ലിങ്ഗപുരാണമ്

മഹർഷേ, വിശിഷ്ടതകളിൽ, മഹത്തായതിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മമായതിലേക്കും, എല്ലാ ഭേദങ്ങളിലും, സകലത്തിന്റെയും പിതാവായി ആ മഹാദേവൻ നിലകൊള്ളുന്നു—വിഷ്ണുവിന്റെയും ബ്രഹ്മാവിന്റെയും മഹർഷിമാരുടെയും പിതാവാണ് അവൻ. ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാർക്കും പിതാവാണ് അവൻ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, പോഷകത്വം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനാണ്. ആ അമരനായ രുദ്രനെ, കര്‍മത്താലും തപസ്സാലും നേടാൻ കഴിയും. അവനെ പഠനത്താലും യോഗത്താലും ധ്യാനത്താലും ആരാധിക്കുന്നു; ഈ സത്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഭവാ, നിന്റെ കൃപയാൽ, മരണത്തിന്റെ പാശത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാം. ബന്ധനവും മോക്ഷവും നൽകുന്നവനാണ് ശങ്കരൻ; വള്ളിയിൽ നിന്ന് പച്ചക്കറിയെ പോലെ, മരണത്തിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്ന മന്ത്രം ഞാൻ ശങ്കരനിൽ നിന്ന് സ്വന്തമാക്കി. ഈ മന്ത്രം ജപിച്ച്, അർപ്പിച്ച്, ആചമനം നടത്തി, രാത്രിയും പകലും അതിന്റെ ജലം പാനം ചെയ്ത്, ലിംഗത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ധ്യാനിച്ചാൽ, ദ്വിജന്മാരേ, മരണഭയം ഇല്ല. ആ വചനങ്ങൾ കേട്ട ശേഷം, ശങ്കരനെ ഭക്ത്യാ ആരാധിച്ച്, മഹർഷി ദധീചി വജ്രംപോല ദൃഢതയും, അജയത്വവും, അദീനതയും നേടി. ശിവനെ ഭക്ത്യാ ആരാധിച്ച ദധീചി, അത്ഭുതകരമായ ദൃഢതയും അജയ്യതയും പ്രാപിച്ചു. അതിനുശേഷം, രാജാവ് ദധീചിയുടെ തലക്കടുത്ത് അടിച്ചു; ക്ഷുപൻ ദധീചിയെ വജ്രായുധം കൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ അടി ചെയ്തു. എന്നാൽ, പരമേശ്വരന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, വജ്രംപോല ദൃഢമായ ദേഹമുള്ള മഹാത്മാവ് ദധീചിയെ ആ വജ്രായുധം നശിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ദധീചിയുടെ അജയ്യത്വവും അദീനതയും കണ്ട ക്ഷുപൻ, ഹരിമുകുന്ദനെ—കമലനയനനായ, ഇന്ദ്രന്റെ അനുജനായ—വിഷ്ണുവിനെ ഭക്ത്യാ ആരാധിച്ചു. ആ ആരാധനയാൽ, ശ്രീയും ഭൂമിയും കൂടെ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദയും ധരിച്ച, പുഷ്പമാല്യങ്ങളാൽ അലങ്കൃതനായ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ഇടയിൽ പ്രത്യക്ഷനായ പുരുഷോത്തമൻ തൃപ്തനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഗരുഡധ്വജനായ ജനാർദ്ദനനെ ആ ദിവ്യരൂപത്തിൽ കണ്ട്, ക്ഷുപൻ ഭക്ത്യാ വന്ദിച്ചു, തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വചനങ്ങളാൽ സ്തുതിച്ചു: “ആദിയും അന്തവുമില്ലാത്തവനാണ് നീ, ജനാർദ്ദനാ! ലോകപാലകനായ വിഷ്ണു, സർവ്വാധിപതിയായ ബ്രഹ്മാവും, വിശ്വരൂപനായ പിതാമഹനും നീ തന്നെയാണ്. നീയാണു പരമസത്യം, പരമജ്യോതി, പരമാത്മാവും, ശ്രീപതിയും, ഭൂമിപതിയും, സ്വാമിയുമാണ്. നിന്റെ കോപത്തിൽനിന്ന്, അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട്, രുദ്രൻ ഉത്ഭവിക്കുന്നു; നിന്റെ കൃപയാൽ, സൃഷ്ടികർമ്മത്തിൽ താല്പര്യമുള്ള ബ്രഹ്മാവും ഉത്ഭവിക്കുന്നു. നിന്റെ കൃപയാൽ തന്നെ, വിശുദ്ധനായ വിഷ്ണു, പുരുഷോത്തമൻ ആയി തെളിയുന്നു; ഹരീ, വിഷ്ണു, നാരായണ, വിശ്വരൂപ, കാലസ്വരൂപ, നീയാണു സർവ്വതും. മഹാഭൂതങ്ങൾ, സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം നിന്റെ ആധാരത്തിലാണ്, വിശ്വരൂപാ, മഹാദേവാ. ലോകപാലനേ, പിതാമഹനേ, ലോകഗുരുവേ, ദേവാദിദേവാ, പരമേശ്വരാ, ദയവായി അനുഗ്രഹിക്കണമേ. ലോകനാഥാ, വൈകുണ്ഠാ, ശൗരീ, സർവ്വജ്ഞാ, വാസുദേവാ, മഹാബാഹോ, ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. സങ്കർഷണാ, പ്രദ്യുമ്നാ, അനിരുദ്ധാ, പുരുഷോത്തമാ, മഹാവിഷ്ണു, എപ്പോഴും വിഷ്ണുവായവനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. വിഷ്ണുവേ, നിന്റെ ദിവ്യാസനം അപ്രത്യക്ഷമാണ്; അതിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ, ആയിരം നാഗഫണങ്ങളോടെ, അന്ധകാരസ്വരൂപനായ, ഭൂഭാരവാഹിയായ അനന്തൻ നിലകൊള്ളുന്നു. ദേവാദിദേവാ, അസിൻ കീഴിൽ തന്നെ, ധർമ്മവും ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും നിലകൊള്ളുന്നു; ആ സിംഹാസനത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ നിന്റെ ആധിപത്യമാണ്. ഏഴു പാതാളങ്ങൾ നിന്റെ പാദങ്ങളാണ്, ഭൂമി നിന്റെ കട്ടിയാണ്, ഏഴ് സമുദ്രങ്ങൾ നിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ, ദിശകൾ നിന്റെ ബലവാനായ കൈകളാണ്. ആകാശം നിന്റെ തല, നാഭി അന്തരീക്ഷം, വായു നിന്റെ മൂക്കിലൂടെ കടക്കുന്നു, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിന്റെ കണ്ണുകൾ, നീലനീർമ്മലരികളും മറ്റു പുഷ്പങ്ങളും നിന്റെ മുടിയിലാണ്. നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും ആകാശവും നിന്റെ കണ്ഠാഭരണങ്ങൾ; അങ്ങനെയുള്ള ദേവാദിദേവനായ പരമപുരുഷനെ ഞാൻ എങ്ങനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്തുതിക്കും? ഭക്ത്യാ ചെയ്ത എല്ലാ ദിവ്യകർമ്മങ്ങളും, കേട്ടതും ജപിച്ചതും, എന്തെങ്കിലും തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ, നാരായണാ, ക്ഷമിക്കണമേ, നമസ്കാരം. ഈ വിഷ്ണുസ്തുതി എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു; ആരെങ്കിലും ഇതു ജപിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, കുറഞ്ഞതെങ്കിലും പ്രസ്താവിച്ചാലോ, ഭക്ത്യാ ദ്വിജന്മാരെ കേൾപ്പിച്ചാലോ, അവൻ വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കും. ഇങ്ങനെ അജയ്യനായ ഭഗവാനെ ആരാധിച്ച് സ്തുതിച്ച ശേഷം, ദേവന്മാരുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും അധിപതിയായ ജനാർദ്ദനനെ ഭക്ത്യാ വണങ്ങി, വിനയപൂർവ്വം അറിയിപ്പു നൽകി: “പ്രഭോ, ദധീച എന്നൊരു പ്രശസ്ത ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; ധർമ്മജ്ഞനായ, ആത്മസംയമനമുള്ള, എന്റെയും പഴയ സുഹൃത്ത്. അവൻ ശങ്കരഭക്തനായി, എല്ലാവർക്കും അജയ്യനായിരുന്നു. അവൻ അവമാനത്തോടെ എനിക്ക് ഇടതു കാലുകൊണ്ട് തലയിൽ അടിച്ചു. ദേവാദിദേവാ, വിഷ്ണുവേ, ലോകനാഥാ, അവൻ എന്നെ അടിച്ചു, അഭിമാനത്തിൽ മദിച്ചു, എല്ലായിടത്തും ‘ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നില്ല’ എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. ലോകപാലനേ, ആ ബ്രാഹ്മണനായ ദധീചിയെ ജയിക്കണമെന്നെനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്; അത്തരം യുക്തമായ പ്രവർത്തനം ചെയ്യണമേ, ജനാർദ്ദനാ. മഹാത്മാവായ ദധീചിയുടെ അജയ്യത്വം മനസ്സിലാക്കി, ഹരി മഹേശ്വരന്റെ അപാരശക്തി ഓർക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഓർത്ത ശേഷം ഹരി പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ക്ഷുധയിൽ ജനിച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് മഹേശ്വരനിൽ നിന്നു ഭയമില്ല. പ്രത്യേകിച്ച്, രുദ്രഭക്തന്മാർക്ക് എല്ലായിടത്തും ഭയമില്ല; ദധീചിയെക്കുറിച്ച് പറയേണ്ടതില്ല. അതുകൊണ്ട്, ഭാഗ്യശാലിയായ രാജാവേ, ജയം നിനക്ക് ഉണ്ടാവില്ല; ദേവന്മാരോടൊപ്പം ശാപത്തിനായി ഞാൻ ആ ബ്രാഹ്മണന് ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കും. അവന്റെ ശാപത്താൽ, രാജാവേ, ദക്ഷയാഗത്തിൽ ദേവന്മാരോടൊപ്പം എനിക്ക് നാശം സംഭവിക്കും; പിന്നെ വീണ്ടും ഉത്ഭവം ഉണ്ടാകും.” ഇങ്ങനെ, മഹർഷേ, ശിവനും വിഷ്ണുവും മഹത്വം പുലർത്തുന്ന ഈ കഥയിൽ, ദധീചിയുടെ അജയ്യത്വവും ദേവന്മാരുടെ അഹങ്കാരവും, ഭഗവാന്റെ അശരണ്യരക്ഷയും, ശാപവും, ദക്ഷയാഗത്തിന്റെ ഭാവിയും അന്ധമായ ഭക്തിയുടെയും, ദൈവക്കൃപയുടെയും മഹിമയും തെളിയുന്നു.