ലിങ്ഗപുരാണമ്

മഹാനുഭാവനായ ഭക്തജനങ്ങളേ, മനസ്സിന്റെ ഉത്തരപർവ്വതത്തിൽ, പ്രകാശമുള്ള സൂര്യദേവൻ ഒരു നൂറും എൺപതും ചക്രങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഈ ഉത്തര, ദക്ഷിണായനങ്ങളിലെ സൂര്യന്റെ പുറം-ഉൾ പാതകൾ വ്യത്യസ്തമായി നിർവചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; സൂര്യൻ എല്ലാ ദിവസവും ഈ ചക്രങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നു. ഒരു കൂശാരിയുടെ ചക്രം അതിവേഗത്തിൽ തിരിയുന്നതുപോലെ, ദക്ഷിണായനത്തിൽ സൂര്യൻ അതിവേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ദക്ഷിണായനകാലത്ത്, സൂര്യൻ വൻ ഭൂമിയെ വളരെ ചുരുങ്ങിയ സമയത്ത്, പതിനാലു മുഹൂർത്തങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കടന്നുപോകുന്നു. അതുപോലെ, സൂര്യൻ പകലിൽ പതിമൂന്ന് അർദ്ധ നക്ഷത്രങ്ങൾ, അത്രയേറെ മുഹൂർത്തങ്ങളിൽ കടന്നുപോകുന്നു; രാത്രിയിൽ പതിനെട്ട് നക്ഷത്രങ്ങൾ അതുപോലെ കടക്കുന്നു. കൂശാരിയുടെ ചക്രത്തിന്റെ നടുവിൽ ചലനം മന്ദഗതിയിലായിരിക്കുന്നതുപോലെ, ഉത്തരായനത്തിൽ സൂര്യൻ മന്ദഗതിയിൽ മുന്നേറുന്നു. അങ്ങനെ, ആ ദീർഘകാലഘട്ടത്തിൽ, ആദിത്യന്മാരും മഹർഷികളും സ്ഥാപിച്ച സൂര്യന്റെ രഥം ഭൂമിയുടെ ചെറിയൊരു ഭാഗം മാത്രമേ മറികടക്കൂ. സഹസ്രകിരണനായ സൂര്യൻ, തന്റെ മുന്നിലും പിന്നിലും താഴെയും ഗാന്ധർവർ, അപ്സരസ്സ്, നാഗാധിപന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ എന്നിവരാൽ അനുഗമിക്കപ്പെടുന്നു. തന്റെ കിരണം പിൻവലിച്ച്, സൂര്യൻ പരമബ്രാഹ്മീ സഭയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; സന്ധ്യാസമയത്ത്, മഹർഷിമാർ ഉപേക്ഷിച്ച ജലങ്ങളോടുകൂടി, സൂര്യൻ രാത്രി ജീവികളുമായി മുഖാമുഖം വരുന്നു. അവരെ സംഹരിച്ചു, സൂര്യൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം മുന്നേറുന്നു; ഉത്തരായനത്തിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ പതിനെട്ട് മുഹൂർത്തങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നു. ഇങ്ങനെ, പകൽ രൂപംകൊള്ളുന്നു; സൂര്യൻ മന്ദഗതിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. രാത്രിയിൽ, സൂര്യൻ പന്ത്രണ്ടര നക്ഷത്രങ്ങൾ അത്രയേറെ മുഹൂർത്തങ്ങളിൽ കടക്കുന്നു; പകലിൽ പതിനെട്ട് നക്ഷത്രങ്ങൾ. പിന്നീട്, ചക്രം നാഭിയിൽ കൂടുതൽ മന്ദഗതിയിലാവുന്നു; അതുപോലെ, കൂശാരിയുടെ ചക്രത്തിന്റെ സ്ഥിരതയുള്ള ദണ്ഡം മധ്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. പാരമ്പര്യവിദ്യയുള്ളവർ പറയുന്നു: ഒരു പകലും ഒരു രാവും മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങൾ ചേർന്നതാണ്, ഈ ചക്രങ്ങൾ രണ്ടു അറ്റങ്ങൾക്കിടയിൽ തിരിയുമ്പോൾ. കൂശാരിയുടെ ചക്രത്തിന്റെ ഹബ്ബ് മധ്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ, ഉത്താനപാദൻ ഗ്രഹങ്ങളോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നു; അവരിൽ പ്രധാനിയാണ് ഉത്താനപാദൻ. ജ്യോതിഷശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രഗത്ഭരായ മഹർഷികൾ പറയുന്നു: അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് അവരോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നു; അദ്ദേഹത്താൽ സ്ഥാപിതനായ സൂര്യൻ നിലകൊള്ളുന്നു. ദേവൻ സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ, വായുവിനോടൊപ്പം, എല്ലായിടത്തുനിന്നും ജലം ആകർഷിക്കുന്നു; ഉത്താനപാദന്റെ കൃപയാൽ ഈ സ്ഥിരത എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ ഉത്താനപാദത്താൽ, പിതാവിന്റെ കാരണമെന്നപോലും, സൂര്യൻ ജലത്തെ ആകർഷിക്കുന്നു; പിന്നീട് അത് ക്രമമായി ചന്ദ്രനിലേക്കു സഞ്ചരിക്കുന്നു. ചന്ദ്രനിൽനിന്ന്, ജലം അനുക്രമമായി മേഘങ്ങളിലേക്കു ഒഴുകുന്നു; ജലധാരികളായ മേഘങ്ങൾ, വായുവാൽ അടിയറ്പ്പെടുമ്പോൾ, ജലം പുറത്തുവിടുന്നു. സൂര്യൻ അതിനാൽ പ്രകാശിച്ച്, ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടിയെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു; ജലത്തിന് നാശം ഇല്ല, അത് എപ്പോഴും ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു. സകലജീവികളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഈ ചക്രം ശർവൻ സ്ഥാപിച്ചു—ഭൂമി, അന്തരീക്ഷം, സ്വർഗ്ഗം, ജലം, അന്നം, അതുപോലെ അമൃതവും. ജലമാണ് ലോകങ്ങളുടെ പ്രാണശക്തി, ജന്തുക്കളുടെയും ഭൂമണ്ഡലങ്ങളുടെയും; കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല, സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലമായതും എല്ലാം ഇതേപോലെയാണ്. ശിവപർമേശ്വരൻ ജലങ്ങളുടെ അധിപനായാണ് സ്ഥാപിതനായിരിക്കുന്നത്; ഭവദേവൻ ജലങ്ങളുടെ പ്രഭുവെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഭവന്റെ സ്വഭാവമാണ്—ഇതിൽ അത്ഭുതമൊന്നുമില്ല; നാരായണന്റെ ദൈവത്വം, ഹരിയുടെ സ്ഥാനം ജലത്തിൽ സ്ഥാപിതമാണ്. വിഷ്ണു ലോകങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമാണ്, ജലമാണ് അവയുടെ അടിസ്ഥാനമായത്. സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലമായതുമായ സകലജീവികളും ദഹിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഗോതമ്പ് ധാന്യങ്ങളായി മാറുന്നവ അവിടെനിന്ന് വായുവാൽ ഉയർന്നു, അഗ്നിയും വായുവും ചേർന്ന് അവ മേഘങ്ങളായി മാറുന്നു. ഇങ്ങനെ, പുക, അഗ്നി, വായു എന്നിവയുടെ യോജനത്താൽ മേഘം ഉണ്ടാകുന്നു. ആയിരം കണ്ണുള്ള ദേവൻ മേഘത്തിന്റെ അധിപൻ; അവ ജലം പെയ്യുന്നു. യാഗപവിത്രമായ പുകയിൽനിന്ന് ഉദിക്കുന്ന മേഘങ്ങൾ ദ്വിജന്മാർക്ക് എപ്പോഴും ക്ഷേമം നൽകുന്നു; കാട്ടുതീയുടെ പുകയിൽനിന്ന് ഉദിക്കുന്ന മേഘങ്ങൾ കാടുകൾക്ക് അനുയോജ്യമാണ്. ശവദഹനപുകയിൽനിന്ന് വരുന്ന മേഘങ്ങൾ ദാരുണഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു; കൂറ്റനിര്മ്മാണപുകയിൽനിന്നുള്ളവ, ദ്വിജന്മാരേ, ജീവികളുടെ നാശത്തിനാണ്. ഇങ്ങനെ, പുകയിലെ വ്യത്യാസംകൊണ്ട് ലോകങ്ങളുടെ ഹിതവും അഹിതവും നിർണയിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, കൂറ്റനിർമ്മാണപുക മറയ്ക്കേണ്ടതാണെന്ന് പറയുന്നു. ദ്വിജൻ ആ പുക മറയ്ക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ലോകനാശത്തിന് കാരണമാകും. ധർമ്മജ്ഞന്മാരേ, ജലധാരിയായ മേഘങ്ങൾ, ലോകങ്ങളുടെ ഹിതത്തിനായി, ആറുമാസം ഇവിടെ മഴ പെയ്യുന്നു, വായുവിന്റെ ആജ്ഞയാൽ. ഇടിമിന്നൽ മൂന്നു വിധമാണ്: വായുവിൽനിന്നും, മിന്നലിൽനിന്നും, അഗ്നിയിൽനിന്നും. ഇവയാണ് മേഘങ്ങളുടെ മൂലത്വം, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ. മേഘങ്ങൾ താഴെ വീഴുന്നില്ലാത്തതിനാൽ അവയെ 'മേഘ' എന്നുപേരിടുന്നു. മേഘങ്ങളുടെ ചിറകുകൾ, മരങ്ങൾ ചുമക്കുന്നവ, വിവിധതരത്തിലുള്ളവയാണ്; അവ ബ്രഹ്മാവിന്റെതാണ്. നെയ്യും മരവും ചേർന്ന് അഗ്നിയിൽനിന്ന് പുക ഉയരുന്നു; രണ്ടാമത്തേതു ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശ്വാസത്തിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്നു. പിന്നീട്, ഇന്ദ്രൻ മുറിച്ചുമാറ്റിയ പർവ്വതചിറകുകളാൽ, അഗ്നിമേഘങ്ങൾ, ശുഭഫലങ്ങൾ നൽകുന്നവ, അവയുടെ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശ്വാസത്തിൽനിന്ന് ജനിച്ചവയും, വായുവിന്റെ ശാഖയിൽനിന്നുള്ളവയും, ചിറകിൽനിന്നുള്ളവയും, പുഷ്കരാദിമേഘങ്ങൾ പോലുള്ളവയും, സമയമെത്തുമ്പോൾ ജലം പെയ്യുന്നു. നിശ്ശബ്ദവും ശബ്ദമുള്ളതും അശുദ്ധമായതുമായ മേഘങ്ങൾ തങ്ങളുടെ വിധിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; തണുത്ത കാറ്റുള്ളവ ദീർഘകാലം അല്പമായ മഴ മാത്രമേ നൽകൂ. അതുപോലെ, 'ജീവക' മേഘങ്ങൾ, ദുർബലവും ഇടിമിന്നലില്ലാത്തതുമായവ, ഭൂമിയിൽനിന്ന് ഒരു ക്രോശം ദൂരത്തിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. പർവ്വതങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന എല്ലാ മേഘങ്ങളും അർദ്ധക്രോശം ദൂരത്തിലാണ്; ധാരാളം മഴ നൽകുന്നവ അവരുടെ ശ്രേഷ്ഠതകൊണ്ട് ഒരു യോജന ദൂരത്തിലാണ്. ഭൂമിയിലെ മേഘങ്ങളിൽ, മിന്നലിന്റെ ഗുണമുള്ളവയാണ് കാണപ്പെടുന്നത്; അവയുടെ മഴ മൂന്നു വിധത്തിൽ വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ചിറകിൽനിന്നും കല്പവൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള എല്ലാ മേഘങ്ങളും പർവ്വതങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമാണ്; കല്പാന്തത്തിൽ, ആ മേഘങ്ങൾ രാത്രിയിൽ മഴ പെയ്യുന്നു, ശരത്കാലത്തിന്റെ സംഹാരത്തിനായി. ഇങ്ങനെ, സൂര്യന്റെ സഞ്ചാരവും ജലചക്രവും, ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ദൈവങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള ഈ മഹത്തായ വ്യവസ്ഥയും, അതിലെ വിശിഷ്ടതകളും മഹർഷികൾ വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.