ലിങ്ഗപുരാണമ്

സൂര്യൻ ദക്ഷിണയാനത്തിലേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ, ഒരു വിട്ടയക്കുന്ന അമ്പുപോലെ അതിവേഗം സഞ്ചരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ അവൻ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ചക്രം കൈവശമാക്കി തുടർച്ചയായി അതിലൂടെയാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. സൂര്യൻ പുരാന്ത എന്ന നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ശക്രന്റെ അദ്ധിപതിയായി മാറുന്നു; അപ്പോൾ സന്ധ്യാസമയത്തിലെ ഗ്രഹങ്ങൾ എല്ലാം കാണപ്പെടുന്നു, സൂര്യോദയം ദൃശ്യമാണ്, ദ്വിജന്മാരേ. അവൻ തന്നെ, രാത്രി അവസാനം സുഖവതിയിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, വീണ്ടും വിഭയിൽ അസ്തമിക്കുന്നു; വിഭൻ എന്ന സർവ്വാധിപതി രാവിലെയാണ് പുനരുദയം കാണുന്നത്. അമരാവതിയിൽ ഞാൻ വിവരണം നൽകിയതുപോലെ, സൂര്യൻ അന്ധകാരത്തെ നീക്കുന്നതാണ്; സമ്യാമനി, സുഖ, വിഭ എന്നിവിടങ്ങളിലെത്തുമ്പോഴും ആ പക്ഷി രൂപത്തിലുള്ള സൂര്യൻ യാത്ര തുടരുന്നു. അഗ്നേയത്തിൽ ഉച്ചയാകുമ്പോൾ, നൈരൃത്യത്തിൽ പ്രഭാതമാണ്, ദ്വിജന്മാരേ, അപ്പോൾ വായു മേഖലയിലാണ് അർദ്ധരാത്രി, അതി കഠിനമായ പ്രദേശം. ഈശാന്യത്തിൽ അർദ്ധരാത്രി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും ഇതാണ് ക്രമം. സൂര്യൻ പുഷ്കരത്തിന്റെ നടുവിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ പാത ശ്രദ്ധിക്കൂ. ഒരു മുഹൂർത്തത്തിൽ സൂര്യൻ ഭൂമിയിലെ മുപ്പതു അംശങ്ങൾ കടന്നു പോകുന്നു. ഒരു മുഹൂർത്തത്തിൽ എത്ര യോജനങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതും കേൾക്കൂ: അതായത്, പൂർണ്ണമായ മുപ്പത്തൊന്ന് ലക്ഷം യോജനങ്ങൾക്കും, അതിൽ അൻപതിനായിരം കൂടി ചേർക്കണം. ഇതാണ് മഹാത്മാവായ ഭാസ്കരന്റെ മുഹൂർത്തപ്രകാരം സഞ്ചാരം. ഇതുപോലെ ദക്ഷിണ ദിക്കിലെത്തുമ്പോൾ, സൂര്യൻ പോലും സൗമ്യദിക്കിനോട് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു; പുഷ്കരത്തിന്റെ നടുവിൽ, ദക്ഷിണായനത്തിൽ അവൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു. മനസ്സിന്റെ ഉത്തരപർവതത്തിൽ, ദീപ്തിയുള്ള സൂര്യൻ, അദ്ധിപതി, നൂറ് പൂർണ്ണ ചക്രങ്ങളും, അതിൽ എൺപതും കൂടി സഞ്ചരിക്കുന്നു, മഹാബലശാലിയേ. പുറംവഴിയും അകമ്പാതവും, ഉത്തരായനത്തിനും ദക്ഷിണായനത്തിനും വിവരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; സൂര്യൻ പ്രതിദിനം ആ ചക്രങ്ങൾ വഴിയാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. ഒരു കുശവന്റെ ചക്രം വേഗത്തിൽ ഭ്രമിക്കുന്നത് പോലെ, ദക്ഷിണയാനത്തിൽ സൂര്യൻ അതിവേഗം സഞ്ചരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ദക്ഷിണായനകാലത്ത്, സൂര്യൻ വളരെ ചെറു സമയത്താണ് ഭൂമിയെ വലുതായി സഞ്ചരിക്കുന്നത്; ആ സമയത്ത്, പന്ത്രണ്ടു മുഹൂർത്തങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സൂര്യൻ യാത്ര പൂർത്തിയാക്കുന്നു. ദിവസത്തിൽ സൂര്യൻ പതിമൂന്നു അർദ്ധ നക്ഷത്രങ്ങൾ കടന്നു പോകുന്നു, അത്രയേറെ മുഹൂർത്തങ്ങൾക്കുള്ളിൽ; രാത്രിയിൽ പതിനെട്ട് നക്ഷത്രങ്ങൾ അങ്ങനെ തന്നെ കടക്കുന്നു. കുശവന്റെ ചക്രത്തിന്റെ നടുവിൽ ചലനം മന്ദമാകുന്നതുപോലെ, ഉത്തരായനത്തിൽ സൂര്യൻ ദീർഘമായി, സാവധാനം മുന്നേറുന്നു. അതിനാൽ, ആ ദീർഘമായ സമയത്ത്, ആദിത്യന്മാരും ഋഷികളും സ്ഥാപിച്ച സൂര്യന്റെ രഥം, ഭൂമിയിലെ ചെറിയൊരു ഭാഗം മാത്രമേ സഞ്ചരിക്കൂ. എല്ലാം പ്രകാശിപ്പിച്ച്, ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള സൂര്യൻ, മുന്നിലും പിന്നിലും കീഴിലും ഗാന്ധർവർ, അപ്പ്സരസ്സ്, നാഗാധിപന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ എന്നിവരോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നു. കിരണം ഉപസംഹരിച്ച്, അവൻ പരമ ബ്രാഹ്മി സഭയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു; സന്ധ്യാസമയത്ത്, ഋഷികൾ ഉപേക്ഷിച്ച ജലങ്ങളോടുകൂടി, രാത്രിവാസികളുമായി നേരിടുന്നു. അടുത്തവരെ വധിച്ച ശേഷം, സൂര്യൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം യാത്ര തുടരുന്നു; ഉത്തരായനത്തിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ പതിനെട്ടു മുഹൂർത്തങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ദിവസം രൂപപ്പെടുന്നു, സൂര്യൻ സാവധാനം മുന്നേറുന്നു; രാത്രിയിൽ, സൂര്യൻ പന്ത്രണ്ടര നക്ഷത്രങ്ങൾ അത്രയേറെ മുഹൂർത്തത്തിൽ കടക്കുന്നു, ദിവസത്തിൽ പതിനെട്ട് നക്ഷത്രങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു. തുടർന്ന്, ചക്രം നാഭിയിൽ കൂടുതൽ മന്ദമായി ഭ്രമിക്കുന്നു; കേന്ദ്രത്തിലെ സ്ഥിരമായ ദണ്ഡം മണ്ണിന്റെ കൂട്ടം ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയാണ് ഇത്. പ്രാചീന മാർഗ്ഗം അറിയുന്നവർ പറയുന്നു: ഒരു ദിവസം-രാത്രി മുപ്പതു മുഹൂർത്തങ്ങളാണ്, ആ ചക്രങ്ങൾ രണ്ടു അറ്റങ്ങളിൽ ഭ്രമിക്കുന്നതുകൊണ്ട്. കുശവന്റെ ചക്രത്തിന്റെ നാബി പോലെ, ഉത്താനപാദൻ ഗ്രഹങ്ങളോടൊപ്പം ഭ്രമിക്കുന്നു; അവനാണ് പ്രധാനൻ. ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ഋഷികൾ പറയുന്നു: അവന്റെ മനസ്സും ഗ്രഹങ്ങളോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നു; അവൻ സ്ഥാപിച്ചതുകൊണ്ട് സൂര്യൻ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ദേവൻ തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ, വായുവിനൊപ്പം, എല്ലായിടത്തുനിന്നും ജലം ആകർഷിക്കുന്നു; ഉത്താനപാദന്റെ കൃപയാൽ, അവന്റെ സ്ഥിരത എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ ഉത്താനപാദനാൽ, പിതാവിനുവേണ്ടി, സൂര്യൻ ജലം ആകർഷിക്കുന്നു; പിന്നെ അത് ക്രമമായി ചന്ദ്രനിലേക്കു പോകുന്നു. ചന്ദ്രനിൽ നിന്നു, ജലങ്ങൾ മേഘങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു; ജലധാരികൾ, വായുവാൽ തട്ടി, ജലം ഒഴിക്കുന്നു. സൂര്യൻ അതിൽ പ്രകാശിച്ച്, ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടി വിതരിക്കുന്നു; ജലത്തിന്റെ നാശം ഇല്ല, കാരണം അത് എപ്പോഴും ഭ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, ഈ ചക്രം ശർവൻ സ്ഥാപിച്ചു: ഭൂമി, അന്തരീക്ഷം, സ്വർഗം, ജലങ്ങൾ, അന്നം, അമൃതത—ഇവയെല്ലാം. ജലങ്ങൾ ലോകങ്ങളുടെ ജീവശ്വാസമാണ്, ജന്തുക്കളുടെയും ഭുവനങ്ങളുടെയും; അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല—ഇഹലോകം ചലനമുള്ളതും അചലമായതുമെല്ലാം അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ഭഗവാൻ ശിവൻ ജലങ്ങളുടെ അദ്ധിപതിയായി നിലകൊള്ളുന്നു; ഭവൻ ദേവൻ ജലങ്ങളുടെ നാഥനായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഭവസ്വരൂപമാണ്—ഇതിൽ അത്ഭുതമൊന്നുമില്ല; നാരായണന്റെ ദൈവത്വം, ഹരിയുടെ മഹത്വം, ജലങ്ങളാൽ സ്ഥാപിതമാണ്, പ്രഭോ. വിഷ്ണു ലോകങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമാണ്, ജലങ്ങളാണ് അവന്റെ അടിസ്ഥാനമായത്. സകല ചലനമുള്ളതും അചലമായതുമായ ഭൂതങ്ങൾ ദഹിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഗോതമ്പ് ധാന്യങ്ങൾ പോലെ ഉയരുന്നവ, വായുവാൽ ഉയർത്തപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ ഉയരുന്നവ അഗ്നിയും വായുവും ചേർന്ന് മേഘങ്ങളാകുന്നു. ഇങ്ങനെ, പുക, അഗ്നി, വായു ഇവയുടെ സംയോജനം മേഘം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. ആയിരം കണ്ണുള്ള ദേവൻ മേഘത്തിന്റെ അദ്ധിപതിയായാണ് ജലം പെയ്യുന്നത്. യാഗപവനത്തിൽ നിന്നുള്ള പുകയിൽ നിന്നു ഉയരുന്ന മേഘങ്ങൾ ദ്വിജന്മാർക്ക് സദാ ഹിതം നൽകുന്നു; കാടുതീയുടെ പുകയിൽ നിന്നുള്ള മേഘങ്ങൾ കാടുകൾക്ക് ഉപകരിക്കുന്നു. ശവങ്ങളുടെ പുകയിൽ നിന്നുള്ള മേഘങ്ങൾ അപമംഗളമാണ്; കാവ്യകൃത്യങ്ങളുടെ പുകയിൽ നിന്നുള്ളവ, ദ്വിജന്മാരേ, ഭൂതങ്ങളുടെ നാശത്തിനാണ്. ഇങ്ങനെ, പുകയുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ ലോകങ്ങളുടെ ഹിതവും അഹിതവും നിർണയിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, കാവ്യപുക മറയ്ക്കണം. ദ്വിജൻ കാവ്യപുക മറയ്ക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ലോകനാശത്തിന് കാരണമാകും. ധർമ്മശീലരായവരേ, ജലത്തിന്റെ ആഗാരങ്ങളായ മേഘങ്ങൾ, ലോകങ്ങളുടെ ഹിതത്തിനായി, വായുവിന്റെ ആജ്ഞയാൽ, ഇവിടെ ആറു മാസം മഴ പെയ്യുന്നു.