ലിങ്ഗപുരാണമ്

വൃത്രരിപു, ദേവന്മാരുടെ പ്രഭു, സർവ്വസമൃദ്ധിയുടെ കാരണൻ, ദേവതകളോടൊപ്പം, ആ അദ്ഭുതമായ യക്ഷനോടു കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്?” എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ചോദ്യം. അപ്പോൾ ആ യക്ഷൻ അപ്രത്യക്ഷനായി അവിടെ നിന്ന് അകന്നുപോയി. അപ്പോൾ തന്നെ, ഹിമവാന്റെ പുത്രിയായ, ശ്രേഷ്ഠമായ മുഖമുള്ള അംബിക, മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ഉമ, അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി. ഇത് എന്താണീ അതിശയകരമായ ദൃശ്യങ്ങൾ, ഭഗവനേ? അംബികേ, യക്ഷസ്വരൂപം ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. ദേവതകളും, അവർ കൂടെ വന്നവർ ഉമയെ, സിംഹിനിയെപ്പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്ന, മജയയുടെ പുത്രിയായ, ചുവപ്പ്, വെളുപ്പ്, കറുപ്പ് നിറങ്ങളുള്ള ദേവിയെ, ഭക്തിപൂർവം വന്ദിച്ചു. ദേവതകളുടെ പ്രഭുക്കൾ അവളെ ആദരിച്ചു; ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും സജീവമായി പ്രവർത്തിച്ചു. അവൾ പറഞ്ഞു: “ഞാനാണ് ആദിപ്രകൃതി, സകല ജീവികളുടെ കാരണമാകുന്നവളും; യക്ഷൻ എന്റെ ആജ്ഞയ്ക്ക് വിധേയനാണ്.” അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജന്മാരേ, അജന്മാവിന്റെ ആജ്ഞയാൽ എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; ആണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് അജന്മാവ് ഉദിച്ചു, അവനിൽ നിന്ന് മുഴുവൻ ലോകവും പ്രകാശലോകവും, അജന്മാവിൻറെ സാരമായത്, ഉലവായി. ഇനി ഞാൻ ദൈവീയപ്രദേശങ്ങൾ നിരീക്ഷിച്ചശേഷം, ഗ്രഹങ്ങളുടെ ഗതിചക്രം മനസ്സിലാക്കാൻ, അണ്ഡത്തിലെ പ്രകാശമുള്ള വസ്തുക്കളുടെ സഞ്ചാരം സംക്ഷിപ്തമായി വിശദീകരിക്കാം. മനസ്സിന് മുകളിൽ, മേരുവിന്റെ കിഴക്കേ ഭാഗത്ത് മഹേന്ദ്രനഗരം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; ദക്ഷിണഭാഗത്ത് ഭാനുപുത്രന്റെയും വരുണന്റെയും നഗരങ്ങൾ, കൂടെ വരുണിയുടെ നഗരം ഉണ്ട്. സോമ പ്രദേശത്ത്, വിശാലമായ സൗമ്യനഗരം; ഈ ദിക്കുകളിൽ അമരാവതി, സംയമനി, സുഖ, വിഭ എന്നീ ദിക്ഷാപാലകർ തങ്ങളുടേതായ സ്ഥാനങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു. ലോകപാലകരുടെ മുകളിൽ, ദക്ഷിണായനത്തിൽ, സൂര്യൻ ആ ദിക്കിലേക്കു സഞ്ചരിക്കുന്ന പഥം കേൾക്കൂ. സൂര്യൻ ദക്ഷിണയാത്ര ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, വിനിയോഗിച്ച ബാണംപോലെ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; പ്രകാശവൃത്തം കൈവശപ്പെടുത്തി, അതിൽ തുടർച്ചയായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. സൂര്യൻ പുരാന്തനഗരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ശക്രന്റെ അധിപതിയാവുന്നു; അപ്പോൾ എല്ലാ സായാഹ്നഗ്രഹങ്ങളും ദൃശ്യമായി, സൂര്യോദയവും കാണപ്പെടുന്നു. അവൻ സുഖവതിയിൽ രാത്രിയുടെ അവസാനം പാർക്കുന്നു; വീണ്ടും വിഭയിൽ, സർവ്വലോകാധിപതിയായ വേഗത്തിൽ, പ്രഭാതത്തിൽ അസ്തമിക്കുന്നു. അമരാവതിയിൽ ഞാൻ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, സൂര്യൻ അന്ധകാരം നീക്കം ചെയ്യുന്നവനാണ്; സംയമനി, സുഖ, വിഭ എന്നിവിടങ്ങളിലെത്തുമ്പോഴും സൂര്യപക്ഷി സഞ്ചരിക്കുന്നു. അഗ്നേയത്തിൽ ഉച്ച; നായൃതിയിൽ പ്രഭാതം; വായുവിന്റെ പ്രദേശത്തിൽ, അത്യന്തം കഠിനമായ സ്ഥലത്ത്, അർദ്ധരാത്രിയാണ്. ഈശാന്യയിൽ പ്രാരംഭരാത്രി; എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ഇങ്ങനെയാണ്. പുഷ്കരത്തിന്റെ മദ്ധ്യഭാഗം സൂര്യൻ കടക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ പഥം ശ്രദ്ധിക്കുക. ഒരു മുഹൂർത്തത്തിൽ സൂര്യൻ ഭൂമിയിലെ മുപ്പത് അംശങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ഒരു മുഹൂർത്തത്തിൽ എത്ര യോജനങ്ങൾ കടക്കുന്നു എന്നു കേൾക്കൂ. അതായത്, മുപ്പത്തൊന്ന് ലക്ഷം യോജനങ്ങൾ, അതിലേയ്ക്ക് അമ്പത് ആയിരം കൂടി ചേർക്കണം. ഇതാണ് മഹാത്മാവായ ഭാസ്കരന്റെ മുഹൂർത്തപ്രകാരം സഞ്ചാരം; ഇതുപോലെ ദക്ഷിണഭാഗത്ത് എത്തുമ്പോൾ, സൂര്യൻ സൗമ്യദിക്കിൽ ഉത്തരദിനത്തിൽ ചേർന്ന്, പുഷ്കരമദ്ധ്യത്തിൽ ദക്ഷിണായനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. മനസ്സിന്റെ ഉത്തരപർവ്വതത്തിൽ, പ്രകാശമുള്ള സൂര്യൻ, നൂറ് വട്ടം കൂടി എൺപത് വട്ടം കൂടി സഞ്ചരിക്കുന്നു, മഹാബലശാലിയായവനേ. പുറംവഴിയും അകത്തുവഴിയും ദക്ഷിണായനത്തിനും ഉത്തരായനത്തിനും വ്യത്യാസമായി ദിവസേന സൂര്യൻ ആ വൃത്തങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഒരു കൂവളവട്ടംപോലെ സൂര്യൻ ദക്ഷിണയാത്രയിൽ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, സൂര്യൻ വിശാലമായ ഭൂമിയെ വളരെ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിൽ, പന്ത്രണ്ടു മുഹൂർത്തത്തിൽ ദക്ഷിണായനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ദിവസം, സൂര്യൻ പതിമൂന്നു അംശംപകുതി നക്ഷത്രങ്ങൾ കടക്കുന്നു; അത്തോളം മുഹൂർത്തങ്ങൾക്കുള്ളിൽ; രാത്രിയിൽ പതിനെട്ട് നക്ഷത്രങ്ങൾ അതുപോലെ കടക്കുന്നു. കൂവളവട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ സഞ്ചാരം മന്ദഗതിയിലുള്ളതുപോലെ, സൂര്യൻ ഉത്തരായനത്തിൽ മന്ദഗതിയിലാണ്. അങ്ങനെ, ആ ദീർഘകാലയളവിൽ, ആദിത്യന്മാരും ഋഷികളും സ്ഥാപിച്ച സൂര്യന്റെ രഥം, ഭൂമിയുടെ ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമേ സഞ്ചരിക്കൂ. സർവ്വരെയും പ്രകാശിപ്പിച്ച്, ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള സൂര്യനോടൊപ്പം മുന്നിലും പിറകിലും താഴെയും ഗാന്ധർവർ, അപ്സരസ്, സർപ്പാധിപതികൾ, രാക്ഷസന്മാർ എന്നിവരും ഉണ്ടാകും. സ്വകീയ കിരണം പിൻവലിച്ച്, സൂര്യൻ പരമബ്രാഹ്മി സഭയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; സന്ധ്യാകാലത്ത്, ഋഷികൾ ഉപേക്ഷിച്ച ജലങ്ങളോടൊപ്പം, രാത്രിവാസികളുമായി നേരിടുന്നു. അവരിൽ എത്തുന്നവരെ സംഹരിച്ച്, സൂര്യൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം മുന്നേറുന്നു; ഉത്തരായനത്തിന്റെ രണ്ടാംപകുതിയിൽ പതിനെട്ടു മുഹൂർത്തങ്ങൾ കടക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ദിവസം രൂപപ്പെടുന്നു; സൂര്യൻ മന്ദഗതിയിലാണ്; രാത്രിയിൽ പന്ത്രണ്ടര നക്ഷത്രങ്ങൾ അത്രയേം മുഹൂർത്തത്തിൽ കടക്കുന്നു; ദിവസത്തിൽ പതിനെട്ട് നക്ഷത്രങ്ങൾ. പിന്നെ, കൂവളവട്ടത്തിന്റെ നാഭിയിൽ ചക്രം കൂടുതൽ മന്ദമായി തിരിയുന്നു; കേന്ദ്രത്തിലെ സ്ഥിരസ്ഥിതിയായ ദണ്ഡം മണ്ണ് ചുറ്റുന്നതുപോലെ. പഴയ മാർഗങ്ങൾ അറിയുന്നവർ പറയുന്നു: ഒരു ദിവസം-രാത്രി മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങൾകൊണ്ടാണ്, ആ രണ്ട് അറ്റങ്ങൾക്കിടയിൽ ചക്രങ്ങൾ തിരിയുമ്പോൾ. കൂവളവട്ടത്തിന്റെ ഹബ്ബ് പോലെ, ഉത്താനപാദൻ ഗ്രഹങ്ങളോടൊപ്പം ചുറ്റുന്നു; അവനാണ് പ്രധാനൻ. ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ഋഷികൾ പറയുന്നു: അവന്റെ മനസാണ് അവയോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നത്; അവൻ സ്ഥാപിച്ചതിനാൽ സൂര്യൻ നിലകൊള്ളുന്നു. തന്റെ കിരണങ്ങൾകൊണ്ടു, ദേവൻ വായുവിനോടൊപ്പം എല്ലായിടത്തുനിന്നും ജലം ആകർഷിക്കുന്നു; ഉത്താനപാദന്റെ കൃപയാൽ അവന്റെ സ്ഥിരത നിലനിൽക്കുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ ഉത്താനപാദനും പിതാവിന്റെ താൽപര്യത്തിനായി, സൂര്യൻ ജലം ആകർഷിക്കുന്നു; പിന്നീട്, അവ ചന്ദ്രനിലേക്കു ക്രമേണ കടക്കുന്നു. ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് അവ മേഘങ്ങളിലേക്കു ഒഴുകുന്നു; ജലധാരികൾ, കാറ്റ് തട്ടിയപ്പോൾ, ജലം ഒഴുക്കുന്നു. സൂര്യൻ അതിനാൽ പ്രകാശിക്കുകയും, ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടി വിതറുകയും ചെയ്യുന്നു; ജലത്തിന്റെ നാശമില്ല, അത് എപ്പോഴും ചുറ്റുന്നു. സർവ്വജന്തുക്കളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, ഈ ചക്രം ശര്വൻ സ്ഥാപിച്ചു: ഭൂമി, അന്തരീക്ഷം, സ്വർഗ്ഗം, ജലം, അന്നം, അതുപോലെയെ അനശ്വരതയും.