ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഹിരണ്യഗർഭന്റെ സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് വിശദമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പറയുമ്പോൾ, അതായിരംകൊല്ലി, അനേകം കോടികളായ അണ്ടങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ഈ അണ്ടങ്ങളിൽ ഓരോന്നിലും, കാരണം പ്രാചീനപ്രകൃതിയാണ് എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, മുകളിൽ, കീഴിൽ, അകത്ത്, എല്ലായിടത്തും പതിനാലു ലോകങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നു. പ്രിയദ്വിജന്മാരേ, ഓരോ അണ്ടത്തിന്റെയും കാരണം മഹേശ്വരനാണ്. അണ്ടത്തിനകത്തും പുറത്തും അതിന്റെ കവചങ്ങളിലും മഹേശൻ നിലകൊള്ളുന്നു. അന്ധകാരത്തിന്റെ അവസാനം, അതിനപ്പുറത്തും, അഷ്ടമൂർത്തിയായ മഹാദേവന്റെ സ്വരൂപം പ്രതിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നു. അതാണ് മഹേശന്റെ ആത്മാവ്, ജ്ഞാനികളായ മഹാദേവൻ. ശരീരമില്ലാത്തവൻ തന്നെ പരമാത്മാവിന്റെ ശരീരമായി നിലകൊള്ളുന്നു—ഈ അഷ്ടമൂർത്തിയായ ശിവൻ, ഗൃഹസ്ഥനായ ശർവൻ. ദിവ്യമായ പ്രകൃതിയാണ് ഭാര്യ; മഹത് മുതലായവരാണ് സന്താനങ്ങൾ; ശരീരബോധമുള്ളവരാണ് പശുക്കളും ദാസന്മാരും. ഈ ഭാഗ്യവാൻ ആദിയില്ലാത്തവനും അന്തമില്ലാത്തവനും അനന്തനും ആണു; പ്രധാനം മുതലായ ഏഴു മൂലതത്ത്വങ്ങളും പ്രധാനത്തിന്റെ സ്വരൂപവും, പതിനാറു ഭാഗങ്ങളുള്ള മഹേശ്വരനും അഷ്ടമൂർത്തിയും—all അവനാണ്. അവന്റെ ആജ്ഞയാൽ ഭൂമി നിലകൊള്ളുന്നു: പർവ്വതങ്ങൾ, മേഘങ്ങൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഇന്ദ്രന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ചാരചലങ്ങളായ സകലവും. അപ്പോൾ യക്ഷനെ, യാതൊരു ലക്ഷണവുമില്ലാത്തതിനെ, കണ്ടു, ഇന്ദ്രനുമൊത്ത് പ്രഭുവിനെ കണ്ടു, ദേവന്മാർ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു: “ഇത് എന്താണ്?” എന്ന് സംശയിച്ചു. തീയും മറ്റും, അവരവരുടെ ശക്തി തീർന്നവരായി, ഉറപ്പോടെ യക്ഷനെ സമീപിച്ചു, പക്ഷേ അവരുടെ ശക്തികൾ അവിടെ കൂടുതൽ ക്ഷയിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ആ യക്ഷന്റെ മുമ്പിൽ തീയ്ക്ക് ഒരു പുല്ല് പോലും കത്തിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു; കാറ്റിനും ആ പുല്ല് ഇളക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു; ഇന്ദ്രന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ദേവന്മാരിൽ ആരെയും അവരുടെ ശക്തി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ വൃത്രരിപു, ദേവന്മാരുടെ നേതാവായ ഇന്ദ്രൻ, സർവ്വസമ്പത്തിന്റെ കാരണമാവുന്നവൻ, യക്ഷനോടും മറ്റുദേവന്മാരോടും ചേർന്നു ചോദിച്ചു: “നിങ്ങൾ ആർ?” എന്നിങ്ങനെ കൗതുകത്തോടെ. അപ്പോൾ യക്ഷൻ അദൃശ്യനായി അവിടം വിട്ടു. അപ്പോൾ തന്നെയാണ്, ഹിമവാൻ്റെ മകൾ, ശുഭമുഖിയായ അംബിക, മനോഹരാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ ഉമാ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. “ഇത് എന്താണ്, പ്രഭുവേ, ഇത്രയും ഭംഗിയുള്ളത്? അംബികേ, യക്ഷസ്വരൂപം അവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു,” എന്ന് അവർ ചോദിച്ചു. സിംഹിയെപ്പോലെ നീങ്ങുന്ന, മജയുടെ മകളായ ഉമയെ, ചുവപ്പ്, വെള്ള, കറുപ്പ് നിറങ്ങൾ ധരിച്ചവളെ, അവർ വന്ദിച്ചു. ദേവാധിപന്മാർ എല്ലാവരും അവളെ ആദരിച്ചു; എല്ലാ ദേവരും അസുരന്മാരും സജീവമായി പ്രവർത്തിച്ചു. അപ്പോൾ ഉമാ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ പ്രാധാനികപ്രകൃതിയും ഭവങ്ങളുടെയും കാരണമാണ്; യക്ഷൻ എന്റെ ആജ്ഞയ്ക്ക് വിധേയനാണ്.” അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജന്മാരേ, ജനിച്ചിട്ടില്ലാത്തവന്റെ ആജ്ഞയാൽ എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; അണ്ടത്തിൽ നിന്ന് അജൻ ഉദിച്ചു, അവനിൽ നിന്ന് ലോകം മുഴുവൻ, പ്രകാശലോകവും, അജന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ നിന്നാണ്. ഇനി, ദിവ്യപ്രദേശങ്ങൾ നിരീക്ഷിച്ചശേഷം, ഗ്രഹങ്ങളുടെ ഗതികൾ മനസ്സിലാക്കാൻ അണ്ടത്തിനകത്തുള്ള പ്രകാശമണ്ഡലങ്ങളുടെ ചലനം ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി വിശദീകരിക്കാം. മനസ്സിന് മുകളിൽ, മേരുവിന്റെ കിഴക്കുഭാഗത്ത് മഹേന്ദ്രനഗരം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു; തെക്കിൽ ഭാനുപുത്രനും വരുണനും വരുണിയുടെ കൂടെ താമസിക്കുന്ന നഗരങ്ങൾ ഉണ്ട്. സോമയുടെ പ്രദേശത്ത് വിശാലമായ സൗമ്യനഗരം നിലകൊള്ളുന്നു; ഈ ദിശകളിൽ ദിശാപാലകർ: അമരാവതി, സംയമനി, സുഖ, വിഭ, തങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ വസിക്കുന്നു. ലോകപാലന്മാരുടെ മുകളിൽ, ദക്ഷിണായനസമയത്ത് സൂര്യൻ എങ്ങനെ സഞ്ചരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു. സൂര്യൻ ദക്ഷിണയാത്ര ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, വെടിയെടുത്ത വില്ലുപോലെ അതിവേഗം സഞ്ചരിക്കുന്നു; പ്രകാശമണ്ഡലങ്ങളുടെ ചക്രം ഏറ്റെടുത്ത് തുടർച്ചയായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. സൂര്യൻ പുരാന്തനഗരിയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ശക്രന്റെ അധിപതിയായി മാറുന്നു; അപ്പോൾ എല്ലാ സന്ധ്യാഗ്രഹങ്ങളും കാണപ്പെടുന്നു, സൂര്യോദയവും ദൃശ്യമാണ്. അതു തന്നെയാണ്, രാത്രിയുടെ അവസാനം സുഖവതിയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സൂര്യൻ, പ്രഭാതത്തിൽ വിഭയിൽ വീണ്ടും അസ്തമിക്കുന്നു. ഞാൻ അമരാവതിയിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, സൂര്യൻ അന്ധകാരനാശകനാണ്; സംയമനി, സുഖ, വിഭ എന്നിവയിൽ എത്തുമ്പോഴും സൂര്യപക്ഷി സഞ്ചരിക്കുന്നു. അഗ്നേയത്തിൽ ഉച്ചയാണെങ്കിൽ, നൈരൃതത്തിൽ പ്രഭാതം, വായുവിന്റെ പ്രദേശത്ത് അർദ്ധരാത്രി, അത്യന്തം ദുർഘടമായ സമയമാണ്. ഈശാന്യത്തിൽ അർദ്ധരാത്രിയാണു തുടങ്ങുന്നത്; ഈ ക്രമത്തിൽ, സൂര്യൻ പുഷ്കരയുടെ മധ്യത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ വഴിയറിഞ്ഞുകൊൾക. ഒരു മുഹൂർത്തത്തിൽ സൂര്യൻ ഭൂമിയുടെ മുപ്പത് അംശങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ഒരു മുഹൂർത്തത്തിൽ എത്രയോജനങ്ങൾ കടക്കുന്നുവെന്ന് കേൾക്കുക. മുപ്പത്തിയൊന്ന് ലക്ഷം മുഴുവൻ, അതിൽ അഞ്ഞൂറായിരം കൂടി ചേർത്താൽ ആ കണക്കാണ്. ഇതാണ് മഹാത്മാവായ ഭാസ്കരന്റെ മുഹൂര്‍ത്തപ്രകാരം സഞ്ചാരമാർഗം; ഈ കണക്കുപ്രകാരം സൂര്യൻ ദക്ഷിണഭാഗത്ത് എത്തുമ്പോൾ, ദക്ഷിണായനത്തിൽ പുഷ്കരയുടെ മധ്യത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; സൗമ്യദിശയിൽ വച്ച്, ഉത്തരദിനങ്ങളിൽ പോലും സൂര്യൻ ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നു. മനസ്സിന്റെ ഉത്തരപർവ്വതത്തിൽ, ഭാസ്കരൻ, എല്ലാ വൃത്തങ്ങളിലൂടെയും, നൂറും, എൺപതും ചുറ്റുന്നു. ദക്ഷിണായനത്തിനും ഉത്തരായനത്തിനും ഉള്ള പുറംവഴിയും അകവഴിയും സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; സൂര്യൻ എല്ലാ ദിവസവും ഈ വൃത്തങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. കൂവളത്തട്ടിന്റെ ചക്രം വേഗത്തിൽ ചുറ്റുന്നതുപോലെ, സൂര്യനും ദക്ഷിണയാത്രയിൽ അതിവേഗം ചുറ്റുന്നു. അതിനാൽ, സൂര്യൻ ഭൂപ്രപഞ്ചം വളരെ ചെറുതായ സമയത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നു; ദക്ഷിണായനത്തിൽ പന്ത്രണ്ടു മുഹൂർത്തങ്ങൾക്കകം അതിവേഗം സഞ്ചരിക്കുന്നു. ദിവസത്തിൽ സൂര്യൻ പതിമൂന്നര നക്ഷത്രങ്ങൾ കടക്കുന്നു; അത്രയേറെ മുഹൂർത്തങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ കടക്കുന്നു; രാത്രിയിൽ പതിനെട്ടു നക്ഷത്രങ്ങൾ അതേപോലെ കടക്കുന്നു. കൂവളത്തട്ടിന്റെ നടുവു ഭാഗം മന്ദഗതിയിലാണ് ചലിക്കുന്നത്; അതുപോലെ സൂര്യൻ ഉത്തരയാത്രയിൽ മന്ദമായാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ആ ദീർഘകാലയളവിൽ, ആദിത്യന്മാരും ഋഷികളും സ്ഥാപിച്ച സൂര്യരഥം ഭൂമിയുടെ ചെറിയൊരു ഭാഗം മാത്രം കടക്കുന്നു. ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള സൂര്യൻ, മുന്നിലും പിന്നിലും താഴെയും, ഗന്ധർവർ, അപ്പ്സരസ്സുകൾ, ನಾಗരാജാക്കന്മാർ, റാക്ഷസന്മാർ എന്നിവരാൽ അനുഗമിക്കപ്പെടുന്നു. കിരണം പിൻവലിച്ച്, സൂര്യൻ പരമബ്രാഹ്മി സഭയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; സന്ധ്യാസമയത്ത്, ഋഷികൾ ഉപേക്ഷിച്ച ജലങ്ങൾക്കൊപ്പം, രാത്രിവാസികളുമായി നേരിടുന്നു. അവിടേക്ക് സമീപിക്കുന്നവരെ വധിച്ച്, സൂര്യൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം മുന്നോട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നു; ഉത്തരായനത്തിന്റെ അവസാനഭാഗത്തിൽ പതിനെട്ടു മുഹൂർത്തങ്ങൾ കടന്നു പോകുന്നു.