ലിങ്ഗപുരാണമ്

മഹർഷിമാരുടെ വംസാവലി വിശദമായി വിവരിക്കുന്ന ഈ പവിത്ര കഥയിൽ, ആദ്യം ദാക്ഷായിണി സതീയുടെ പിതൃവംശം, സപ്തർഷിമാരുടെയും അവരുടെ ഭാര്യകളുടെയും സന്തതിയും, അവരുടെ പുത്രപുത്രികളുടെയും ജന്മവും സൂക്ഷ്മമായി പറയുന്നു. മേരുവിന്റെ പുത്രന്മാരായ ധാതാ, വിദ്യാതാ എന്നിവരെ അവളുടെ ഭാര്യയും, മരീചിയുടെ ഭാര്യ പ്രഭുതിയും ജനിപ്പിച്ചു. മരീചിയിൽ നിന്ന് പൂർണമാസയും, തുഷ്ടി, ജ്യേഷ്ഠ, ദൃഷ്ടി, കൃഷി, അപചിതി എന്നിങ്ങനെ നാലു പുത്രികളും ജനിച്ചു. ക്ഷമാ പുലഹയിൽ നിന്ന് കർദമ, വരിയംസ, സഹിഷ്ണു എന്നീ പുത്രന്മാരെയും, ഒരു ഗുണവതിയായ പുത്രിയെയും ജനിപ്പിച്ചു. അതുപോലെ കനകപിത, പിവാരി, പൃഥിവിസമ എന്നിവരും പുലസ്ത്യയിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ജനിച്ചു. ദത്തോർണ, വേദബാഹു, ദൃശദ്വതി എന്ന പുത്രിയും, സന്നതി എന്ന ഭാഗ്യശാലിയായ ഭാര്യയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അറുപതിനായിരം പുത്രന്മാരും ജനിച്ചു. ക്രതുവിന്റെ ഭാര്യയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവർ വാലഖില്യർ എന്നറിയപ്പെടുന്നു; സിനിവാളി, കുഹു, രാക, അനുമതി എന്നിവരും അവരിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. അംഗിരസിന്റെ ഭാര്യ സ്മൃതി അഗ്നിയെ ജനിപ്പിച്ചു; അഗ്നി അനുഭവം നേടിയവനാണ്. കീര്തിമാന്റ് എന്ന പുത്രനെയും അവൾ ജനിപ്പിച്ചു. അത്രിയുടെ ഭാര്യ അനസൂയ ആറു സന്തതികളെ ജനിപ്പിച്ചു; അവരിൽ ശ്രുതി എന്നൊരു പുത്രിയും, സത്യനേത്ര, ഭവ്യ, മൂർത്തി, അപ, ശനൈശ്ചര, സോമ എന്നിങ്ങനെ അഞ്ച് പുത്രന്മാരുമാണ്. വസിഷ്ഠന്റെ ഭാര്യ ഊർജയിൽ നിന്ന്, വസിഷ്ഠൻ ഏറെ സ്നേഹിച്ച പുത്രന്മാരായി, രാജ, സുഹോത്ര, ബഹു, സവൻ, അനഘ, സുതപ, ശുക്ര എന്നിങ്ങനെ ഏഴ് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു. സ്വഹയിൽ നിന്ന് അഗ്നി, ജീവികളുടെ ജീവൻ, ഭവയുടെ ആത്മാവായ സ്വയംഭുവൻ, ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി മൂന്ന് പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു. പവമാന, പാവക, ശുചി എന്നിങ്ങനെ അഗ്നികൾ; പവമാന摩擦ത്തിൽ നിന്നാണ്, പാവക വൈദ്യുത അഗ്നിയാണെന്നും, ശുചി സൂര്യനാണ് എന്നും പറയുന്നു. ഇവർ സ്വഹയുടെ പുത്രന്മാരാണ്. അവരുടെ പുത്രന്മാരുടെയും പൗത്രന്മാരുടെയും വംശം ചുരുക്കമായി വിവരിക്കുന്നു. ഏഴ്, അമ്പത് ഒൻപത്, ഒൻപത് എന്നിങ്ങനെ വിവിധ അഗ്നികൾ യജ്ഞങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇവർ എല്ലാം വ്രതസ്ഥരും, തപസ്വികളും, സൃഷ്ടിയുടെ അധിപതികളും, രുദ്രസ്വഭാവമുള്ളവരും ആണ്. യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവരും ചെയ്യാത്തവരും പിതാക്കന്മാരാണ്; യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവർ അഗ്നിഷ്വാത്തർ, മറ്റുള്ളവർ ബർഹിഷദുകൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. സ്വധാ അഗ്നിഷ്വാത്ത വംശത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിൽ ജനിച്ച മേനയെ ജനിപ്പിച്ചു; മേനയെ ലോകങ്ങളിൽ പ്രശസ്തമാണ്. മേനയിൽ നിന്ന് മൈനാക, ക്രൗഞ്ച, ഉമ എന്ന സഹോദരിയും, ഹിമവതിന്റെ മകളായ ഗംഗയും, ഭവയുമായി ചേർന്ന് ശുദ്ധിയുള്ളവളായി ജനിച്ചു. അവൾ മനസ്സിൽ ജനിച്ച ധരണിയെ, യജ്ഞത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവളായി ജനിപ്പിച്ചു. സ്വധാ രാജാവായ മേരുവിന്റെ ഭാര്യയായി, കമലമുഖിയായവളായി മാറി. പിതാക്കന്മാർ അമൃതം കുടിക്കുന്നവരായാണ് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്; അവരുടെ വംശം വിശദമായി പറയപ്പെടുന്നു. സപ്തർഷിമാരുടെ പൂർണ്ണ വംശം വിശദമായി കേൾക്കാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ഇതിനു ശേഷം, ദാക്ഷായിണി സതീ രുദ്രന്റെ പക്കലേക്ക് പോയി; ദക്ഷനെ ശപിച്ച്, ഭവയെ ഭർത്താവായി നേടി. അവളെ ധ്യാനിച്ച നീലലോഹിതൻ അനേകം രുദ്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവൻ സ്വയം എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും ആദരിക്കപ്പെടുന്നവരെ സൃഷ്ടിച്ചു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഭ്യർത്ഥനപോലെ, ആ സപ്തർഷ്യനിൽ നിന്ന് ക笑ിച്ചും ഉടൻ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. അവരാൽ പതിനാലു ലോകങ്ങളും ആകൃതികളാൽ നിറഞ്ഞു. വ്യത്യസ്തമായ, പാവിത്ര്യവും നീല-ചുവപ്പ് നിറവും ഉള്ള രുദ്രന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ, പിതാമഹൻ അവരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു: "നമസ്കാരം, മഹാദേവന്മാരേ, മൂന്നുകണ്ണുള്ള, നീല-ചുവപ്പ് നിറമുള്ളവരേ!" അവർ സർവജ്ഞരും, സർവവ്യാപികളുമാണ്; ഉയരമുള്ളവരും, ചെറുതും, വാമനരും, ഭദ്രവുമാണ്; സ്വർണ്ണകേശവുമാണ്; ദൃഷ്ടി നശിപ്പിക്കുന്നവരും, ശാശ്വതവുമായ, ജ്ഞാനികളും, പവിത്രവുമാണ്. ഇരട്ടത്വങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായ, രാഗ-ദ്വേഷമില്ലാത്ത, സർവാത്മാക്കളായ, ഭവയുടെ പുത്രന്മാരായ ഇവരെ സ്തുതിച്ചശേഷം, രുദ്രൻ ഭവയെ വന്ദിച്ചു; ശിവനെ സഞ്ചരിച്ച്, സ്വർണ്ണത്തിൽ ജനിച്ച ഭാഗ്യവാനായവൻ സംസാരിച്ചു: "നമസ്കാരം, മഹാദേവാ; അനശ്വരമായ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കരുത്, ശങ്കരാ; മരണമൊത്ത ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കണം." അതിന് ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു: "ഇതാണ് എന്റെ നിലയല്ല; നീ, മഹാവേ, മരണമൊത്ത ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കണം." അനുമതി ലഭിച്ച ബ്രഹ്മാവ്, ശങ്കരനിൽ നിന്നു, ഈ ചലന-അചല ലോകം, വൃദ്ധിയും മരണവും ചേർന്നവയെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതിനുശേഷം, രുദ്രന്മാരിൽ നിന്നു ശങ്കരൻ തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ടു, സ്ഥാണു നിലയിൽ പ്രവേശിച്ചു; ഇതാണ് ശങ്കരന്റെ മഹത്വം. രുദ്രൻ, ദയാലുവായവൻ, സർവജീവികളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ശംഭുവിന്റെ രൂപത്തിൽ, നിർഗുണനായ, സ്വച്ഛാനുസരിച്ച് നിലനിൽക്കുന്നവനാണ്. ശങ്കരൻ, യോഗശക്തിയാൽ effortlessly, വൈരാഗ്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവർക്കു മോക്ഷം നൽകുന്നു; ഈ മോക്ഷം 'ശം' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഭയത്തിൽ നിന്ന്, gradually, വസ്തുക്കളിൽ നിന്നുള്ള വിയോഗം, വ്യക്തിയിൽ വൈരാഗ്യം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു; ഈ വൈരാഗ്യം മറ്റ് ഉപദേശങ്ങളിലും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ദോഷങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറുകയും, ഗുണങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുകയും, അന്വേഷനില്ലാതെ ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് വരികയും ചെയ്യുന്നു; പരമാത്മാവിന്റെ കൃപയാൽ ഈ യോജനം നേടപ്പെടുന്നു. ധർമ്മം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, ഐശ്വര്യം—ഇവയൊക്കെ ശങ്കരനാണ്; അദ്ദേഹം നേരിട്ട് പിനാകി, നീല-ചുവപ്പ് നിറമുള്ളവനാണ്. ശങ്കരനിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നവർ നിർവാണം നേടുന്നു; ഏറ്റവും പാപികളായവരും ഭയാനകമായ നരകത്തിൽ പോകുന്നില്ല. അതിനാൽ, ശങ്കരനിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചവർ ശാശ്വതം നേടുന്നു; മായയുടെ ഇരുപത്തിയെട്ട് ഭയാനക രൂപങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നു. ദശലക്ഷങ്ങൾ നരകങ്ങൾ പാപികൾക്ക് വേദന നൽകുന്നു; ശിവൻ, രുദ്രൻ, ശങ്കരൻ, നീല-ചുവപ്പ് നിറമുള്ളവനിൽ അഭയം പ്രാപിക്കാത്തവർ അവിടെ പോകുന്നു. ഈ വിധത്തിൽ മഹർഷിമാരുടെയും ദേവതകളുടെയും വംശവും, ശങ്കരന്റെ മഹത്വവും, മോക്ഷം ലഭിക്കാൻ ശിവഭക്തിയുടെ പ്രാധാന്യവും ഈ പവിത്ര കഥയിൽ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.