ലിങ്ഗപുരാണമ്

ദിവസം രൂപം കൊണ്ടു, സൂര്യൻ മന്ദഗതിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. രാത്രിയിൽ, സൂര്യൻ പന്ത്രണ്ടര നക്ഷത്രങ്ങൾ അത്രയേറെ മുഹൂർത്തങ്ങളിൽ കടന്നുപോകുന്നു; പകൽപൊഴുകുമ്പോൾ, പതിനെട്ട് നക്ഷത്രങ്ങൾ അവൻ കടന്ന് സഞ്ചരിക്കുന്നു. പിന്നീട്, അതിന്റെ നാഭിയിൽ ചക്രം കൂടുതൽ മന്ദമായി തിരിയുന്നു; കേന്ദ്രത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്ന അക്ഷം എങ്ങനെ കൂഴയുടെ കൂട്ടം ചുറ്റുന്നു, അതുപോലെ. പ്രാചീന മാർഗങ്ങൾ അറിയുന്നവർ പറയുന്നു: ഒരു ദിവസം ഒരു രാത്രി ചേർന്നത് മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങളാണ്, ഈ ചക്രങ്ങൾ രണ്ടു അറ്റങ്ങൾക്കിടയിൽ ചുറ്റുന്നു. ഒരു കൂഴയുടെ ചക്രത്തിൽ ഹുബ് എങ്ങനെ നടുവിൽ നിലകൊള്ളുന്നു, അതുപോലെ ഉത്താനപാദൻ ഗ്രഹങ്ങളോടുകൂടെ ചുറ്റുന്നു; അവൻ അവയിൽ പ്രധാനൻ. ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള മുനികൾ പറയുന്നു: അവന്റെ മനസ്സും അവയോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നു; അവൻ സ്ഥാപിച്ചതുകൊണ്ട് സൂര്യൻ തന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിലകൊള്ളുന്നു. സൂര്യദേവൻ, തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ, വായുവിനോടൊപ്പം എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള വെള്ളം ആകർഷിക്കുന്നു. ഉത്താനപാദന്റെ കൃപയാൽ, സൂര്യന്റെ സ്ഥിരത എന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ ഉത്താനപാദനാൽ, പിതാവിന്റെ കരുണയ്ക്കായി, സൂര്യൻ വെള്ളം ആകർഷിക്കുന്നു; പിന്നീട് അവ ശനേ ശനേ ചന്ദ്രനിലേക്ക് എത്തുന്നു. ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന്, അവ തുടർച്ചയായി മേഘങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു; ജലധാരകൾ, കാറ്റ് തട്ടി, വെള്ളം വീഴ്ത്തുന്നു. സൂര്യൻ അതിനാൽ പ്രകാശിച്ച് ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടിയെ പ്രാപിക്കുന്നു. വെള്ളത്തിന് നാശമില്ല; അതെപ്പോഴും ചുറ്റിപ്പോകുന്നു. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഈ ചക്രം ശർവൻ സ്ഥാപിച്ചു: ഭൂമി, അന്തരീക്ഷം, ദ്യൗസ്, ജലം, അന്നം, അമൃതത—ഇവയൊക്കെയും. ജലങ്ങൾ ലോകങ്ങളുടെ പ്രാണനാണ്, സകലഭൂതങ്ങളുടെയും ലോകങ്ങളുടെയും ജീവശക്തിയാണ്; കൂടുതൽ പറയേണ്ടതുണ്ടോ? ഈ സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ സകലവും അതുപോലെ തന്നെയാണ്. കൃപാപൂർണ്ണനായ ഭഗവാൻ ശിവൻ ജലങ്ങളുടെ അധിപനായി സ്ഥാപിതനാണ്; ഭവദേവൻ ജലങ്ങളുടെ നാഥനായി പ്രസിദ്ധനാണ്. ഈ മുഴുവൻ ലോകവും ഭവസ്വഭാവമാണ്—ഇതിൽ അത്ഭുതമൊന്നുമില്ല; നാരായണന്റെ, ഹരിയുടെ ദിവ്യത്വം ജലങ്ങളാൽ നിലനിൽക്കുന്നു. വിഷ്ണു ലോകങ്ങളുടെ ആധാരമാണ്, ജലങ്ങൾ അവന്റെ ആധാരമാണ്. സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ സകലഭൂതങ്ങളും ദഹിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതിൽ നിന്ന് ഗോതമ്പ് ധാന്യങ്ങൾ പോലെ ഉയർന്നു വരുന്നു; കാറ്റ് അവയെ ഉയർത്തുന്നു; അതിൽ നിന്ന് ചിലത് അഗ്നിയും കാറ്റും ചേർന്ന് മേഘങ്ങളാകുന്നു. ഇങ്ങനെ പുക, അഗ്നി, കാറ്റ് ഇവയുടെ സംയോജനമാണ് മേഘം. ആയിരം കണ്ണുകൾ ഉള്ള ദേവൻ അധിപനായ മേഘം വെള്ളം മഴയായി വീഴ്ത്തുന്നു. യജ്ഞപവനത്തിൽ നിന്നുള്ള പുകകൊണ്ടു പിറക്കുന്ന മേഘങ്ങൾ സദാ ദ്വിജന്മാർക്ക് ഗുണം നൽകുന്നു; കാട്ടുതീയിൽ നിന്നുള്ള പുകകൊണ്ടുള്ള മേഘങ്ങൾ കാടുകൾക്ക് ഗുണം നൽകുന്നു. ശവദഹന പുകയിൽ നിന്നുള്ള മേഘങ്ങൾ ദോഷം വരുത്തും; മായാജാല അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ള പുകകൊണ്ടുള്ള മേഘങ്ങൾ, ദ്വിജന്മാരേ, ഭൂതികളുടെ നാശത്തിനാണ്. ഇങ്ങനെ പുകയുടെ വ്യത്യാസംകൊണ്ട് ലോകങ്ങളുടെ ഗുണം ദോഷം നിർണയിക്കപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് മായാജാല പുക മറച്ചുവെക്കണം. ദ്വിജൻ മായാജാല പുക മറച്ചുവെക്കാതിരുന്നാൽ, ലോകത്തിന്റെ നാശത്തിന് അവൻ കാരണമായിത്തീരും. ധർമ്മപരനായവരേ, മേഘങ്ങൾ, ജലസംഭരണികൾ, ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഇവിടെ ആറുമാസം മഴവെയ്ക്കുന്നു, കാറ്റിന്റെ ആജ്ഞയാൽ. ഇടിമുഴക്കം മൂന്നു തരത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു: കാറ്റിൽ നിന്നുള്ളത്, മിന്നലിൽ നിന്നുള്ളത്, അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ളത്—ഇവയാണ് മൂന്നു വിധമായ മേഘങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം. മേഘങ്ങൾ താഴെ വീഴാത്തതിനാൽ അവയെ ‘മേഘം’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. മേഘങ്ങളുടെ ചിറകുകൾ, മരക്കഷ്‌ണം കൊണ്ടുപോകുന്നവ, വിവിധതരത്തിൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെതായാണ് പറയുന്നത്. നെയ്യും മരക്കഷ്‌ണവും ചേർന്ന് അഗ്നിയിൽ നിന്ന് പുക ഉയരുന്നു; രണ്ടാമത്തേതു ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്നു. പിന്നീട്, ഇന്ദ്രൻ ചിറകു മുറിച്ച പർവതങ്ങളുടെ ചിറകുകൾകൊണ്ട്, അഗ്നിമേഘങ്ങൾ, ശുഭകരമായവ, തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശ്വാസത്തിൽ നിന്നുള്ളവയും, കാറ്റിന്റെ ശാഖകളിൽ നിന്നുള്ളവയും, ചിറകിൽ നിന്നുള്ളവയും, പുഷ്കരാദികൾ പോലുള്ളവയും, കാലം വന്നപ്പോൾ വെള്ളം മഴയായി വീഴ്ത്തുന്നു. നിശബ്ദവും, ശബ്ദമുള്ളതും, അശുദ്ധവുമായ മേഘങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; തണുത്ത കാറ്റുള്ളവ കുറച്ചു മഴ ദീർഘകാലം നൽകുന്നു. അതുപോലെ, ജീവകമേഘങ്ങൾ, ദുർബലവും ഇടിമുഴക്കം ഇല്ലാത്തവയും, ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ ഒരു ക്രോശ ദൂരം അകലെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. പർവതങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന എല്ലാ മേഘങ്ങളും പകുതി ക്രോശ ദൂരം അകലെയാണ്; മികച്ചതായ ധാരാളം മഴവെയ്ക്കുന്നവ ഒരു യോജന ദൂരം അകലെയാണ്. ദ്വിജന്മാരേ, ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ മിന്നലിന്റെ ഗുണമുള്ള മേഘങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു; അവയുടെ മഴ മൂന്നു വിധമാണെന്നു ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നു. ചിറകിൽ നിന്നുള്ളതും, കല്പവൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളതും, പർവതങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വലിയവയാണ്; കല്പാന്തത്തിൽ, ശരത്കാലം നശിപ്പിക്കാൻ, രാത്രിയിൽ മഴവെയ്ക്കുന്നു. പക്ഷികളും താമരകളും മറ്റും വെള്ളം മഴയായി വീഴ്ത്തുമ്പോൾ, സമുദ്രം മുഴുവനും നിറയുന്നു; അവിടെ തുല്യൻ ഇല്ലാത്ത ഭഗവാൻ വിശ്രമിക്കുന്നു. ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ളതും, ശ്വാസത്തിൽ നിന്നുള്ളതും, പക്ഷികളിൽ നിന്നുള്ളതും, മേഘങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളതും ഉയരുന്ന പുക എന്നും പോഷകമായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. പുണ്ഡ്രദേശത്തിലെ എല്ലാ മഴകളും മിന്നലിൽ നിന്നുള്ളവയാണ്; അതിനാൽ തണുപ്പ് കൂടിയും വിളവു സമൃദ്ധവുമാണ്; അവിടെയുണ്ടാകുന്ന മഞ്ഞും പനിയും പാമ്പുകളുടെ തുള്ളികളാണ്. ഗംഗാ ജലത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഗംഗാ, മഴയും പർവതനദികളും നിറയ്ക്കുന്നു; പർവതനദികൾക്കും ദിക്കുകളുടെ ആനകൾക്കുമിടയിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച ജലം പ്രധാനമായി പരാവഹനാമകമായ കാറ്റ് കൊണ്ടുപോകുന്നു; അത് അംബികയുടെ ഗുരുവിന് എത്തിക്കുന്നു. ദ്വിജന്മാരേ, മേനാദേവിയെ കടന്ന് ശേഷിക്കുന്ന മഴ ഭാരതഭൂമിയിൽ എത്തുന്നു; പടിഞ്ഞാറൻ പ്രദേശങ്ങൾ വളരാൻ അതിനാൽ സഹായം ലഭിക്കുന്നു. ഇന്നിതുവരെ, വർദ്ധനവിനായി മഴ രണ്ടുതരത്തിൽ വരുന്നു എന്ന് ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു; ഇനി, എന്റെ അറിവനുസരിച്ചു, രണ്ടു തരത്തിലുള്ള വിളകളെ കുറിച്ച് ചുരുക്കത്തിൽ പറയുന്നു. സ്രഷ്ടാവ്, മഹാതേജസ്സുള്ള സൂര്യൻ, സർവ്വദർശി, സർവ്വവ്യാപി—അവൻ തന്നെയാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, പരമശിവൻ. അവൻ തന്നെയാണ് ശക്തി, വീര്യം, ബലം, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, കീർത്തി, കണ്ണ്, ചെവി, മനസ്സ്, മരണം, ആത്മാവ്, കോപം, ദിക്കുകൾ, ദിശകൾ—എല്ലാം. അവൻ സത്യം, ഋതം, വായു, ആകാശം, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത്; ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകൻ, ഹരി, ബ്രഹ്മ, റുദ്രൻ—മഹാദേവൻ തന്നെയാണ്.