ലിങ്ഗപുരാണമ്

ബ്രാഹ്മണൻമാരേ, ആ മഹാവസ്തുവും അതിന്റെ സത്ത്വഗുണങ്ങളോടൊപ്പം പ്രസഫലിച്ച ശേഷം, അവിടെ അപ്രത്യക്ഷമായിത്തീർന്നു. അപ്രത്യക്ഷവും അതിന്റെ ഗുണങ്ങളുമൊക്കെ സത്ത്വത്തിൽ ലയിച്ചു. പിന്നെ, പൂർവം പോലെ, പുരുഷനായ ശിവനിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടി ഉദയിച്ചു. അപ്പോൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവർ ശിവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരായിരുന്നു — മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവർ. പദ്മജനിയായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടികളിൽ ഈ ലോകത്ത് വർദ്ധനവുണ്ടായില്ല. അതിനാൽ, ബ്രഹ്മാവും അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ച പുത്രന്മാരും ലോകത്തിൻ്റെ വളർച്ചക്കായി കഠിനമായ തപസ്സ് നടത്തി. തപസ്സിൽ തൃപ്തനായ ഭവൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി. ബ്രഹ്മാവിന്റെ നെറ്റിയുടെ നടുവിൽ കുത്തി, പിതൃസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ്, ആ ദൈവം സ്ത്രീ-പുരുഷരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവന്റെ പുത്രൻ മഹാദേവൻ, 'അർദ്ധനാരീശ്വരൻ' എന്ന പേരിൽ, ലോകത്തിന് ഉപദേശകനായ ബ്രഹ്മാവിനെയും മറ്റെല്ലാം ദഹിപ്പിച്ചു. ശിവൻ തന്റെ പരമാത്മാവിന്റെ അർദ്ധഭാഗം യോഗമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ ആസ്വദിച്ചു, ലോകങ്ങളുടെ വളർച്ചക്കായി. അവളിൽ, പരമേശ്വരൻ ഹരിയും ബ്രഹ്മാവിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ, സകലജീവാത്മാവായ അവൻ, പാശുപതാസ്ത്രവും സൃഷ്ടിച്ചു. അതിനാൽ, മഹാദേവിയുടെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവും, അവളുടെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ഹരിയും — അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവൻ, പദ്മത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവൻ, ഭവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചവൻ — എല്ലാവരും ജനിച്ചു. ഈ പ്രാചീനചരിത്രം ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു പറഞ്ഞു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഐശ്വര്യം ഒരു പരാർദ്ധം വരെ നിലനിന്നു. ഇനി ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിവേകത്തെ, അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചതിനെ, സംക്ഷിപ്തമായി പറയാം; ഭാഗ്യശാലിയായ നാരായണനും തന്റെ രൂപം രണ്ടായി വിഭജിച്ചു— അവന്റെ അവയവത്തിൽ നിന്ന് സകല ചലന-അചലന ജീവികളും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ ബ്രഹ്മാവ് ബ്രഹ്മണന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു, ബ്രഹ്മാവ്, ലോകപിതാവായവൻ, രുദ്രനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. മഹർഷേ, ഒരു കല്പയുടെ അവസാനം, രുദ്രൻ ഹരിയെയും ബ്രഹ്മണനെയും ഈശ്വരനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ, കല്പയുടെ അവസാനം, ഹരി ബ്രഹ്മണനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. വീണ്ടും, ബ്രഹ്മാവ് നാരായണനെ സൃഷ്ടിച്ചു, ഭവൻ ബ്രഹ്മണനെയും; പിന്നീട് ബ്രഹ്മാവ്, ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, ലോകജീവിതം ദുഃഖമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സൃഷ്ടി പിന്മാറി, സ്വയം സ്വത്തിൽ നിലകൊണ്ടു, ശ്വാസചലനം നിയന്ത്രിച്ച്, കല്ലുപോലെ അചലനായി. പ്രഭു സമാധിയിൽ പത്തു ആയിരം വർഷം നിലനിന്നു; ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന, താഴ്‌വോട്ട് മുഖമുള്ള, മനോഹരമായ പദ്മം— ശ്വാസം ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് പൂർണ്ണമായി, ഉണർന്നു; ശ്വാസം പിടിച്ച്, അതിന്റെ മുകളിലെ മുഖം നിയന്ത്രിച്ചു. ആ പദ്മത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ, 'ഓം' എന്ന അക്ഷരത്തിൽ, ശിവനെയും, പരമദൈവത്തെയും, അർദ്ധഭാഗത്തിന് അതീതമായവനെ സ്ഥാപിച്ചു. പദ്മത്തിന്റെ നൂലിന്റെ നൂറിലൊന്നാം ഭാഗത്തിൽ, ഹൃദയത്തിൽ പ്രഭുവിനെ നിയന്ത്രിച്ച്, മനസ്സിൽ ശുദ്ധിയോടെ, ആത്മനിയന്ത്രണമൂലം— കച്ചക്കിഴങ്ങ് പൂക്കളും മറ്റും അർപ്പിച്ച്, യാഗയോഗ്യനായ, വൃദ്ധിയില്ലാത്ത, ക്ഷയമില്ലാത്ത, ഹൃദയപദ്മത്തിൽ വസിക്കുന്നവന്റെ ആജ്ഞയാൽ, ശക്തനായവൻ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് പൊട്ടിപ്പുറത്ത് വന്നവൻ, ചുവന്ന നിറത്തിൽ, സ്വയംഭൂവായ, ശിവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് നീലനിറത്തിൽ ജനിച്ചു. അഗ്നിയുമായി യോജിച്ച്, പ്രഭു, പുരുഷൻ, പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു; നീലയും ചുവന്നും, അവനിൽ നിന്നാണ് കാലത്തിന്റെ രൂപമായ പുരുഷൻ ജനിച്ചത്. അവൻ 'നീലലോഹിതൻ' എന്ന പേരിൽ വിളിക്കപ്പെട്ടു; ഭാഗ്യശാലിയായ കാലൻ, ബ്രഹ്മാവ് സന്തോഷത്തോടെ സൃഷ്ടിച്ചു. മനസ്സിൽ ആനന്ദം നിറച്ച്, ബ്രഹ്മാവ് ആ ദൈവത്തെ, എട്ടു നാമങ്ങളാൽ, സകലജഗതിന്റെ ആത്മാവിനെ, മഹർഷിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത്, സ്തുതിച്ചു: "ഭാഗ്യശാലിയായ രുദ്രനേ, സൂര്യപ്രഭയുള്ളവനേ, നമസ്കാരം; ഭവനേ, ജലവും സാരവും ചേർന്ന ദൈവമേ, നമസ്കാരം. ശർവനേ, ഭൂമിയുടെ രൂപത്തിലുള്ളവനേ, സദാ സുഗന്ധമുള്ളവനേ, നമസ്കാരം; ഈശനേ, കാറ്റായവനേ, സ്പർശമായവനേ, വീണ്ടും നമസ്കാരം. സൃഷ്ടികളുടെ പ്രഭുവേ, അതിശയമായ പ്രകാശം, തീയെക്കാൾ ദീപ്തി, ഭയാനകമായവനേ, ആകാശരൂപം, ശബ്ദരൂപമായവനേ, നമസ്കാരം. മഹാദേവനേ, സോമനേ, അമൃതനായവനേ, നമസ്കാരം; ഭയാനകനായവനേ, യജ്ഞക്കാരനായവനേ, കർമ്മപരനായവനേ, നമസ്കാരം. ഈ പാരമ്പര്യസ്തുതി ആരെങ്കിലും രുദ്രനായി ഉച്ചരിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, ശ്രദ്ധയോടെ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കേൾപ്പിച്ചാലോ, അവൻ എട്ടു രൂപങ്ങളുള്ളവനുമായി പതിനൊന്ന് വർഷത്തിൽ ഐക്യത്തേത്തും." ഈ രീതിയിൽ മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ച്, ബ്രഹ്മാവ് അവനെ ദർശിച്ചു. മഹാദേവൻ എട്ട് രൂപങ്ങളിലായി ചുറ്റും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ സൂര്യൻ പ്രകാശിച്ചു, ചന്ദ്രൻ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഭൂമി, വായു, മനുഷ്യൻ, ജലം, ആകാശം, സകലവ്യാപി — അന്ന് മുതൽ അവൻ എട്ടു രൂപങ്ങളുള്ള പ്രഭുവായി വിളിക്കപ്പെട്ടു. എട്ടു രൂപങ്ങളുള്ളവന്റെ കൃപയാൽ, വിരിഞ്ചി വീണ്ടും സൃഷ്ടി നടത്തി; എല്ലാം സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ബ്രഹ്മാവ്, പ്രഭു, കാലാവസാനത്തിൽ വീണ്ടും സൃഷ്ടി നടത്തി. ആയിരം കാലങ്ങൾ, സകല ജന്തുക്കളും — ചലന-അചലന — ഉറങ്ങുമ്പോൾ, സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ബ്രഹ്മാവ് കഠിനമായ, ശക്തമായ തപസ്സ് നടത്തി. അവൻ ഇങ്ങനെ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല; ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന്, കോപം ഉദിച്ചു. കോപഭരിതമായ അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ വീണു; ആ തുള്ളികളിൽ നിന്ന് ഭൂതന്മാരും പ്രേതന്മാരും അപ്പോൾ ജനിച്ചു. അവിടെ ജനിച്ച ആ ഭൂതന്മാരെയും പ്രേതന്മാരെയും, രാത്രി സഞ്ചാരികളെയും കണ്ടു, ബ്രഹ്മാവ് — അജനായ, സകലവ്യാപിയായ ദൈവം — സ്വയം കുറ്റം പറഞ്ഞു. സൃഷ്ടികളുടെ ഭാഗ്യശാലിയായ പ്രഭു, കോപത്തിൽ ആകുലനായി, പ്രാണനിർഗമനം ഉപേക്ഷിച്ചു; അപ്പോൾ, പ്രഭുവിന്റെ വായിൽ നിന്ന്, പ്രാണശക്തിയിൽ നിന്നുള്ള രുദ്രൻ ഉദിച്ചു. അർദ്ധപുരുഷ-അർദ്ധസ്ത്രീരൂപത്തിൽ, ഉദയസൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച്, അവൻ സ്വയം പതിനൊന്ന് രൂപങ്ങളായി വിഭജിച്ചു, അങ്ങനെ നിലനിന്നു. തന്റെ ഭാഗത്തിന്റെ അർദ്ധത്തിൽ, സകലജീവാത്മാവായ അവൻ, ശിവയെ — ഉമയെ — സൃഷ്ടിച്ചു; അവൾ പിന്നെ ലക്ഷ്മിയെയും, ഉത്തമയായ ദുർഗയെയും, സരസ്വതിയെയും സൃഷ്ടിച്ചു.