ഇവരും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇനി അവയുടെ സ്വഭാവം ഞാൻ വിശദമായി പറയുന്നു: ദേവസേനാധിപനായ സ്കന്ദൻ, ഗ്രഹങ്ങളിൽ അങ്കാരക എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ജ്ഞാനികൾ ബുധനെ നാരായണദേവനായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു; സകല ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ യമൻ തന്നെ ജീവികളുടെ യഥാർത്ഥാധിപനാണ്. ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ശനൈശ്ചരൻ, മന്ദഗതിയിലുള്ള മഹാഗ്രഹൻ, ദേവദാനവാദികൾക്ക് ഗുരുവാണ്; രണ്ട് പ്രകാശമാന ഗ്രഹങ്ങളും മഹാഗ്രഹങ്ങളാണ്. പിന്നെ, ശുക്രനും ബൃഹസ്പതിയും പ്രജാപതിയുടെ പുത്രന്മാരാണ്; മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കും സൂര്യൻ തന്നെയാണ് മൂലകാരണം—ഇതിൽ സംശയമില്ല. സൂര്യനിൽ നിന്നാണ് സകല വിശ്വവും—ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, മനുഷ്യർ, രുദ്രൻ, ഇന്ദ്രൻ, ഉപേന്ദ്രൻ, ചന്ദ്രൻ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ, അഗ്നി, സ്വർഗ്ഗവാസികൾ—എല്ലാവരും ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. എല്ലാ പ്രകാശമാന വസ്തുക്കളുടെ ദീപ്തിയും, ലോകത്തിലെ എല്ലാ പ്രകാശവും, സകല ജീവികളുടെ ആത്മാവും, സകല ലോകങ്ങളുടെ അധിപനും—മഹാദേവൻ, സർവ്വഭൂതാധിപതിയാണ്. സൂര്യൻ മാത്രമാണ് മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ സ്വാമി, പരമനും ആദിദേവതയും; അവനിൽ നിന്നാണ് എല്ലാം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്, അവനിലേക്കാണ് എല്ലാം ലയിക്കുന്നത്. ലോകങ്ങളുടെ ഉത്ഭവവും നാശവും ആദിയിൽ സൂര്യനിൽ നിന്നാണ്; രവി എന്ന ഈ പ്രകാശമാന ഗ്രഹത്തെ എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാനാവില്ല. ഇവിടെയാണ് നിമിഷങ്ങൾ, ക്ഷണങ്ങൾ, ദിവസങ്ങൾ, രാത്രികൾ, പക്ഷങ്ങൾ എല്ലാം ആവർത്തിച്ച് ജനിച്ച് അവസാനിക്കുന്നത്. മാസങ്ങൾ, വർഷങ്ങൾ, ঋതുക്കൾ, യുഗങ്ങൾ—സൂര്യൻ ഇല്ലാതെ ഇവയെല്ലാം ഇല്ലാതാകും. കാലമില്ലാതെ ക്രമം ഇല്ല, ആചാരം ഇല്ല, ദിവസക്രമം ഇല്ല; ঋതുക്കളുടെ വിഭജനം ഇല്ല, പുഷ്പം, വേരുകൾ, പഴങ്ങൾ ഇല്ല. വിളകൾ പാകമാകുന്നതും, പുൽപന്തലുകളും ഔഷധികളും ഉത്ഭവിക്കുന്നതും സൂര്യൻ ഇല്ലാതെ എങ്ങനെയാകും? ജീവികൾക്ക്, ഭൂമിയിലും സ്വർഗ്ഗത്തിലും, അവനില്ലാതെ നിലനിൽപ്പുമില്ല. ഭാസ്കരൻ, ലോകത്തെ ചൂടാക്കുന്ന രുദ്രസ്വരൂപനായ സൂര്യൻ ഇല്ലാതെ പ്രകാശമില്ല; അവൻ കാലം, അഗ്നി, ദ്വാദശാത്മകനായ പ്രജാപതി. ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളും—ചലനശീലികളും അചലങ്ങളും—ദഹിപ്പിക്കുന്നു; അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന സമസ്ത ദീപ്തിയുടെ സമാഹാരമാണ്.