ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഭാവിയിൽ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന്റെ ശക്തിയാൽ, യುಗചക്രം വീണ്ടും കൃതയുഗത്തിലേക്ക് തിരികെ വരുന്നു; അതിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, വീണ്ടും കൃതയുഗം ഉദയിക്കുന്നു. കലിയുഗത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ, ആ കാലഘട്ടം കഴിഞ്ഞ് കൃതയുഗത്തിൽ ജനിക്കുന്നു; അവിടെ, പൂർണതയിൽ എത്തിയ മഹത്ത്വമുള്ളവർ ദൃശ്യരഹിതമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവിടെ, ഏഴു വിഭാഗങ്ങളും ഏഴു ഋഷികളും സ്ഥാപിതമാകുന്നു: ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രർ—ഇവരെ ഇവിടെ വിത്തായി (സന്തതി) ഓർക്കുന്നു. കലിയിൽ ജനിച്ചവരോടൊപ്പം, ആ സമയത്ത് എല്ലാവരും ഭേദമില്ലാതായി മാറുന്നു; അവരിൽ, ഏഴു ഋഷികൾ ധർമ്മം ഉപദേശിക്കുന്നു, മറ്റു ചിലരും അതുപോലെ ചെയ്യുന്നു. വർണ്ണം, ആശ്രമം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആചാരങ്ങൾ, വേദപരവും പാരമ്പര്യപരവും, ഇരട്ട രൂപത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു; ഈ കൃത്യങ്ങൾ അവരിൽ നടത്തുമ്പോൾ, കൃതയുഗത്തിൽ ജനങ്ങൾ വികസിക്കുന്നു. വേദാനുസൃതവും പാരമ്പര്യാനുസൃതവുമായ ധർമ്മങ്ങൾ, ഏഴു ഋഷികൾ കാണിച്ച പ്രകാരം, യുഗം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ചിലത് ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു, ധർമ്മം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി. ഋഷികൾ മനുവിന്റെ കാലങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്നു, അഗ്നിയിൽ ദഹിച്ച ശേഷം ഭൂമിയിൽ പുല്ല് നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ. ആദ്യ മഴ കാടിന്റെ വേരുകളിൽ പുതിയ വളർച്ച ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലെ, കലിയിൽ ജനിച്ചവരിൽ കൃതയുഗത്തിന്റെ ഉദ്ഭവം സംഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, യുഗങ്ങളുടെ അനുക്രമം തുടർച്ചയായി നടക്കുന്നു, ഓരോന്നും മറ്റൊന്നിനെ പിന്തുടർന്ന്, ഒരു മന്വന്തരത്തിന്റെ അവസാനം വരെ. സന്തോഷം, ആയുസ്, ശക്തി, സൗന്ദര്യം, ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, കാമം—ഇവ യുഗങ്ങളിൽ ഓരോന്നിലും കുറയുന്നു, ഓരോ യുഗത്തിലും മൂന്നു ഭാഗം കുറഞ്ഞ് പോകുന്നു. യുഗങ്ങളിൽ ധർമ്മനിർവഹണം, സന്ധ്യയും സന്ധ്യാംശവും എന്ന ഭാഗങ്ങളിൽ കുറയുന്നു; ഇത് ക്രമത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതാണെന്ന് വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു. നാലു യുഗങ്ങൾക്കുള്ള ഇതാണ് ക്രമം; ഈ യുഗചക്രം ആയിരം തവണ ആവർത്തിക്കുന്നു. ഇതാണ് ബ്രഹ്മയുടെ ഒരു ദിവസം, അതിന്റെ രാത്രിയും അതേ ദൈർഘ്യത്തിൽ ഓർക്കപ്പെടുന്നു; യുഗം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ജീവികൾക്കിടയിൽ മന്ദതയും അഖണ്ഡതയും ഉദിക്കുന്നു. ഇതാണ് എല്ലാ യുഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവം; ഈ നാലു യുഗങ്ങൾ, ആവർത്തിച്ച് എഴുപത്തി ഒന്ന് തവണ വരുന്നു. അവ അനുക്രമമായി ചുറ്റുമ്പോൾ, അതിനെ മന്വന്തരം എന്ന് പറയുന്നു; ഓരോ യുഗത്തിലും സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം അതുപോലെയാണ്. മറ്റുള്ളവയിലും, അതേ ക്രമത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും സംഭവിക്കുന്നു; ഓരോ സൃഷ്ടിയിലും, വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉദിക്കുന്നതുപോലെ, അതുപോലെയാണ്. ഇവ ഇരുപത്തിയഞ്ച് ഉണ്ട്, കുറവും കൂടുതലുമല്ല; ഇങ്ങനെ, കല്പങ്ങൾ യുഗങ്ങളുമായി അതിന്റെ പ്രത്യേകതകളോടെ നടക്കുന്നു. ഇതാണ് എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളുടെ സ്വഭാവം. യുഗങ്ങളുടെ മാറ്റങ്ങൾ ഏറെക്കാലം തുടർന്നതുപോലെ, ജീവികളുടെ ലോകം യുഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് ഉണർന്നും അശാന്തമായും ചുറ്റുന്നു. ഇങ്ങനെ, യുഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവങ്ങൾ, പൂർവ്വവും ഭാവിയും, എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും സംക്ഷിപ്തമായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു മന്വന്തരത്തിൽ, ഇടയിലുള്ള കാലങ്ങൾ എല്ലാം വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു; സംശയമില്ല, ഒരു കല്പം മറ്റൊരു കല്പം അനുസരിച്ച് നിശ്ചയിക്കുന്നു. ഭാവിയിൽ വരേണ്ടവയിൽ, അങ്ങനെ, മന്വന്തരങ്ങൾ പൂർവ്വവും ഭാവിയും, ഇവിടെ, മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ യുക്തി ഉപയോഗിക്കണം. സമാനമായ അഭിമാനം ഉള്ളവരെല്ലാം, നാമവും രൂപവും വഴി, എട്ടു ദേവതകളും മന്വന്തരങ്ങളുടെ ഭരണാധികാരികളും ആകുന്നു. ഋഷികളും മനുവും, എല്ലാവരും സമാനമായ ഉദ്ദേശം പുലർത്തുന്നു; അതിനാൽ, വർണ്ണം, ആശ്രമം എന്നിങ്ങനെ വിഭജനം ഓരോ യുഗത്തിലും നടക്കുന്നു. യുഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അപ്പോൾ ഭഗവാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു; വർണ്ണം, ആശ്രമം, യുഗങ്ങൾ—ഓരോ യുഗത്തിലും അതുപോലെയാണ്. യുഗങ്ങളുടെ അളവ്, സഞ്ചാരത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇനി ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പദ്മജനിന്റെ ദൈവീകപുത്രതയെ വിവരിക്കും. പുനരായി, ഭാഗ്യവാൻ, ആയിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, പ്രഭാതം വന്നപ്പോൾ, പൂർവ്വം പോലെ നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു—പിതാമഹൻ. അങ്ങനെ, ദ്വിജരിൽ ഉത്തമനേ, പരമകാലത്തിന്റെ പകുതി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ജലങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ വ്യാപിച്ചു, അഗ്നി വായുവിൽ. അഗ്നിയും വായുവും, ആകാശത്തിലെ സൂക്ഷ്മതത്വങ്ങളുമായി, പതിനൊന്നു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ബ്രാഹ്മണരിൽ ഉത്തമനേ, സൂക്ഷ്മതത്വങ്ങൾ. അവ അഹങ്കാരത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അന്ന് ദഹിക്കപ്പെട്ടു; അഹംഭാവം മഹാതത്വം മുഴുവൻ പരവ്യപിച്ചപ്പോൾ, ഉടൻ ദഹിക്കപ്പെട്ടു. മഹാതത്വം, പ്രകടനം നേടിയ ശേഷം, ദഹിക്കപ്പെട്ടു; അവ്യക്തം, അതിന്റെ ഗുണങ്ങളുമായി, സത്ത്വത്തിൽ ലയിച്ചു. പിന്നെ, അതിൽ നിന്ന്, പൂർവം പോലെ, പുരുഷനായ ശിവയിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു; അപ്പോൾ ജനിച്ചവ, അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവർ—മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവർ. പദ്മജനൻ സൃഷ്ടിച്ച ജീവികൾ ഈ ലോകത്തിൽ വർദ്ധിച്ചില്ല; അവയുടെ വളർച്ചയ്ക്കായി, ഭാഗ്യവാൻ ബ്രഹ്മയും അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ച പുത്രന്മാരും, ഭഗവാനെ ലക്ഷ്യമാക്കി, കഠിനമായ തപസ്സ് നടത്തി. ഭഗവാൻ ആ തപസ്സിൽ തൃപ്തനായി, ബ്രഹ്മയുടെ ആഗ്രഹം അറിയുകയും ചെയ്തു. ബ്രഹ്മയുടെ നെറ്റിയുടെ മധ്യത്തിൽ കുത്തി, പിതൃസ്നേഹത്തെ സൂചിപ്പിച്ച്, ഭഗവാൻ സ്ത്രീയും പുരുഷനും ആയ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. അവന്റെ പുത്രൻ മഹാദേവൻ, അർദ്ധനാരീശ്വരനായ ദൈവം ആയി. ഭാഗ്യവാൻ, ബ്രഹ്മയെയും ലോകാധ്യാപകനെയും ഉൾപ്പെടെ, എല്ലാം ദഹിപ്പിച്ചു. ശിവൻ, തന്റെ അതിമനോഹരമായ അർദ്ധം, യോഗമാർഗ്ഗത്തിൽ ആസ്വദിച്ചു, ലോകങ്ങളുടെ വളർച്ചയ്ക്കായി. അവളിൽ, പരമഭഗവാൻ ഹരിയെയും ബ്രഹ്മയെയും സൃഷ്ടിച്ചു; ലോകനാഥൻ, സകലജീവാത്മാവായ ഭഗവാൻ, പാശുപതാസ്ത്രവും സൃഷ്ടിച്ചു. അതിനാൽ, മഹാദേവിയിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാ ജനിച്ചു; അവളുടെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ഹരിയും, അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവനും, പദ്മത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവനും, ഭവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചവനും. ഇതെല്ലാം പ്രാചീനചരിത്രം നിങ്ങൾക്കു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മയുടെ ഐശ്വര്യം ഒരു പരാർദ്ധം വരെ നിലനിന്നു, സംക്ഷിപ്തമായി.