ലിങ്ഗപുരാണമ്

ശാല്മലദ്വീപത്തിൽ വപുഷ്മതിന്റെ ഏഴു പുത്രന്മാർ ആയിരുന്നു രാജാക്കന്മാർ—ശ്വേത, ഹരിത, ജിമൂത, രോഹിത, വൈദ്യുത, മാനസാ, സുപ്രഭ. അവരിൽ ഓരോരുത്തനും തങ്ങളുടെ പേരിൽ തന്നെ ഒരു പ്രദേശം ലഭിച്ചു: ശ്വേതൻ ശ്വേത പ്രദേശം, ഹരിതൻ ഹരിത പ്രദേശം, ജിമൂതൻ ജിമൂത പ്രദേശം, രോഹിതൻ രോഹിത പ്രദേശം, വൈദ്യുതൻ വൈദ്യുത പ്രദേശം, മാനസാ മാനസാ പ്രദേശം, സുപ്രഭൻ സുപ്രഭ പ്രദേശം. അതിനാൽ ഈ ഏഴു പ്രദേശങ്ങൾ അവരവരുടെ പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ജംബൂദ്വീപിനുശേഷം പ്ലക്ഷദ്വീപത്തെക്കുറിച്ച് പറയാം. പ്ലക്ഷദ്വീപത്തിൽ മേധാതിഥിയുടെ ഏഴു പുത്രന്മാർ രാജാക്കന്മാരായിരുന്നു; ഏറ്റവും മൂത്തവൻ ശാന്തഭയ. അവരിൽ നിന്നാണ് ശിശിര, സുഖോദയ, ആനന്ദ, ശിവ, ക്ഷേമക, ധ്രുവ എന്നീ ഏഴു പ്രദേശങ്ങൾ രൂപം കൊണ്ടത്. ഇവർ സ്വായംബുവ മന്വന്തരത്തിൽ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ പേരിൽ പ്രദേശങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. മേധാതിഥിയുടെ പുത്രന്മാർ പ്ലക്ഷദ്വീപത്തിലെ ജനങ്ങളെ അവിടെ സ്ഥാപിച്ചു; അവർക്കു വർണ-ആശ്രമധർമ്മങ്ങൾ പാലിക്കാൻ സാധിച്ചു. പ്ലക്ഷദ്വീപത്തിലും ശാകദ്വീപത്തിനടുത്തുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലും, ധർമ്മം അഞ്ച് വിഭാഗങ്ങളായി വർണ-ആശ്രമം അനുസരിച്ച് അറിയപ്പെടുന്നു. ഈ അഞ്ചു ദ്വീപങ്ങളിലെ ജനങ്ങൾക്കു സന്തോഷം, ദീർഘായുസ്, തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം, ശക്തി, ധർമ്മം എന്നിവ പൊതുവായി ലഭ്യമാണ്. അവരൊക്കെ രുദ്രനാരാധനയിൽ ആകാംക്ഷയോടെ, മഹേശ്വരനോടു സമർപ്പിതരായി, പുഷ്കരദ്വീപത്തിൽ ജനിച്ച മറ്റു ജനങ്ങൾപോലും, ജനങ്ങളുടെ അദ്ധിപതികളായി ജീവിക്കുന്നു. പ്രജാപതിയും രുദ്രനും അനുഭവിക്കുന്ന ഭക്താനന്ദം അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്കു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കാമ്യയുടെ മൂത്ത പുത്രൻ ആയ ആഗ്നീധ്രനെ പ്രിയവർതൻ ജംബൂദ്വീപിന്റെ അദ്ധിപതിയായി അഭിഷേകം ചെയ്തു. ആഗ്നീധ്രൻ ഭവനാരാധനയിൽ അത്യന്തം ഭക്തിയുള്ളവനായിരുന്നു; യൗവനം നിലനിർത്തി, തപസ്സിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവൻ, ഭവനാരാധനയിൽ എപ്പോഴും ഏർപ്പെട്ടവൻ, ഗോമാൻ, ധീമാൻ എന്നിവരും മറ്റു ദ്വിജന്മാരും കൂടെ. ആഗ്നീധ്രനു പ്രജാപതിക്കു തുല്യമായ ഒമ്പത് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരൊക്കെ മഹേശ്വരനോടു സമർപ്പിതരായി, മഹാദേവനോടു ഭക്തിയോടു ജീവിച്ചു. മൂത്തവൻ നാഭി, ഇളയവൻ കിംപുരുഷ, മൂന്നാമൻ ഹരിവർഷ, നാലാമൻ ഇലാവൃത, അഞ്ചാമൻ രമ്യ, ആറാമൻ ഹിരണമാൻ, ഏഴാമൻ കുരു, എട്ടാമൻ ഭദ്രാശ്വ, ഒമ്പതാമൻ കെതുമാല. ഇവരുടെ പ്രദേശങ്ങൾ ഇങ്ങനെ: നാഭിക്ക് ഹേമ എന്ന ദക്ഷിണ പ്രദേശം, കിംപുരുഷന് ഹേമകൂട്, ഹരിക്ക് നൈഷധ, ഇലാവൃതയ്ക്ക് മേരു കേന്ദ്രത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പ്രദേശം, ഹിരണമാനായ പുത്രന് ദക്ഷിണ ശ്വേത, കുരുവിന് ദക്ഷിണ ശ്രിംഗവർഷ, ഭദ്രാശ്വയ്ക്ക് മാല്യവത്, കെതുമാലയ്ക്ക് ഗന്ധമാദന. ആഗ്നീധ്രൻ ഈ ഒമ്പത് പ്രദേശങ്ങൾ ഓരോ പുത്രനും ഭരിക്കാൻ നൽകി, അവരെ അതാത് പ്രദേശങ്ങളിലെ ഭരണാധികാരികളായി നിയമിച്ചു. ആഗ്നീധ്രൻ, ശുദ്ധതപസ്സിൽ, സ്വധ്യായത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട്, യഥാക്രമം, ആത്മവിശുദ്ധിയോടെ തപസ്സിൽ മനസ്സു നിക്ഷിപ്തമാക്കി. സ്വധ്യായത്തിൽ ഭക്തിയോടെ, ശിവധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചു. കിംപുരുഷ മുതൽ തുടങ്ങുന്ന ഈ എട്ടു ഭാഗങ്ങൾ അത്മവശത്വം കൊണ്ടു സിദ്ധി എളുപ്പത്തിൽ നേടുന്നവരാണ്; അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്കു വിയോജനം, വൃദ്ധാവസ്ഥ, മരണമൊന്നും ഇല്ല. അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്കു neither dharma nor adharma, neither superior nor inferior; അവിടുത്തെ എട്ടു പ്രദേശങ്ങളിൽ കാലവയസ്സിന്റെ വിഭജനമില്ല. രുദ്രക്ഷേത്രങ്ങളിൽ, ചലന-അചലനുള്ള ജീവികൾ മരിച്ചാൽ, ഭക്തരും അനുകൂലികൾക്കും, ആ പ്രദേശങ്ങളിൽ പോകാൻ സാധിക്കും. അവരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി രുദ്രൻ ഈ എട്ടു പ്രദേശങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു; അവിടെ മഹാദേവൻ എപ്പോഴും അവര്ക്ക് പ്രത്യക്ഷനാണ്. ഈ എട്ടു പ്രദേശങ്ങളിലെ ജനങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിൽ മഹാദേവനെ കാണുന്നു; അവർക്കു ആ ദൈവം തന്നെയാണ് പരമഗതി. അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾ എപ്പോഴും സന്തോഷം നിറഞ്ഞവരാണ്. ഇപ്പോൾ നാഭിയുടെ ഉത്ഭവം പറയാം. നാഭി മഹാവിവേകിയായിരുന്നു; അവൻ മെരുദേവിയെ വിവാഹം ചെയ്തു, ഒരു പുത്രനു ജനനം നൽകി—ഋഷഭൻ. ഋഷഭൻ രാജാക്കന്മാരിൽ പ്രഥമനായിരുന്നു, എല്ലാ ക്ഷത്രിയന്മാരും അവനെ ആദരിച്ചു. ഋഷഭനിൽ നിന്നാണ് ഭാരതൻ ജനിച്ചത്, നൂറ് പുത്രന്മാരിൽ ഏറ്റവും മൂത്തവനും വീരനും. ഋഷഭൻ, പുത്രനോടു സ്നേഹത്തോടെ, ഭാരതനെ രാജാവായി നിയമിച്ചു; ജ്ഞാന-വൈരാഗ്യത്തിൽ ആശ്രയിച്ചവൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്ന മഹാശാപങ്ങളെ ജയിച്ചവൻ. ഋഷഭൻ, പരമാത്മാവിനെ സ്വയം ആലോചിച്ച്, ആകൃഷ്ടനായി, വസ്ത്രമില്ലാതെ, ജടാമുടിയോടെ, ഭക്ഷണം ഇല്ലാതെ, വലകൂടി ധരിച്ചു, അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ആഗ്രഹവും സംശയവും ഇല്ലാതെ, പരമശൈവപദം നേടി; ഹിമാലയത്തിന്റെ ദക്ഷിണ പ്രദേശം ഭാരതനു നൽകി. അതിനാൽ, ജ്ഞാനികൾ ആ പ്രദേശം ഭാരതന്റെ പേരിൽ "ഭാരത" എന്നറിയുന്നു. ഭാരതന്റെ പുത്രൻ സുമതി, ജ്ഞാനവും ധർമ്മവും ഉള്ളവൻ. ഭാരതൻ തന്റെ പുത്രനെ രാജാവായി സ്ഥാനമേറ്റു, തന്റെ മഹത്വം അവനു നൽകി, രാജാവ് വനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഈ മഹാ-ഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ, മേരു എന്ന മഹാ പർവതം നിലകൊള്ളുന്നു; വിവിധ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു, സ്ഥിരതയിൽ മുൻപന്തിയിലാണ്. അതിന്റെ ഉയരം എൺപത്തിയൊന്ന് ആയിരം അളവുകൾ എന്ന് പറയുന്നു; പതിനാറ് ആയിരം അളവ് താഴെ, പതിനാറ് ആയിരം അളവ് വിശാലതയിൽ. പൊക്കിയ കട്ടിലിന്റെ ആകൃതിയിൽ, മുകളിലെ വിസ്തീർണ്ണം മുപ്പത്തിരണ്ട് ആയിരം അളവാണ്; അതിന്റെ പരിക്രമം അതിന്റെ വീതിയുടെ മൂന്ന് ഗുണം എന്നാണ് കണക്കാക്കുന്നത്.