ലിങ്ഗപുരാണമ്

യുഗങ്ങളുടെ സംധ്യയിലും സംധ്യാംശത്തിലും ധർമ്മത്തിന്റെ പരിപാലനം ക്രമേണ ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നു; ഇതാണ് യുക്തമായ നിയന്ത്രണം എന്നും ഇതിന്റെ ക്രമം എന്നും പുരാണം പറയുന്നു. നാലു യുഗങ്ങൾക്കുമുള്ള ഈ രീതി, അഥവാ ചതുര്യുഗചക്രം, ആയിരംമടങ്ങ് ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ആവർത്തനം ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിനമായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; അതിനേത് നീളത്തിൽ തന്നെ ഒരു രാത്രി ഉണ്ടാകുന്നു. ഓരോ യുഗത്തിന്റെ അവസാനം സത്പ്രവൃത്തിയും സത്യനിഷ്ഠയും ജീവികളിൽ ക്ഷയമാകുന്നു. ഇതാണ് എല്ലാ യുഗങ്ങളുടെയും സ്വഭാവം. ഈ നാലു യുഗങ്ങൾ ചേർന്നത് എഴുപത്തൊന്ന് തവണ ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ അതാണ് ഒരു മന്വന്തരം. ഓരോ യുഗത്തിലും സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ് ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നത്. മറ്റുള്ളവയിലും ഈ ക്രമം തന്നെയാണ്. ഓരോ സൃഷ്ടിയിലും വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അവയും ക്രമത്തിൽ നടക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഇരുപത്തഞ്ച് മന്വന്തരങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു; അതിലധികമോ കുറവോ അല്ല. ഇങ്ങനെ കല്പങ്ങൾ, യുഗങ്ങൾ, അവയുടെ സ്വഭാവങ്ങൾ എന്നിവ ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടാകുന്നു. എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും ഇതാണ് സ്വഭാവം. യുഗങ്ങളുടെ ഈ മാറ്റങ്ങൾ എത്രയോ കാലമായി തുടരുന്നു; അങ്ങനെ തന്നെ ജീവജാലങ്ങളുടെ ലോകവും ഉയർച്ചയും താഴ്ചയും അനുഭവിച്ച് യുഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് ചലിക്കുന്നു. ഈ യുഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവം എല്ലാമന്വന്തരങ്ങളിലും, കഴിഞ്ഞതിലും വരാനിരിക്കുന്നതിലും, സംക്ഷിപ്തമായി വിവരിച്ചു. ഒരു മന്വന്തരത്തിന്റെ ഉദാഹരണംകൊണ്ട് ഇടവേളകളും വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; സംശയമില്ല, ഓരോ കല്പയും അതിന്റെ വ്യവസ്ഥയാൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നു. ഇനിയും വരാനിരിക്കുന്നതിലും, ഈ തർക്കം ഉപയോഗിച്ച്, അറിവുള്ളവർക്ക് എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ച് ചിന്തിക്കാവുന്നതാണ്. സമാനമായ അഭിമാനമുള്ളവർ എല്ലാവരും, നാമരൂപങ്ങളാൽ, അഷ്ടദേവതകളും മന്വന്തരാധിപതികളും ആകുന്നു. സപ്തർഷിമാരും മനുക്കളും സമാനമായ ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്; അങ്ങനെ തന്നെ വർണ്ണാശ്രമ വ്യവസ്ഥയും ഓരോ യുഗത്തിലും നിലനിൽക്കുന്നു. ഓരോ യുഗത്തിലും ഈ വിഭജനം ഭഗവാൻ നിശ്ചയിക്കുന്നു; അങ്ങനെയാണ് വർണ്ണങ്ങൾ, ആശ്രമങ്ങൾ, യുഗങ്ങൾ എല്ലാം ഓരോ യുഗത്തിലും നടപ്പാക്കപ്പെടുന്നത്. യുഗങ്ങളുടെ അളവ് ഇതുവരെ പറഞ്ഞുവെച്ചു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പദ്മയോനിയായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദിവ്യപുത്രത്വത്തെ കുറിച്ച് പറയുന്നു. പിന്നീട്, ആയിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, പ്രഭാതസമയത്ത്, പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് മുൻപുപോലെ നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവികളെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിച്ചു. ഉത്തമരായ ദ്വിജന്മാരേ, പരമകാലത്തിന്റെ പാതി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ വെള്ളം വ്യാപിച്ചു, കാറ്റിന്മേൽ അഗ്‌നിയും വ്യാപിച്ചു. അഗ്‌നിയും വായുവും ആകാശത്തിലെ സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളുമായി, പതിനൊന്നു ഇന്ദ്രിയങ്ങളുമായി, ആ സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളും ചേർന്നു. അവ അഹങ്കാരത്തിൽ എത്തി അപ്പോൾ ലയിച്ചു; അഹങ്കാരവും മഹത്തത്ത്വത്തിൽ വ്യാപിച്ച് ഉടനടി ലയിച്ചു. മഹത്തത്ത്വവും പ്രത്യക്ഷതയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ലയിച്ചു; അവ്യക്തവും അതിന്റെ ഗുണങ്ങളുമായി സത്ത്വത്തിൽ ലയിച്ചു. അതിനുശേഷം, മുൻപുപോലെ, പുരുഷശിവനിൽ നിന്നു സൃഷ്ടി ഉദിച്ചുയർന്നു; അപ്പോൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവർ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ചവർ ആയിരുന്നു. പദ്മയോനിയായ ബ്രഹ്മാവു സൃഷ്ടിച്ച ജീവികൾ ഈ ലോകത്ത് വർദ്ധിച്ചില്ല. അവരുടെ വർദ്ധനക്കായി, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച പുത്രന്മാരോടൊപ്പം, പരമേശ്വരനെ ലക്ഷ്യമാക്കി കഠിനമായ തപസ്സു നടത്തി. ആ തപസ്സിൽ തൃപ്തനായി ഭവൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി. ബ്രഹ്മാവിന്റെ നെറ്റിയുടെ നടുവിലൂടെ, പിതൃത്വത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഭഗവാൻ സ്ത്രീപുരുഷരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. ആ പുത്രൻ, മഹാദേവൻ, അർദ്ധനാരീശ്വരനായി. ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവിനെയും ലോകഗുരുവിനെയും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാം ദഹിപ്പിച്ചു. ശിവൻ തന്റെ പരമാത്മാവിന്റെ അർദ്ധഭാഗം യോഗമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ അനുഭവിച്ചു, ലോകങ്ങളുടെ വർദ്ധനവിനായി. അവളിൽ പരമേശ്വരൻ ഹരിയെയും ബ്രഹ്മാവിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; ലോകനാഥനും സർവ്വാത്മാവും പാശുപതാസ്ത്രവും സൃഷ്ടിച്ചു. അതുകൊണ്ട് മഹാദേവിയിൽ നിന്നു ബ്രഹ്മാവും, അവളുടെ ഭാഗത്തിൽ നിന്നു ഹരിയും, അണ്ഡജനനും പദ്മയോനിയും ഭവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ചവനും ജനിച്ചു. ഈ പുരാതനചരിത്രം ഇതുവരെ പറഞ്ഞുവെച്ചു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഐശ്വര്യം ഒരു പരാര്ധം വരെ നീണ്ടു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വൈരാഗ്യത്തെ കുറിച്ച് സംക്ഷിപ്തമായി പറയുന്നു; അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ചത്. ഭാഗ്യശാലിയായ നാരായണനും തന്റെ രൂപം രണ്ടായി വിഭജിച്ചു. തന്റെ അവയവത്തിൽ നിന്നു സഞ്ചരിക്കുന്നവരെയും അചഞ്ചലങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നീട് ബ്രഹ്മാവ് ബ്രാഹ്മണന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു; ബ്രഹ്മാവ്, പിതാമഹൻ, രുദ്രനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. മഹർഷേ, ഒരു കല്പാവസാനത്തിൽ രുദ്രൻ ഹരിയെയും ബ്രഹ്മാവിനെയും ഈശ്വരനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ ഒരു കല്പാവസാനത്തിൽ ഹരി ബ്രഹ്മാവിനെ സൃഷ്ടിച്ചു. വീണ്ടും ബ്രഹ്മാവ് നാരായണനെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഭവൻ ബ്രഹ്മാവിനെ സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നെ ബ്രഹ്മാവ് ചിന്തിച്ചു: ലോകീയവാസ്തവം ദു:ഖമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. സൃഷ്ടി പിൻവലിച്ച്, സ്വയം സ്വത്തിൽ ലയിച്ചു; ശ്വാസത്തിന്റെ ചലനം നിയന്ത്രിച്ച്, കല്ലുപോലെ അചഞ്ചലനായി. ആ ഭഗവാൻ പത്ത് ആയിരം വർഷം സമാധിയിൽ ഇരുന്നു. ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന, താഴോട്ടു നോക്കുന്ന മനോഹരമായ കമലത്തിൽ— ശ്വാസം ഉൾക്കൊണ്ടു ആ കമലത്തെ നിറച്ചു; പിന്നീട് അതിന്റെ അഗ്രഭാഗം കുമ്പകത്താൽ നിയന്ത്രിച്ചു. ആ കമലത്തിന്റെ മദ്ധ്യഭാഗത്ത്, ഭഗവാനായ ശിവനെ, പരമമായ "ഓം" എന്ന അക്ഷരത്തിൽ, അർദ്ധഭാഗത്തിനപ്പുറം നിലകൊള്ളുന്ന ദൈവത്തെ സ്ഥാപിച്ചു. കമലതന്തുവിന്റെ ശതമാംശത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന അവനെ ഹൃദയത്തിൽ ഇങ്ങനെ നിയന്ത്രിച്ച്, മനസ്സിൽ ശുദ്ധിയുള്ളവൻ, ആത്മസംയമനത്തിലൂടെ, യമപുഷ്പാദികളാൽ അർപ്പണം ചെയ്ത്, യജ്ഞയോഗ്യനായ, വൃദ്ധിപ്രാപ്തനാവാത്ത, ക്ഷയമില്ലാത്ത ഭഗവാന്റെ ആജ്ഞയാൽ, ശക്തനായവൻ ഭാഗശ: ജനിച്ചു.