ലിങ്ഗപുരാണമ്

ലിംഗ പുരാണത്തിലെ ഈ ശ്രുതികളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, സ്തുത്യർഹമായ ഒരു കഥ മലയാളത്തിൽ: ഭഗവാൻ ലോകങ്ങളുടെ ആത്മാവായി, ഉമയെ സ്ത്രീകളുടെ ദേവിയായി, ശരസ്വതിയെ വാക്കിന്റെ ദേവിയായി, വിഷ്ണുവിനെ മായാവിദ്യകളുടെ ദേവതയായി, സ്വയം ലോകങ്ങളുടെ ഹൃദയമായി നിർമിച്ചു. ഹിമവതിനെ മലകളുടെ അധിപനായി, ജാഹ്നവിയെ നദികളുടെ ദേവിയായി, സമുദ്രത്തെ ജലങ്ങളുടെ ആധാരമായ എല്ലാ സാഗരങ്ങളുടെ അധിപനായി നിയമിച്ചു. വൃക്ഷങ്ങളിൽ, പിതൃഭൂതമായ ദൈവം അശ്വത്തയും പ്ലക്ഷവൃക്ഷവും പ്രധാനമാക്കി. ഗന്ധർവ, വിദ്യാധര, കിന്നരരുടെ അധിപനായി ചിത്രരഥനെ നിയമിച്ചു; അതിശക്തിയുള്ള വാസുകിയെ സർപ്പങ്ങളുടെ രാജാവായി, അതിശക്തിയുള്ള തക്ഷകനെ നാഗങ്ങളുടെ അധിപനായി നിയമിച്ചു. സൂപർണ്ണയെ പക്ഷികളുടെ അധിപനായി, ഉച്ചൈഃശ്രവസിനെ കുതിരകളുടെ രാജാവായി നിർമിച്ചു. സിംഹത്തെ മൃഗങ്ങളുടെ അധിപനായി, കാളയെ പശുക്കളുടെ രാജാവായി, ശരഭയെ വന്യജീവികളുടെ അധിപനായി, അളവിലാകാത്ത ഗുഹയെ സൈന്യങ്ങളുടെ നായകനായി, ലകുലീഷയെ വേദങ്ങളും സ്മൃതികളും കൈവശം വഹിക്കുന്നവനായി നിയമിച്ചു. സുധർമ്മ, ശംഖപദ, കേതുമന്ത, ഹേമരോമാ എന്നിവരെ അനുസരിച്ച് അഭിഷേകം നടത്തി. ഭൂമിയിൽ, പൃഥുവിനെ അധിപനായി, മഹേശ്വരനെ എല്ലാം ഭരിക്കുന്നവനായി, നാലു രൂപങ്ങളിലുമുള്ള, സർവ്വജ്ഞനായ ശങ്കരനെ, കാളയുടെ പതാക വഹിക്കുന്നവനായി നിയമിച്ചു. ഭഗവാൻ ശംഭുവിന്റെ കൃപയാൽ, ഇവരെ യഥാക്രമം അഭിഷേകം ചെയ്തു; മുമ്പ് ഇവരെ അഭിഷേകം ചെയ്തതിനാൽ, ലോകത്തിന്റെ ധർമ്മശാലിയായ ഭഗവാൻ പ്രകാശിച്ചു. മുനികൾക്ക് ഈ വിവരങ്ങൾ വിശദമായി പറഞ്ഞു; ഇവരെ സൃഷ്ടിയുടെ ഉറവിടമായ ദൈവം അഭിഷേകം ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് ഇവർ പ്രത്യേകതയുള്ളത്. ഇതൊക്കെ കേട്ടിട്ടും, മുനികൾക്ക് സംശയങ്ങൾ നിലനിന്നു; അതിനാൽ അവർ രോമഹർഷണനെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “വാക്പ്രഭാവമുള്ളവനേ, ഇതു പറഞ്ഞുവല്ലോ; ദീപങ്ങളെയും അവയുടെ നിർണയവും വിശദമായി പറയൂ.” മുനികളുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, സൂതൻ മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ അവരുടെ സംശയങ്ങൾ തീർക്കുന്ന പരമതത്ത്വം പ്രസ്താവിച്ചു. “മഹാ പണ്ഡിതന്മാർ ഈ വിഷയത്തിൽ പറഞ്ഞതെന്താണോ, അതാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്: സൂര്യനും ചന്ദ്രനും എങ്ങനെ സഞ്ചരിക്കുന്നു എന്നതും, ദേവതകളുടെ ആസ്ഥാനങ്ങളിൽ സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, മറ്റ് ഗ്രഹങ്ങൾ എങ്ങനെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു എന്നതും, അഗ്നിയുടെ ത്രിമൂലത്വവും വിശദീകരിക്കും. ദൈവീയ, ഭൗതിക, ഭൂമിയിലെ അഗ്നിയും, ഭൂമിയിൽ ഉള്ള അഗ്നിയും—രാത്രിയുടെ അവസാനം, അപ്രത്യക്ഷമായ ബ്രഹ്മനിൽ നിന്ന്—ഇത് അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു, രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ടതയിൽ മറഞ്ഞു; നാലിൽ ഒരു ഭാഗം മാത്രം ശേഷിച്ചപ്പോൾ, ലോകം പ്രത്യേകമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ, സ്വയംഭവനായ ഭഗവാൻ ലോകങ്ങളുടെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ, അഗ്നി പുഴുവിന്റെ പോലെ സഞ്ചരിച്ചു, പ്രത്യക്ഷമാകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ലോകത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ അഗ്നിയെ സൃഷ്ടിച്ചു, ഭൂമിയിലും ജലത്തിലും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; പ്രകാശത്തിനായി അതിനെ മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചു. ഈ ലോകത്തിൽ പവനത്തെ ഭൂമിയിലെ അഗ്നിയെന്നു പറയുന്നു; ലോകത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ സൂര്യനിൽ ഉണ്ടായ ശുദ്ധമായ അഗ്നിയെയാണ് അഗ്നി എന്നതിൽ ഓർമ്മിക്കുന്നു. ഇവയിൽ, വൈദ്യുത, ജല, താമരയിൽ ജനിച്ച അഗ്നി എന്നിവ മനസ്സിലാക്കണം; ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവയുടെ സ്വഭാവങ്ങൾ വിവരിക്കും. വൈദ്യുത, ജല, സൂര്യ, ജല—ഈ മൂന്ന് അഗ്നികൾ. അതിനാൽ, സൂര്യൻ ജലങ്ങൾ കുടിച്ചുകൊണ്ട് കിരണങ്ങളാൽ തെളിയുന്നു; താമരയിൽ ജനിച്ച അഗ്നി ജലത്തിൽ സ്ഥിരമായിരിക്കുന്നു, പക്ഷേ അഗ്നി ജലത്താൽ നശിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യരുടെ വയറുകളിൽ അഗ്നി നശിക്കുന്നില്ല; കാറ്റോടൊപ്പം ദഹന അഗ്നി ജ്വലിക്കുന്നു, എന്നാൽ അതിന് ദൃശ്യപ്രകാശം ഇല്ല. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതോടെ, വെള്ള, വൃത്താകൃതിയുള്ള, തണുത്ത രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന അഗ്നി സൂര്യപ്രഭയാണ്. രാത്രിയിൽ അഗ്നി സൂര്യന്റെ വൃത്തത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു, അങ്ങനെ അഗ്നി ദൂരത്ത് നിന്ന് പ്രകാശിക്കുന്നു; സൂര്യൻ വീണ്ടും ഉദിക്കുന്നതോടെ, അഗ്നിയുടെ ചൂട് വീണ്ടും സൂര്യനിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഭൂമിയിലെ അഗ്നിയുടെ പാദത്താൽ അഗ്നി ജ്വലിക്കുന്നു; പ്രകാശവും ചൂടും എന്ന രണ്ട് രൂപത്തിൽ, സൂര്യയും ഭൂമിയിലെ അഗ്നിയും പ്രകാശിക്കുന്നു. പരസ്പരസംയോജനത്തിലൂടെ, അവ പരസ്പരം പോഷിക്കുന്നു; ഭൂമിയുടെ വടക്കുഭാഗത്തിൽ ജലവും, തെക്കുഭാഗത്തിൽ അഗ്നിയും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. സൂര്യൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉദിക്കുന്നു, വീണ്ടും ജലങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ജലങ്ങൾ സൂര്യൻ ദിനത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ജലങ്ങൾ ഉണക്കാവർണ്ണം പ്രാപിക്കുന്നു. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നു, ജലങ്ങൾ ദിവസത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; അതിനാൽ, രാത്രിയിൽ ജലങ്ങൾ വെള്ളയും പ്രകാശമുള്ളതും ആകുന്നു. ഈ ക്രമത്തിൽ, ഭൂമിയുടെ തെക്കും വടക്കും ഭാഗങ്ങളിൽ, സൂര്യോദയ-അസ്തമയ സമയങ്ങളിൽ, പകലും രാത്രിയും, ജലങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രവേശിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, സൂര്യൻ ജലങ്ങൾ കിരണങ്ങളാൽ കുടിച്ചുകൊണ്ട് പ്രകാശിക്കുന്ന ദൈവീയവും ശുദ്ധവുമായവനാണ്; ഭൂമിയിലെ അഗ്നിയുമായി ചേർന്നവൻ. ആ അഗ്നിക്ക് ആയിരം പാദങ്ങളുണ്ട്, വൃത്താകൃതിയിലുള്ള കലശം പോലെയാണ്; അത് എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്ന് ആയിരം ചാനലുകൾ വഴി ജലങ്ങൾ ആകർഷിക്കുന്നു. ആ ചാനലുകൾ സമുദ്രം, കിണറുകൾ, മേഘങ്ങൾ, നിശ്ചലവും ചലിച്ചും ഉള്ള ജലങ്ങൾ, കുളങ്ങൾ, ഒഴുക്കുകളും തുടങ്ങിയവയെയാണ്. അതിന്റെ ആയിരം കിരണങ്ങൾ തണുപ്പും മഴയും ചൂടും നൽകുന്നു; അവയിൽ നാലു നൂറ് ചാനലുകൾ അത്ഭുതമായ രൂപത്തിൽ മഴവരുന്നു. വെസൽസ്, മാലകൾ, പതാകകൾ, ഒഴുകുന്ന പ്രവാഹങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ അവയെ വിളിക്കുന്നു; മഴ വരാൻ കാരണമാകുന്ന എല്ലാ കിരണങ്ങൾ 'അമൃതം' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അവയിൽ മൂന്നു നൂറ് ചാനലുകൾ ഹിമം കൊണ്ടുവരുന്ന കിരണങ്ങളാണ്; അവയിൽ തന്തുകൾ, മേഘങ്ങൾ, മഴവർഷങ്ങൾ, തണുപ്പും ഹിമം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നവയുമാണ്. ഇവയെല്ലാം 'ചന്ദ്രകിരണങ്ങൾ' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; മഞ്ഞള നിറമുള്ളവ, വെള്ള നിറമുള്ളവ, ദിശകൾ, ലോകത്തെ പോഷിക്കുന്ന പശുക്കൾ എന്നിവയും. ഈ വെള്ള നിറമുള്ളവ മൂന്നു നൂറ് കിരണങ്ങൾ ചൂട് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു; ഇതിന്റെ സഹായത്തോടെ ചന്ദ്രൻ മനുഷ്യരെയും പിതൃകൾക്കും ദേവതകൾക്കും പോഷിക്കുന്നു. ഇവിടെയായി, ചന്ദ്രൻ ഔഷധങ്ങൾകൊണ്ട് മനുഷ്യരെ, ഹോമങ്ങൾകൊണ്ട് പിതൃകളെ, അമൃതംകൊണ്ട് ദേവതകളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു, മൂന്നു വഴികളിലൂടെ. വസന്തത്തിലും ഉഷ്ണകാലത്തിലും, മൂന്നു നൂറ് കിരണങ്ങൾകൊണ്ട് ചന്ദ്രൻ ചൂട് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു; മഴക്കാലത്തും ശരത്കാലത്തും, നാലു നൂറ് കിരണങ്ങൾകൊണ്ട് മഴവരുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഭഗവാന്റെ സൃഷ്ടി, അതിലെ ദൈവങ്ങൾ, പ്രകൃതിയിലെ അഗ്നിയുടെ രൂപങ്ങൾ, സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, ജലങ്ങൾ, അവയുടെ പരസ്പരബന്ധങ്ങൾ, എല്ലാ സഞ്ചാരങ്ങളും, പ്രകാശവും, പോഷണവും, ഈ ലോകം സജീവമാക്കുന്നു.