ലിങ്ഗപുരാണമ്

മഹർഷികളേ, ആദിമാവും പുരുഷനും സ്വരൂപത്തിൽ സ്ഥിരമായിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഗുണങ്ങൾ അസമത്വത്തിലാകുമ്പോൾ സൃഷ്ടി സംഭവിക്കുന്നു. ഗുണങ്ങൾ സമത്വത്തിലായാൽ ലയം സംഭവിക്കുന്നു. ഈ സൃഷ്ടിക്കും ലയത്തിനും കാരണമായത് മഹേശ്വരനാണ്. ദേവതകളുടെ ഇശ്വരനായ ആ മഹേശ്വരൻ തന്റെ ലീലാവശാൽ ഇങ്ങനെയുള്ള സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. സംക്ഷേപത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, അതിദ്രവ്യത്തിൽ നിന്ന് അനേകം ജന്തുക്കളും അനേകം കല്പങ്ങളും അനേകം പിതാമഹന്മാരും ഉദിക്കുന്നു. അനേകം ഹരിമാരും ഉണ്ട്, എന്നാൽ മഹേശ്വരൻ ഒരുവൻ മാത്രമാണ്. ആദിദ്രവ്യത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന എല്ലാ സ്വാഭാവിക പരിണാമങ്ങളും അവന്റെ ലീലാവശാൽ നടക്കുന്നു. അവൻ്റെ പ്രവർത്തനം ഗുണങ്ങളാൽ മൂന്നായി വേർതിരിക്കുന്നു. ആ പരമാത്മാവിന് തുടക്കം, നടുവ്, അവസാനം എന്നിവയൊന്നും ഇല്ല. പിതാമഹനിൽ മുകളിൽ മറ്റൊരാൾ ഉണ്ട്, അവന്റെ ഒരു ദിവസം രണ്ട് പരാർദ്ധങ്ങൾക്കു തുല്യമാണ്. അവന്റെ പകലിൽ സൃഷ്ടിച്ചവയെല്ലാം രാത്രിയിൽ നശിക്കുന്നു. അവിടെ ഭൂ, ഭൂവ, സ്വർ എന്നിവയും അതിനുമുകളിൽ ഉള്ള ലോകങ്ങളും നശിക്കുന്നു. രാത്രി വന്നപ്പോൾ ചലനശീലികളും അചലങ്ങളും എല്ലാം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ഒരു മഹാസമുദ്രത്തിൽ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നു. ആ ഗാഢനിദ്രയുടെ ജലത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നതിനാൽ അവനാണ് നാരായണൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. ആ രാത്രി അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഉണർന്നു, ചലനശീലികളും അചലങ്ങളും ശൂന്യമായതായി കണ്ടു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ്, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, സൃഷ്ടിക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ചു. ജലത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്ന ഭൂമിയെ എടുത്ത്, ശാശ്വതനായ അവൻ, വരാഹരൂപം ധരിച്ച് ഭൂമിയെ മുമ്പുപോലെ സ്ഥാപിച്ചു. നദികൾ, ഒഴുക്കുകളും സമുദ്രങ്ങളും മുമ്പുപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഭൂമി അഗാധങ്ങളോ ഉയർച്ചകളോ ഇല്ലാതെ സമമായി നിർമ്മിച്ച്, പ്രാചീനാഗ്നിയിൽ ചുട്ടുപോയിരുന്ന പർവതങ്ങളെ അതിന്മേൽ സ്ഥാപിച്ചു. ഭൂ മുതലായ നാലു ലോകങ്ങളും മുമ്പുപോലെ സ്ഥാപിച്ചു. ആ സമയത്ത്, പരിശുദ്ധനായ ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ചു. സൃഷ്ടിക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ, മഹാത്മാവിൽ മായ അഥവാ അവിദ്യ ഉദിച്ചു. മുൻബുദ്ധിയോടെ, ദ്വിജന്മാർ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു, അവ്യക്തജനനനായ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ജനിച്ചു. അന്ധകാരം, മായ, മഹാമായ, താമിസ്രം, അന്ധം — ഈ അഞ്ചു വിധത്തിലുള്ള അവിദ്യകൾ സ്വയംഭുവിൽ നിന്നു ഉദിച്ചു. അവിടെ അവിദ്യയാൽ പിടിക്കപ്പെട്ട സൃഷ്ടിയെ പ്രാഥമിക സൃഷ്ടി എന്നു വിളിക്കുന്നു. അതിന് ഫലമില്ലാത്തതായതിനാൽ, അതിന്റെ കാര്യം പ്രജാപതിയായ ദൈവത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്നു. പിന്നീട് ബ്രഹ്മാവ് മറ്റൊരു സൃഷ്ടിയെ ചിന്തിച്ചു. പ്രധാനവൃക്ഷങ്ങൾ ഉദിച്ചുവന്നു; ആ മഹർഷിയുടെ കണ്ഠം ധ്യാനത്തിലൂടെ മൂന്നു വിധത്തിൽ പ്രകടിച്ചു. ആദ്യമായി, അവനിൽ നിന്ന് അക്ഷേപഗതിയായ സൃഷ്ടി ജനിച്ചു; പിന്നെ ഉർദ്ധ്വഗതിയായ സത്ത്വിക സൃഷ്ടി. അതിനുശേഷം അധോഗതിയായ സൃഷ്ടിയും, ദയയുള്ളതും, ഭൂതസൃഷ്ടിയും വീണ്ടും ജനിച്ചു. മഹാബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ആദ്യം മഹത് സൃഷ്ടി, രണ്ടാമത്തേത് ഭൂതസൃഷ്ടി. മൂന്നാമത്തെ സൃഷ്ടി ഇന്ദ്രിയസൃഷ്ടി, നാലാമത്തേത് പ്രാഥമികം; അഞ്ചാമത്തേത് പശുസൃഷ്ടി, ആറാമത്തേത് ദൈവികം. ഏഴാമത്തെ മനുഷ്യസൃഷ്ടി, എട്ടാമത്തേത് ദയയുള്ളത്, ഒൻപതാമത്തേത് യൗവനസൃഷ്ടി — ഇവ സ്വാഭാവികവും വികൃതിയും ആയ സൃഷ്ടികളാണ്. ആദ്യമായി സനന്ദ, സനക, സനാതന എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു മഹർഷിമാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവർ നിർജ്ഞാനത്തിൽ മുഖ്തരായി പരമാവസ്ഥയിൽ എത്തി. മാർീചി, ഭൃഗു, അങ്കിരസ്, പുലസ്ത്യ, പുലഹ, ക്രതു, ദക്ഷ, അത്രി, വസിഷ്ഠൻ എന്നിവരെ യോഗശാസ്ത്രത്തിൽനിന്ന് സൃഷ്ടിച്ചു. ഈ ഒൻപത് പേരും ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രന്മാർ, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠർ. അവരെ ബ്രഹ്മവാദികൾ എന്നും ബ്രഹ്മാസമാനർ എന്നും ഓർക്കുന്നു. സംകല്പം, ധർമ്മം, അധർമ്മം, ധർമ്മസാന്നിധ്യം — ഈ പന്ത്രണ്ടു സന്തതികളും ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നാണ്. സനാതനൻ ആദ്യം ഋഭുവിനെയും സനത്കുമാരനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. ഇരുവരും ദൈവികരും ഉർദ്ധ്വഗതശക്തിയുള്ളവരും ബ്രഹ്മവാദികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരുമായിരുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രന്മാർ, ബ്രഹ്മാസമാനരും സർവ്വജ്ഞരുമായ സ്രഷ്ടാക്കളുമാണ്. ആ ആദിസൃഷ്ടിമഹർഷിമാരുടെ ഭാര്യമാരെ ഞാൻ വിശദമായി പറയുന്നു. സന്തതിയുടെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് സംക്ഷേപത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഭഗവാൻ ശതരൂപ എന്ന രാജ്ഞിയെയും വിരാജിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. സ്വായംഭുവൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഭാര്യയായ ശതരൂപ, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കാതിരുന്നവൾ, രണ്ടുപുത്രന്മാരെയും രണ്ടുപെൺമക്കളെയും കിട്ടി. ഉത്താനപാദൻ ഇളയനും ജ്ഞാനിയുമാണ്, പ്രിയവ്രതൻ മൂത്തവനാണ്. ആകൂതി മൂത്തമകളും പ്രസൂതി ഇളയമകളും ആകുന്നു. ആ സമയത്ത്, പ്രജാപതി രുചി ആകൂതിയെ വിവാഹം ചെയ്തു. ലോകങ്ങളെ ധരിക്കുന്ന യോഗിയായ ദക്ഷൻ പ്രസൂതിയെ വിവാഹം ചെയ്തു. ആകൂതി യജ്ഞനെയും ദക്ഷിണയെയും പ്രസവിച്ചു, ദക്ഷിണയിലൂടെ പന്ത്രണ്ട് ദൈവികപുത്രിമാരും ജനിച്ചു. ദക്ഷനും പ്രസൂതിയും ഇരുപത്തിനാലു പുത്രിമാരെ ജനിപ്പിച്ചു: ശ്രദ്ധ, ലക്ഷ്മി, ധൃതി, പുഷ്ടി, തുഷ്ടി, മെഡ, ക്രിയ എന്നിവയും. ബുദ്ധി, ലജ്ജ, വപു, ശാന്തി, സിദ്ധി, കീർത്തി, മഹാതപ, ഖ്യാതി, ശാന്തി, സംഭൂതി, സ്മൃതി, പ്രീതിയും ക്ഷമയും. സംനതി, അനസൂയ, ഊർജ, സ്വാഹ, സുരാരണി, മഹാഭാഗ്യശാലിയായ സ്വധാ — ഇവരെല്ലാം യഥാക്രമം വിവാഹം ചെയ്തു. ശ്രദ്ധ മുതൽ കീർത്തിവരെ പന്ത്രണ്ടു മഹാഭാഗ്യശാലി പുത്രിമാർ പ്രജാപതി ധർമ്മന്റെ ഭാര്യമാരായി. ഭൃഗു മഹർഷി ഖ്യാതിയെ വിവാഹം ചെയ്തു; മാർീചി സംഭൂതിയെ, അങ്കിരസ് സ്മൃതിയെ, പുലസ്ത്യ പ്രീതിയെ, പുലഹ ക്ഷമയെ, ക്രതു സംനതിയെ, അത്രി അനസൂയയെ വിവാഹം ചെയ്തു. വസിഷ്ഠൻ ഊർജയെ, വിപാവസു സ്വാഹയെ, പിതൃമാർ സ്വധയെ വിവാഹം ചെയ്തു. മനസ്സിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച ശിവജനിയായ സതീ, ദക്ഷനിലൂടെ ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനായ രുദ്രന്റെ ഭാര്യമയായി. സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അർദ്ധനാരീശ്വരനെ കണ്ട ബ്രഹ്മാവ്, സ്വർണ്ണാണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവൻ, "വിഭജിക്കൂ" എന്നു പറഞ്ഞു. അവൾ ജനിച്ചപ്പോൾ അങ്ങനെ സംഭവിച്ചു.