ലിങ്ഗപുരാണമ്

മഹർഷികൾ രോമഹർഷണന്‍റെ വചനങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവരുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും സംശയങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്നു. അതിനാൽ അവർ വീണ്ടും രോമഹർഷണനെ ചോദ്യം ചെയ്തു: “വചനപ്രാവിണ്യത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സുതാ, നിങ്ങൾ ഇതുവരെ പറഞ്ഞതിനു പുറമെ, ദിവ്യതാരകളെ സംബന്ധിച്ച വിശദമായ നിർണ്ണയം ഞങ്ങൾക്കു വിശദമായി വിവരിക്കണമേ.” അവരുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട രോമഹർഷണൻ, മനസ്സിൽ സമാധാനം പുലർത്തി, അവരുടെ സംശയങ്ങൾ അകറ്റുന്ന പരമോന്നതമായ ഉപദേശം പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നു: “ഈ വിഷയത്തിൽ മനസ്സിൽ സമാധാനം പുലർത്തുന്ന മഹാഋഷിമാർ പറഞ്ഞതെന്താണോ, അതു ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വിശദീകരിക്കാം. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും എങ്ങനെയാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത് എന്നതും, സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, മറ്റു ഗ്രഹങ്ങൾ ദേവതകളുടെ ആസ്ഥാനങ്ങളിൽ എങ്ങനെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത് എന്നതും ഞാൻ വിശദീകരിക്കും. അതിനുശേഷം അഗ്നിയുടെ ത്രിവിധ ഉദ്ഭവത്തെ കുറിച്ചും പറയും. ദൈവികം, പൗതികം, ഭൂമിയിലുണ്ടാകുന്ന അഗ്നി, ഭൂമിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അഗ്നി—ഇവയെക്കുറിച്ച് പറയാം. രാത്രിയുടെ അവസാനം, അവ്യക്തമായ ജനനമുള്ള ബ്രഹ്മനിൽ നിന്നാണ് ഇതെല്ലാം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. അപ്പോൾ എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു, രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ട മറയിൽ മറഞ്ഞു കിടന്നു; നാലിലൊന്ന് മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോൾ ലോകം മുഴുവനും അസ്തമിച്ചുപോയി. അപ്പോൾ സ്വയംജനിച്ച പ്രഭു, ലോകങ്ങളുടെ എല്ലാ പ്രവർത്തികളും സാധ്യമാക്കുവാൻ, പ്രകാശിപ്പിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, ഒരു പുഴുക്കുരുവിനെപ്പോലെ ഇങ്ങ് ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു. ലോകസൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, അഗ്നിയെ സൃഷ്ടിച്ച്, ഭൂമിയിലും ജലത്തിലും അതിനെ സ്ഥാപിച്ച പ്രഭു, പ്രകാശത്തിനായി അതിനെ ത്രിവിധമായി വിഭജിച്ചു. ഭൂമിയിൽ吹ക്കുന്ന കാറ്റ് ഭൂമിയിലുണ്ടാകുന്ന അഗ്നിയായി വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ലോകസൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ സൂര്യനിലുണ്ടായിരുന്ന ശുദ്ധമായ അഗ്നി അഗ്നിയായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവയിൽ വൈദ്യുത, ജലത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന, കമലത്തിൽ ജനിക്കുന്ന അഗ്നി—ഇവയുടെ സ്വഭാവങ്ങൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. വൈദ്യുതം, പാചകശക്തി, സൂര്യനിലെ അഗ്നി, ജലത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന അഗ്നി—ഈ മൂന്നു അഗ്നികളാണ് പ്രധാനമായും. അതുകൊണ്ട് സൂര്യൻ ജലത്തെ കുടിച്ചുകൊണ്ട് കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. കമലത്തിൽ ജനിക്കുന്ന അഗ്നി ജലത്തിൽ സ്ഥാപിതമാണ്, എന്നാൽ ജലത്താൽ അഗ്നി അണയുന്നില്ല. മനുഷ്യരുടെ വയറിനുള്ളിൽ അഗ്നി അണയാറില്ല; കാറ്റിനെ അനുഗമിച്ചുള്ള ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നി ദഹനശക്തിയായി അറിയപ്പെടുന്നു, അതിന് ദൃശ്യപ്രകാശം ഇല്ലെങ്കിലും. സൂര്യൻ അസ്തമിച്ച ശേഷം, വെളുത്ത, വൃത്താകൃതിയിലും തണുത്ത രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതാണ് സൂര്യപ്രഭ. രാത്രി അഗ്നി സൂര്യന്റെ ചക്രത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു, അതിനാൽ ദൂരത്ത് നിന്ന് സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു; സൂര്യോദയത്തെത്തുമ്പോൾ അഗ്നിയുടെ ചൂട് വീണ്ടും സൂര്യനിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഭൗമ അഗ്നിയുടെ പാദത്താൽ അഗ്നി ദഹിക്കുന്നു; പ്രകാശത്തിലും ചൂടിലും സൂര്യനും ഭൂമിയിലെയും അഗ്നിയും തിളങ്ങുന്നു. പരസ്പരം ഇവ തമ്മിൽ ഇടപെടുന്നു; ഭൂമിയുടെ വടക്കുഭാഗത്ത് ജലവും, തെക്കുഭാഗത്ത് അഗ്നിയും നിലകൊള്ളുന്നു. സൂര്യൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉദയിക്കുകയും വീണ്ടും ജലത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അതിനാൽ സൂര്യൻ പകലും രാത്രിയും ജലത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ ജലം താമ്രവർണമായിത്തീരുന്നു. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ ജലം പകലിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു; അതിനാൽ രാത്രിയിൽ ജലം വെളുത്തും തിളക്കമുള്ളതുമായിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഭൂമിയുടെ തെക്കും വടക്കും ഭാഗങ്ങളിൽ, സൂര്യോദയത്തിലും അസ്തമയത്തിലും, പകലിലും രാത്രിയിലും ജലം ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ ജലം കുടിച്ചുകൊണ്ട് തിളങ്ങുന്ന ദൈവികനും ശുദ്ധനും ഭൂമിയിലെയും അഗ്നിയുമായി സംയുക്തനുമാണ്. ആ അഗ്നിക്ക് ആയിരം കാലുകൾ ഉണ്ട്, ഒരു വട്ടപാത്രം പോലെയാണ് രൂപം; അതിനാൽ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ആയിരം ചാനലുകൾ വഴി ജലം ആകർഷിക്കുന്നു. ആ ചാനലുകൾ സമുദ്രം, കിണറുകൾ, മേഘങ്ങൾ, നിശ്ചലവും സഞ്ചരിക്കുന്നതുമായ ജലങ്ങൾ, കുളങ്ങൾ, നദികൾ തുടങ്ങിയവയാണ്. ആ ആയിരം കിരണങ്ങളിൽ നിന്നാണ് തണുപ്പ്, മഴ, ചൂട് എന്നിവ പുറപ്പെടുന്നത്; അവയിൽ നാലുനൂറ് ചാനലുകൾ അത്ഭുതകരമായ രൂപത്തിൽ മഴ വരുത്തുന്നു. അവ പാത്രങ്ങൾ, ഹാരങ്ങൾ, പതാകകൾ, പതിക്കുന്ന ജലധാരകൾ എന്നിങ്ങനെയാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; മഴ വരുത്തുന്ന എല്ലാ കിരണങ്ങൾക്കും 'അമൃതം' എന്ന പേരാണ്. അവയിൽ മൂവായിരം ചാനലുകൾ ഹിമം കൊണ്ടുവരുന്നവയാണ്; അവയിൽ തന്തികൾ, മേഘങ്ങൾ, മഴവില്ലുകൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു, ഇവ തണുപ്പും ഹിമവും ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്നു. ഇവയെല്ലാം 'ചന്ദ്രകിരണങ്ങൾ' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; മഞ്ഞവണ്ണം, വെള്ള നിറം, ദിശകൾ, ലോകത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന പശുക്കൾ എന്നിവയും ഉൾപ്പെടുന്നു. അവയിലേയ്ക്കുള്ള മൂവായിരം വെള്ള നിറമുള്ള കിരണങ്ങൾ ചൂട് ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്നു; അവ മുഖാന്തിരം ചന്ദ്രൻ മനുഷ്യരെ, പിതൃകളെ, ദേവന്മാരെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ, മനുഷ്യരെ ഔഷധങ്ങളാൽ, പിതൃകളെ ഹവിസ്സാൽ, ദേവന്മാരെ അമൃതംകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു—മൂന്ന് വഴികളാൽ. വസന്തത്തിലും ഗ്രീഷ്മത്തിലും മൂവായിരം കിരണങ്ങളാൽ ചൂട് നൽകുന്നു; വർഷകാലത്തും ശരത്കാലത്തും നാലായിരം കിരണങ്ങളാൽ മഴ വരുത്തുന്നു. ഹേമന്തത്തിലും ശിശിരത്തിലും മൂന്നു കിരണങ്ങളാൽ തണുപ്പ് നൽകുന്നു: ഇന്ദ്രൻ, ധാതാവ്, ഭാഗൻ, പൂഷൻ, മിത്രൻ, വരുണൻ, അര്യാമൻ. അംശു, വിവസ്വാൻ, ത്വഷ്ടാവ്, പർജന്യൻ, വിഷ്ണു, മാഘമാസത്തിൽ വരുണൻ, ഫാൽഗുണത്തിൽ സൂര്യൻ. ചൈത്രത്തിൽ അംശു; വൈശാഖത്തിൽ ചൂട് കൊടുക്കുന്ന ധാതാവ്; ജയേഷ്ഠയിൽ ഇന്ദ്രൻ; ആഷാഢത്തിൽ അര്യാമനും രവിയും. ശ്രാവണത്തിൽ വിവസ്വാൻ; പ്രൗഷ്ടപദയിൽ ഭാഗൻ; ആശ്വയുജയിൽ പർജന്യൻ; കാർത്തികയിൽ ത്വഷ്ടാവും രവിയും. മാർഗശീര്ഷത്തിൽ മിത്രൻ; പൗഷത്തിൽ ശാശ്വതമായ വിഷ്ണു; മാഘത്തിൽ വരുണൻ—വിവിധ മാസങ്ങളിൽ ദേവതകൾക്ക് ഓരോ കിരണങ്ങളുണ്ട്. പൂഷനു, അംശു എന്ന ദേവന് ആറായിരം കിരണങ്ങളുണ്ട്; ധാതാവിന് ഏഴായിരം; ശതക്രതുവിന് എട്ടായിരം. വിവസ്വാൻ പത്തു കിരണങ്ങളോടും, ഭാഗൻ പതിനൊന്ന്, മിത്രൻ ഏഴു, ത്വഷ്ടാവ് എട്ടു കിരണങ്ങളോടും സഞ്ചരിക്കുന്നു. അര്യാമൻ പത്തു, പർജന്യൻ ഒൻപത്, വിഷ്ണു ആറായിരം കിരണങ്ങളാൽ ഭൂമിയെ ചൂടാക്കുന്നു. വസന്തത്തിൽ സൂര്യൻ കപിലവണ്ണമാണ്; ഗ്രീഷ്മത്തിൽ സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങുന്നു; വർഷകാലത്ത് വെള്ള നിറം; ശരത്കാലത്ത് പാണ്ഡുരം. ഹേമന്തത്തിൽ താമ്രവർണ്ണം; ശിശിരത്തിൽ ചുവപ്പ് നിറം. ഇങ്ങനെ സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള വർണങ്ങൾ ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു. ഇങ്ങനെ രോമഹർഷണൻ മഹർഷികൾക്ക് ദൈവിക അഗ്നിയുടെ, സൂര്യന്റെ, ചന്ദ്രന്റെ സഞ്ചാരവും സ്വഭാവവും വിശദമായി, ശ്രദ്ധയോടെ, പരമോന്നതമായ ഉപദേശം നൽകി.