ലിങ്ഗപുരാണമ്

കൃതയുഗത്തിൽ, എല്ലായിടത്തും ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെയും തൃപ്തിയോടെയും ജീവിച്ചു. അവിടെയൊന്നും ഉയർന്നതോ താഴ്ന്നതോ എന്ന വ്യത്യാസമില്ലായിരുന്നു; എല്ലാവരും മംഗളകരരായിരുന്നു. അവരുടെ ആയുസ്സും സന്തോഷവും രൂപവും ഒരുപോലെയായിരുന്നു; സ്‌നേഹത്തിൽ സ്ഥിരതയുണ്ടായിരുന്നു, വൈരാഗ്യവും വിരോധവും ഇല്ലായിരുന്നു, യാതൊരു ക്ഷീണവും അവരെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല. അവർ പർവ്വതങ്ങളിലും സമുദ്രങ്ങളിലും സ്ഥിരമായ വാസമില്ലാതെ താമസിച്ചു; ദുഃഖമില്ലാതെ, സത്ത്വഗുണത്തിൽ സമൃദ്ധിയോടെ, ഏകാഗ്രതയോടെ അവർ ജീവിച്ചു. അവർ ആഗ്രഹരഹിതരായി പ്രവർത്തിച്ചു; മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ആനന്ദം നിറഞ്ഞിരുന്നു. കൃതയുഗത്തിൽ പുണ്യവും പാപവുമായ കർമങ്ങൾക്കു ഇടയില്ലായിരുന്നു. അന്നത്തെ വർണാശ്രമ വ്യവസ്ഥയുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ കലവറയില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ, കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ ത്രേതായുഗത്തിൽ ആ സമൃദ്ധി കുറയാൻ തുടങ്ങി. ആ സമ്പൂർണത നഷ്ടമായപ്പോൾ മറ്റൊരു സമ്പൂർണത ഉദിച്ചു. ജലത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത മേഘങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങിയപ്പോൾ, അതിൽ നിന്നു മേഘങ്ങളും ഇടിയും ഉണ്ടായി, മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ആ ഒരൊറ്റ മഴകൊണ്ട് ഭൂമി മുഴുവൻ സസ്യസമൃദ്ധിയായി. അപ്പോൾ 'വീടുവൃക്ഷങ്ങൾ' എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ തെളിഞ്ഞു; അവയിൽ നിന്നാണ് ജനങ്ങൾക്കു വേണ്ട ഭക്ഷണവും ഭോഗസാധനങ്ങളും ലഭിച്ചത്. ത്രേതായുഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ആ വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ജനങ്ങൾ ജീവിച്ചത്. എന്നാൽ, കാലക്രമേണ അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു. അഹങ്കാരവും മോഹവും ഉണർന്നു; ആ മാറ്റത്തിന്റെ ഫലമായി, ആ വീട് വൃക്ഷങ്ങൾ നശിച്ചു. അവ നശിച്ചപ്പോൾ ജനങ്ങൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ മുങ്ങി, ലൈംഗിക സംയോജനത്തിലൂടെ ജനനം ആരംഭിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും സത്യം അനുസരിച്ചവരായ ചിലർ ആ പ്രാപ്തിയിൽ ധ്യാനിച്ചു; അവർക്കു വീണ്ടും വീട് വൃക്ഷങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവയിൽ നിന്നാണ് വസ്ത്രങ്ങളും പഴങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും ഉത്ഭവിച്ചത്; സുഗന്ധവും നിറവും രുചിയും ഉള്ള വസ്തുക്കളും അവർക്കു ലഭിച്ചു. ഓരോ കൂട്ടത്തിലും നിലനിന്നിരുന്ന തേൻ, ഭൂമിയുടെ ശക്തിയോടു തുല്യമായിരുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് അവർ ദീർഘായുസോടെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചത്. ആ പ്രാപ്തിയുടെ ഫലമായി ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെയും പോഷണത്തോടെയും ദുഃഖരഹിതരായും ആയിരുന്നു. എന്നാൽ, വീണ്ടും മോഹം അവരെ പിടിച്ചു. അവർ ആ വൃക്ഷങ്ങളെയും തേനിനെയും ബലാൽക്കാരം ചെയ്ത് പിടിച്ചു. ആ മോഹത്തിന്റെ ഫലമായി ആ കാമദേനു വൃക്ഷങ്ങളും തേനും അപ്രത്യക്ഷമായി; അപ്പോൾ ആ പ്രാപ്തിയിൽ അല്പം മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോൾ, കാലത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ത്രേതായുഗം മാറിയപ്പോൾ തീവ്രമായ ശീതം, മഴ, ചൂട് എന്നിങ്ങനെയുള്ള ദ്വന്ദ്വങ്ങൾ ഉദിച്ചു; അതിന്റെ ഫലമായി അവർ വലിയ വേദന അനുഭവിച്ചു. ആ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അവർ മറകൾ ഉണ്ടാക്കി; പർവ്വതങ്ങളിൽ കുടിലുകൾ പണിതു താമസിച്ചു. മുമ്പ് എവിടെയും ഇഷ്ടാനുസരണം സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന അവർ താത്പര്യത്തിനും ആവശ്യത്തിനും അനുസരിച്ച് വീടുകളിൽ താമസിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ നിന്ന് കഷ്ടം അനുഭവിച്ചപ്പോൾ, അവർ ഉപജീവന മാർഗങ്ങൾ ആലോചിച്ചു; കാരണം ആ കാമദേനു വൃക്ഷങ്ങളും തേനും അപ്പോൾ ഇല്ലാതായിരുന്നു. ജനങ്ങൾ വഴക്കുകളും ദാഹവും വിശപ്പും കൊണ്ട് ബുദ്ധിമുട്ടിയപ്പോൾ, ത്രേതായുഗത്തിൽ മറ്റൊരു പ്രാപ്തി അവർക്കു ലഭിച്ചു. വേറൊരു ഉപജീവന മാർഗം അവർക്കു ലഭിച്ചു; ആഗ്രഹപ്രകാരം മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ആ മഴയിൽ നിന്നാണ് നദികളും മറ്റും ഉദിച്ചത്. തുടർച്ചയായ മഴയാൽ ഒഴുകുന്ന നദികൾ രൂപപ്പെട്ടു; രണ്ടാമതും മഴ പെയ്തപ്പോൾ നദികൾ ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. ഭൂമിയിൽ വീണ ജലബിന്ദുകൾ ജലവും മണ്ണും ഒന്നിച്ച് ഒഷധികൾ ആയി മാറി. അപ്പോൾ പതിനാലു തരത്തിലുള്ള വലിയതും ചെറുതുമായ, കാട്ടിലും വീടുകളിലും വളരുന്ന, കാലാനുസൃതമായി പൂക്കും പഴുത്തുമെത്തുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും ചെടികളും ഉണ്ടായി. ഈ വൈവിധ്യമാർന്ന വൃക്ഷങ്ങളും ഔഷധികളും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അവയുടെ സഹായത്താൽ ത്രേതായുഗത്തിൽ ജീവികൾ ജീവിച്ചു. പക്ഷേ, വീണ്ടും അവരിൽ കാമവും ലോഭവും എല്ലാ രീതിയിലും ഉണർന്നു; അതു ത്രേതായുഗത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിർണയിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു. തുടർന്ന്, അവർ നദികളെയും വയലുകളെയും പർവ്വതങ്ങളെയും വൃക്ഷങ്ങളെയും ചെടികളെയും ഔഷധികളെയും ബലാൽക്കാരം ചെയ്ത് പിടിച്ചു, ആരുടെയും ശക്തിക്കനുസരിച്ച്. അതിന്റെ പ്രത്യുപകരമായി ആ പതിനാലു ഔഷധികൾ നശിച്ചു; അവ ഇതു മനസ്സിലാക്കി ഭൂമിയിലേക്കു ഒളിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ഔഷധികൾ പിതാമഹനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. പിതാമഹൻ (ബ്രഹ്മാവ്) ഭൂമിയെ കഷ്ടപ്പെട്ടു പാൽകറി, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഉപകാരമാകാൻ; അതിന്റെ ശേഷം, ഔഷധികൾ ഉഴുതെടുക്കേണ്ടി വന്നു. ഉപജീവനത്തിനായി ജനങ്ങൾ കർഷതിൽ ഏർപ്പെട്ടു; അതാണ് ജീവിതോപാധി, കൃഷി ഉപജീവന മാർഗമെന്നു അറിയപ്പെടുന്നത്. അല്ലെങ്കിൽ, ത്രേതായുഗാവസാനത്തിൽ ആ സസ്യങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമായിരുന്നില്ല; അപ്പോൾ ജലത്തിൽ വളരുന്നവയും കൈകൊണ്ട് വളർത്തുന്നവയും പലതും ഉദിച്ചു. അവിടെയും, അവർ പരസ്പരം പിടിച്ചു, കോപത്തിൽ മുങ്ങി, മക്കളെയും ഭാര്യമാരെയും ധനവും ശക്തിക്കനുസരിച്ച് ബലാൽക്കാരം ചെയ്തു. പരിധികൾ നിശ്ചയിക്കാൻ, ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞ്, കമലത്തിൽ ജനിച്ച ദൈവം (ബ്രഹ്മാവ്) ഹാനിയിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ ക്ഷത്രിയരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അദ്ദേഹം സ്വന്തം ശക്തിയാൽ വർണാശ്രമ വ്യവസ്ഥ സ്ഥാപിച്ചു; ആചാരവും ഉപജീവനവും അനുസരിച്ച് സർവ്വാത്മാവായ അദ്ദേഹം ഈ ക്രമം നിർമ്മിച്ചു. ത്രേതായുഗത്തിൽ യാഗം ആരംഭിച്ചു; ചില ധർമികർ അവിടെ പശുബലി ചെയ്തില്ല. പിന്നീടു, സർവ്വദർശിയായ വിഷ്ണു ബലമായി യാഗം നടത്തി; ദ്വിജന്മാർ അതിനെ പുകഴ്ത്തി, അതിനുശേഷം അത് അഹിംസയോടെ നടന്നു. ദ്വാപരയുഗത്തിലും ആളുകളിൽ ഭിന്നതകൾ ഉണ്ടായി; മനസിലൂടെ, പ്രവർത്തിയിലൂടെ, വാക്കിലൂടെ ഉപജീവനം പ്രാപിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെട്ടു. പിന്നെ, എല്ലാ ജീവികളിലും ദേഹികമായ കഷ്ടത മൂലം, ക്രമേണ ലോഭം, വേതനം, വ്യാപാരം, യുദ്ധം, സത്യമെന്നതിൽ സംശയം എന്നിവ ഉദിച്ചു.