ലിങ്ഗപുരാണമ്

ശൈലാദി, മഹാ തപസ്വിയായ ദധീചി മഹാദേവനിൽ നിന്ന് വജ്രത്തിന്റെ അവസ്ഥ എങ്ങനെ ലഭിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ പറയാം, നീ മരണത്തെ ജയിച്ചതുപോലെ. ബ്രഹ്മയുടെ മകനായ, മഹത്തായ പ്രകാശമുള്ള ക്ഷുപ എന്ന ഒരു രാജാവ്, ദധീചി മഹർഷിയുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചു. ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, ക്ഷുപയും ദധീചിയും തമ്മിൽ ഒരു വാദം ഉയർന്നു—ക്ഷത്രിയന്മാരോ ബ്രാഹ്മണന്മാരോ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠരാണോ എന്നതായിരുന്നു അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം, ഇത് എല്ലാവർക്കും അറിയപ്പെട്ടു. ക്ഷുപ രാജാവ് ലോകത്തിന്റെ എട്ടു ദിക്കുകളെയും സംരക്ഷിക്കുന്ന ദേവതകളുടെ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു; അതുകൊണ്ട്, അവൻ ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും യമനും നിരൃതിയും ആണ്. അതുപോലെ തന്നെ, അവൻ വരുണനും വായുവും സോമനും ധനദനും ആണ്; "ഞാനാണ് ഈ ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകൻ—ഇതിൽ സംശയമില്ല—എന്നെ അവഗണിക്കരുത്," എന്ന് രാജാവ് പറഞ്ഞു. "അവൻ മഹാദേവൻ, അതിനാൽ ഞാൻ ച്യവനന്റെ വംശത്തിൽ നിന്നാണ്," എന്ന് രാജാവ് തന്റെ മഹത്വം വ്യക്തമാക്കി. "അവനെ ഇവിടെ അവഗണിക്കരുത്; അവൻ എപ്പോഴും ആരാധ്യനാണ്," എന്നത് കേട്ട മഹർഷി, ആ വൃക്ഷത്തെ അതുപോലെ ആദരിച്ചു. ദധീചി, ച്യാവനി, ഉഗ്ര—മഹത്വമുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാർ—വൃക്ഷത്തിന്റെ തലയ്ക്ക് അടിച്ചു; ദധീചി ഇടത് കൈയാൽ അടിച്ചപ്പോൾ, ശക്തനായ ക്ഷുപ രാജാവ് വജ്രം കൊണ്ട് ദധീചിയെ കുത്തി വീഴ്ത്തി. പണ്ടു ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ, ബ്രഹ്മയുടെ വിശപ്പിൽ നിന്ന് അവൻ ജനിച്ചു; വജ്രം ഒരു ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാനായി ബ്രഹ്മദേവനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചു. തന്റെ ഇച്ഛാനുസരണം, മനുഷ്യനായി രാജാവിന്റെ പദം ഏറ്റെടുത്തു; അതുകൊണ്ട്, ആ ശക്തനായ രാജാവ് ശ്രേഷ്ഠമായ ബ്രാഹ്മണനെ ജയിച്ചു. പ്രശസ്തമായ വജ്രധാരിയായ ദേവൻ, ശക്തിയും അന്ധകാരവും നിറഞ്ഞ് നിലത്ത് വീണതുപോലെ, ദധീചി മഹർഷിയും വജ്രം കൊണ്ടു വീഴ്ത്തപ്പെട്ടു. അതിനാൽ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ ദധീചി ഭാർഗവൻ—ശുക്രൻ—നെ ഓർത്തു. ശുക്രാചാര്യർ, വജ്രം കൊണ്ടു വീഴ്ത്തപ്പെട്ട ദധീചിയെ ഉണർത്താൻ ആരംഭിച്ചു. യോഗത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഭാർഗവൻ ദധീചിയുടെ ശരീരം പഴയപോലെ പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. "ദധീചി, ഭാഗ്യശാലിയായവനേ, ദേവതകളുടെ ദൈവമായ ഉമാദേവിയുടെ ഭർത്താവായ, ബ്രഹ്മാദികളാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന പാവനനായ മഹാദേവനെ ഞാൻ ആരാധിച്ചു," എന്ന് ശുക്രൻ പറഞ്ഞു. "ത്രയംബകന്റെ കൃപയാൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ദധീചി, നീ അജേയനായി മാറുക. ഈ മൃത്യുജയം ഞാൻ നേടിയിട്ടുണ്ട്, ബ്രാഹ്മണനേ. ശംഭുവിന്റെ ഭക്തന്മാർക്ക് മൃത്യുവിന്റെ ഭയം ഇല്ല; ഈ മൃത്യുജയം ശിവനിൽ നിന്നുള്ളതാണ്, ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിന്നോട് പറയുന്നു." "ത്രയംബകനെ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെ പിതാവിനെ, മൂന്ന് ഗുണങ്ങളുടെ മഹാദേവനെ, മൂന്ന് തത്വങ്ങളുടെ, മൂന്ന് അഗ്നികളുടെ, മൂന്ന് വേദങ്ങളുടെ, സുഗന്ധവും പോഷകവും നൽകുന്ന മഹാദേവനെ ഞങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നു." "എല്ലാ ജീവികളിലും, ഗുണങ്ങളിലും, പ്രകൃതിയിലും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും, ദേവതകളിലും, സസ്യങ്ങളിലും—സുഗന്ധം പോലെ, പരമേശ്വരൻ എല്ലായിടത്തും സാന്ദ്രനാണ്; പോഷണം മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവമാണ്, ബ്രാഹ്മണനേ." "മഹത്വത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകതയിലേക്ക്, എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങളിലും, വിശ്ണുവിന്റെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ, മഹർഷിമാരുടെ പിതാവാണ് അദ്ദേഹം, മഹർഷിയേ. ഇന്ദ്രനും ദേവതകളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്താനങ്ങളാണ്; അതിനാൽ, അദ്ദേഹം പോഷകവാഹകനാണ്. അമരനായ രുദ്രൻ, austerity-യിലും, പ്രവർത്തിയിലും ലഭ്യനാണ്." "അദ്ദേഹത്തെ പഠനത്തിലൂടെ, യോഗത്തിലൂടെ, ധ്യാനത്തിലൂടെ ഞങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നു; ഈ സത്യം കൊണ്ട്, ഭവാ, നിന്റെ ഇച്ഛാനുസരണം, മൃത്യുവിന്റെ പാശത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കട്ടെ." "അദ്ദേഹം ബന്ധവും മോചനവും നൽകുന്നു; വാഴയുടെ തണ്ടിൽ നിന്ന് കുമ്പളമുണ്ടാകുന്നതുപോലെ, മൃത്യുജയമന്ത്രം ഞാൻ ശങ്കരനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചു." "ഈ രീതിയിൽ ജപിച്ച്, അർപ്പിച്ച്, അഹുതി നൽകി, ലിംഗത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ധ്യാനിച്ച്, ദിനവും രാത്രിയും ആ ജലമർപ്പണം കഴിച്ചാൽ, മൃത്യുവിന്റെ ഭയം ഇല്ല, ദ്വിജനേ." അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദധീചി, ശങ്കരനെ തപസ്സോടെ ആരാധിച്ചു; വജ്രം പോലുള്ള ദൃഢതയും, അജേയത്വവും, ദാസ്യത്തിൽ നിന്ന് മോചനവും നേടി. ഇങ്ങനെ, ദേവതകളുടെ നാഥനായ മഹാദേവനെ ആരാധിച്ച ദധീചി, അജേയത്വവും, വജ്രം പോലുള്ള ദൃഢതയും, അതിവിശേഷതയും നേടി. അവൻ രാജാവിന്റെ തലയുടെ അടിയിലേയ്ക്ക് അടിച്ചു; ക്ഷുപ രാജാവ് വജ്രം കൊണ്ട് ദധീചിയുടെ വക്ഷസിൽ കുത്തി. ആ വജ്രം മഹാത്മനായ ദധീചിയെ നശിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചില്ല; പരമേശ്വരന്റെ ശക്തിയും, വജ്രംപോലുള്ള ശരീരവും കാരണം. ദധീചിയുടെ അജേയത്വവും, ദാസ്യത്തിൽ നിന്ന് മോചനവും കണ്ട്, ക്ഷുപ രാജാവ് ഹരിമുകുന്ദനെ—താമരക്കണ്ണനായ, ഇന്ദ്രന്റെ അനിയനായ വിഷ്ണുവിനെ—ആരാധിച്ചു. ക്ഷുപന്റെ ആരാധനയാൽ, ശ്രീയും ഭൂമിയും സഹിതമായ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദയും കൈവശമുള്ള, സന്തുഷ്ടനായ പുരുഷോത്തമൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. കിരീടം ധരിച്ച, പുഷ്പം കൈവശമുള്ള, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ച, പീതാംബരം ധരിച്ച, ദേവതകളും അസുരങ്ങളും ചുറ്റിയ, ഗരുഡധ്വജൻ ദിവ്യദർശനം നൽകി. ജനാർദനന്റെ ദിവ്യരൂപം കണ്ട്, ക്ഷുപ രാജാവ് വന്ദനപദങ്ങൾ കൊണ്ട് അവനെ സ്തുതിച്ചു: "നീ തന്നെ ആദിയും, അനന്തവും, ഉത്പത്തിയും, ജനാർദനനേ." "നീ ലോകത്തിന്റെ അധിപനായ പുരുഷനാണ്; നീ ബ്രഹ്മാവും, സര്വവ്യാപിയായ രൂപവും, സൃഷ്ടികർതാവും." "നീ തന്നെ ആദി സത്യം, പരമപ്രകാശം, ജനാർദനനേ, പരമാത്മാവും, പരമപദവും, ശ്രീയുടെ നാഥനും, ഭൂമിയുടെ അധിപനും." "രുദ്രൻ നിന്റെ ക്രോധത്തിൽ നിന്ന്, അന്ധകാരത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ് ഉദിക്കുന്നു; നിന്റെ കൃപയാൽ, ലോകസൃഷ്ടികർതാവായ ബ്രഹ്മാവ്, രാഗത്തോടെ ഉദിക്കുന്നു." "നിന്റെ കൃപയാൽ, വിശുദ്ധനായ വിഷ്ണു തന്നെ പുരുഷോത്തമനാണ്; ഹരിയേ, വിഷ്ണുവേ, നാരായണനേ, സർവജഗദ്രൂപനേ, കാലത്തിന്റെ രൂപനേ." "മഹാഭൂതങ്ങൾ, സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ—all നിന്റെ 의해 സ്ഥാപിതമാണ്, സർവരൂപനേ, മഹാദേവനേ." "മഹാദേവനേ, ലോകത്തിന്റെ അധിപനേ, സൃഷ്ടികർതാവേ, ലോകഗുരുവേ, ദേവതകളുടെ നാഥനേ, പരമേശ്വരനേ, ദയയുള്ളവനേ, ദയയുള്ളവനേ." ഇങ്ങനെ, ശൈലാദി, ദധീചിയുടെ വജ്രത്വം, അജേയത്വം, മഹാദേവന്റെ കൃപയും, വിഷ്ണുവിന്റെ ദർശനവും, സ്തുതിയും, ഈ കഥയിലൂടെ തെളിയുന്നു.