ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഏകദേശം അതിസൂക്ഷ്മമായ ഒരു കാരണത്താൽ, എന്റെ ദിവ്യമായ ഓർമ്മ നഷ്ടപ്പെട്ടു. മനുഷ്യരൂപത്തിൽ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ, ലോകത്തിൽ ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന എന്റെ പിതാവ് അത്യന്ത ദുഃഖത്തിൽ ആകുന്നു. ബന്ധുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, എല്ലാം അറിയുന്ന അദ്ദേഹം എന്റെ ജനനശാന്തി തുടങ്ങിയ ചടങ്ങുകൾ നിർവഹിച്ചു. ശാലങ്കായനന്റെ പുത്രനായ ശിലാദൻ, തന്റെ പുത്രനോടു വളരെ ഭക്തിയോടെ, എന്നെ ഋഗ്വേദത്തിന്റെ ഒരു ശാഖയിലും യജുർവേദത്തിലും പഠിപ്പിച്ചു. മഹാമുനിയേ, സമവേദത്തിന്റെ ആയിരം ശാഖകളും അതിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും ഉപഭാഗങ്ങളും, കൂടാതെ ആയുർവേദം, ധനുര്‍വേദം, സംഗീതം, അശ്വശാസ്ത്രം എന്നിവയും അദ്ദേഹം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു. ആനകളുടെ പെരുമാറ്റവും മനുഷ്യന്മാരുടെ ലക്ഷണങ്ങളും പഠിപ്പിച്ചു. എന്റെ ഏഴാം വയസ്സു പൂർത്തിയായപ്പോൾ, മഹാതപസ്സും യോഗശക്തിയും ഉള്ള ദിവ്യരായ മിത്രനും വരുണനും, ഭഗവാന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ശിലാദന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് എന്നെ കാണാൻ വന്നു. ആ മഹാത്മാക്കൾ എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും നിരീക്ഷിച്ചശേഷം പറഞ്ഞു: "പ്രിയനായവനേ, നന്തി, ശാസ്ത്രാർത്ഥങ്ങളിൽ പാരംഗതനായാലും, അവനു ദീർഘായുസില്ല." "ഇതുപോലൊരു അത്ഭുതം കണ്ടിട്ടില്ല; ഈ വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ അവനു ഇനി ആയുസില്ല." അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, തന്റെ പുത്രനോടു അത്യന്തഭക്തിയുള്ള ശിലാദൻ എന്നെ അണിഞ്ഞു പിടിച്ചു, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, ഉയിർന്നു വിളിച്ചു: "ഹായേ, എന്റെ മകനേ, എന്റെ മകനേ!" അവൻ നിലത്തു വീണു. അവൻ വിഷാദത്തിൽ പറഞ്ഞു: "ഇതാണ് വിധിയുടെ ശക്തിയും സ്രഷ്ടാവിന്റെ ശക്തിയും!" അവന്റെ ദുഃഖഭരിതമായ ശബ്ദം കേട്ട് ആശ്രമവാസികൾ ഭയത്തിൽ നിലത്തു വീണു; അവർ രക്ഷയ്ക്കായി മംഗളകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി, ഉമാദേവിയുടെ ഭർത്താവായ ത്രയമ്പകനെ സ്തുതിച്ചു. അവർ ത്രയമ്പകനെ തേടി, തേൻ ഒഴിച്ച്, ദർഭാഗ്രങ്ങൾ എണ്ണത്തോളം ഹോമങ്ങൾ നടത്തി, എല്ലാ വിധ ഉപകരണങ്ങളാലും അർപ്പിച്ചു. എന്റെ പിതാവും പിതാമഹനും ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു; അവൻ വലിച്ചു കരഞ്ഞു, മരിച്ചുപോലെയായി നിലത്തു വീണു. മരണഭയത്തിൽ ഞാൻ ഉടൻ അവരോടു നമസ്കരിച്ചു; അവർ എന്റെ കണ്ണു മുന്നിൽ മരിച്ചുപോലെയായി വീണു. അവരെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, ഞാൻ മനസ്സിൽ ത്രയമ്പകത്തെ ധ്യാനിച്ചു, ഹൃദയകമലത്തിലെ സൂക്ഷ്മാകാശത്തിൽ രുദ്രസൂക്തങ്ങൾ ജപിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. അപ്പോൾ ഞാൻ പരമേശ്വരനെ കണ്ട്—മൂന്നു കണ്ണുള്ളവൻ, പത്തു കൈകളുള്ളവൻ, ശാന്തനും, അഞ്ചു മുഖങ്ങളുള്ളവൻ, നിത്യമംഗളസ്വരൂപി, എന്റെ മുമ്പിൽ പുണ്യജലത്തിൽ നില്ക്കുന്നു. ദർശനത്തിൽ പ്രസന്നനായ മഹാദേവൻ, ചന്ദ്രക്കല ധരിച്ച്, പറഞ്ഞു: "കുഞ്ഞേ നന്തിനേ, മഹാബാഹുവേ, നിനക്കു മരണഭയം എങ്ങനെയാകും?" "ആ രണ്ടു ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും അയച്ചത് ഞാനാണ്; നീ എനിക്ക് സമാനൻ, സംശയമില്ല. കുരുന്തി, നിന്റെ ശരീരം ഈ ലോകത്തിൽ പിറന്നതാണ്. ദിവ്യശരീരം മുമ്പ് ആരും കണ്ടിട്ടില്ല—നീയും ദേവന്മാരും, മുനിമാരും, സിദ്ധന്മാരും, ഗന്ധർവന്മാരും, അസുരപ്രമുഖന്മാരും പോലും." "മുൻപ് ദൈവമായി പൂജിച്ചതു, നന്തികേശ്വരാ, ജന്മമൃത്യുക്കളിൽ ആവർത്തിച്ചു നടക്കുന്ന ലോകധർമ്മമാണ്—സന്തോഷവും ദുഃഖവും വീണ്ടും വീണ്ടും അനുഭവപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യർക്ക് ജന്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് ജ്ഞാനികൾക്കു മാത്രമാണ്." ഇങ്ങനെ നേരിട്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞ്, ദേവന്മാരുടെ ദേവനായ മഹേശ്വരൻ തന്റെ മനോഹരമായ ഇരുകൈകളാൽ എന്നെ തൊട്ടു, പരമദുഃഖം നീക്കിയവൻ. ഹൃദയം പ്രസന്നനായ മഹാദേവൻ, വൃഷഭധ്വജം ചിഹ്നമായി ധരിക്കുന്നവൻ, ഗണന്മാരെയും ഹിമവാൻപുത്രിയായ ദേവിയെയും നോക്കി പറഞ്ഞു: "നീ ജരാവ്യാധികളിൽ നിന്ന് മോചിതനായവൻ, എപ്പോഴും ദുഃഖരഹിതൻ, അക്ഷയം, ചിരയൗവനം, പിതാവും സുഹൃത്തുക്കളും കൂടെ ഉള്ളവൻ, എന്റെ പ്രിയഗണൻ, എന്റെ ശക്തിയും വീര്യവും നിനക്കുണ്ട്." "നീ എപ്പോഴും എനിക്ക് പ്രിയൻ, എപ്പോഴും എന്റെ പക്കൽ; എന്റെ മഹായോഗശക്തി നിനക്ക് ഉണ്ടാകും." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ഭഗവാൻ ഗണങ്ങളോടൊപ്പം തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ദർഭപുല്ലിൽ നിർമ്മിച്ച ഒരു ദിവ്യഹാരമെടുത്ത് എന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി. ആ മംഗളഹാരം കഴുത്തിൽ ചുറ്റിയപ്പോൾ ഞാൻ മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനായി, പത്തു കൈകളുള്ളവനായി, രണ്ടാമത്തെ ശങ്കരനുപോലെ രൂപം കൈവരിച്ചു. ആ ദിവ്യഹാരത്തിൽ നിന്ന് മഹേശ്വരൻ എടുത്ത് പറഞ്ഞു: "ഇന്ന് നീ എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, പറയു. ഞാൻ ഉന്നതമായ വരം നിനക്കു നൽകാം." അതിനുശേഷം തന്റെ ജടയിൽ നിന്നു അത്യന്തം വിശുദ്ധമായ ജലം എടുത്ത്, "ഇത് ഒരു നദിയാകട്ടെ" എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. വൃഷഭധ്വജൻ ആ ജലം ഒഴിച്ചു. അങ്ങനെ ആ ദിവ്യജലം, നിറഞ്ഞു കറുത്തതും മംഗളകരവുമായതും, കമലങ്ങളാലും നീലങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു മഹാനദിയായി ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. മഹാദേവൻ ആ നദിയോട് പറഞ്ഞു: "നീ ജടയിലെ ജലത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതിനാൽ, മഹാനദിയാണ്; അതുകൊണ്ട് നീ ജടോദക എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും, പുണ്യമായ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നദി." "നിന്നിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവർ എല്ലാ പാപങ്ങളിലും നിന്ന് മോചിതരാകും." ശേഷം, മഹാദേവൻ ദേവിയുടെ മുഖാന്തരം ശിലാദപുത്രനോട് പറഞ്ഞു: "ഇവൻ നിന്റെ പുത്രനാണ്." ദേവി എന്നെ തന്റെ പാദങ്ങളിൽ വെച്ചു, അണിഞ്ഞു പിടിച്ചു, തലയിൽ മണമിട്ടു, സ്നേഹപൂർവ്വം കൈകൾ കൊണ്ടു സ്നേഹിച്ചു. മാതൃസ്നേഹത്താൽ, അവൾ തന്റെ പാൽമാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് മൂന്നു പാനികളായി പാൽ ഒഴിച്ചു, ദേവന്മാരുടെ ദൈവത്തെയും ശംഖപാവിത്ര്യത്തെയും നോക്കി. അവളുടെ മൂന്നു പാനികൾ മൂന്നു നദികളായി മാറി. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു: "ഇത് മൂവാറ്റനദിയായി അറിയപ്പെടട്ടെ." മൂവാറ്റനദി കണ്ടപ്പോൾ, വൃഷഭം ആനന്ദത്തിൽ ഉച്ചത്തിൽ കൂകി; ആ ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു നദിയും ഉദിച്ചുവന്നു. ആ നദി വൃഷധ്വനി എന്ന പേര് നേടി, ദേവന്മാരുടെ ദൈവം പ്രസിദ്ധമാക്കിയതും, പൊന്നിൽ നിർമ്മിച്ച ജാംഭൂവൃക്ഷത്തിൽ നിന്നുള്ളതും, അത്ഭുതകരമായതും, എല്ലാ രത്നങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, മംഗളകരവുമായതുമാണ്. ശേഷം, വൃഷഭധ്വജനായ ഭഗവാൻ, വിശ്വകർമ്മ നിർമിച്ച അത്ഭുതകരമായ ദിവ്യകിരീടം എന്റെ തലയിൽ ചാർത്തി.