ലിങ്ഗപുരാണമ്

മഹാഭാഗവതന്മാരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ശ്വേതന്‌റെ മുന്നിൽ യമദൂതൻ ഉയിർച്ചോടെ പറഞ്ഞു: "നീ എന്റെ കയറിൽ പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് ഞാനീ ശ്വേതനെ യമലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. നിന്റെ ദേവതകളുടെ ദേവനായ രുദ്രൻ നിന്നുവേണ്ടി എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് പറയൂ?" പിന്നെ അവൻ ചോദിച്ചു: "നിന്റെ ഭക്തിയും പൂജയും അതിന്റെ ഫലവും എവിടെയാണ്? ഞാൻ ആരാണ്, എനിക്ക് ഭയമുണ്ടോ? ശ്വേതാ, നീ എന്നിൽ പെട്ടിരിക്കുന്നു." ഇതൊക്കെ നടക്കുമ്പോൾ, "ഈ ലിംഗത്തിൽ, ശ്വേതാ, നിന്റെ മഹാദേവനായ രുദ്രൻ പ്രതിഷ്ഠിതനാണ്. ആ അചഞ്ചലനായ മഹാദേവനെ എങ്ങനെ പൂജിക്കാം?" എന്നായിരുന്നു ചോദ്യം. അപ്പോൾ സദാശിവൻതാനെ, പുഞ്ചിരിയോടെ, മരണത്തെ സംഹരിക്കാൻ, യമദൂതനെ നശിപ്പിക്കാൻ, ദ്വിജനായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി. അതിവേഗത്തിൽ ത്രയമ്പകനായ പരമശിവനും അമ്പികയും നന്ദിയും ഗണനാഥന്മാരും അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഭവനെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ജീവൻ ഉടൻ സൃഷ്ടിച്ചശേഷം, അശേഷബലശാലിയായ യമദൂതൻ ആ മഹർഷിയുടെ മുമ്പിൽ വീണു. അവൻ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ അർച്ചിച്ചു; മരണത്തെ സംഹരിക്കുന്ന ഭവനെ കണ്ടതോടെ, ഭവൻ അവന്റെ കണ്മുന്പിൽ തന്നെ സംഹരിക്കപ്പെട്ടു. ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുക്കന്മാർ മഹേശ്വരനോടു വലിയ ദു:ഖത്തോടെ നിലവിളിച്ചു; അമ്പികയെയും ഉമയെയും വണങ്ങി, മഹർഷിമാർ സന്തോഷിച്ചു. ആകാശവാസികൾ ഭവമുനിയുടെ തലയിൽ സുന്ദരവും തണുപ്പും സുഗന്ധവുമുള്ള പുഷ്പങ്ങൾ മഴയായി ചൊരിഞ്ഞു. മരണത്തെ സംഹരിച്ചതറിഞ്ഞ്, അത്ഭുതത്തോടെ പർവതപുത്രൻ അക്ഷരനായ ശങ്കരനെ വണങ്ങി. ബാലബുദ്ധിയോടെ, വധിക്കപ്പെട്ട യമൻ മഹർഷികളുടെ പ്രഭുവിനോടും മഹേശ്വരനോടും ഗണനാഥനോടും "ദയയുണ്ടാകണമേ" എന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചു. അതിനു ശേഷം, അനുഗ്രഹം നൽകിയ പ്രഭു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനിൽ പ്രവേശിച്ചു; മരണത്തിന്റെ നശിച്ച, മറഞ്ഞ ശരീരം കണ്ടതോടെ അങ്ങനെ ചെയ്തു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, ദ്വിജന്മാരേ, ഭക്തിയോടെ മൃത്യുഞ്ജയനായ ശങ്കരനെ ആരാധിക്കണം; മോക്ഷവും ഭോഗവും നൽകുന്നവനാണ് അവൻ. ഏതൊക്കെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞാലും, ഭവനെ ആരാധിച്ച്, പരമഭക്തിയോടെ ഭവത്തിൽ ലയിച്ചാൽ ദു:ഖം ഇല്ലാതാകും. അപ്പോഴാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ: "ദേവതകളുടെ ദൈവത്തിനും, ബാണധാരിയായ രുദ്രനോടും ഭക്തി വളരട്ടെ" എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. "ദൈവമേ, ഏതു തപസ്സിലൂടെയോ, യജ്ഞത്തിലൂടെയോ, വ്രതത്തിലൂടെയോ, ദ്വിജന്മാർ ഭഗവാന്റെ ഭക്തരാവുന്നു?" എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ചോദ്യം. "ദാനത്താൽ അല്ല, തപസ്സാൽ അല്ല, ജ്ഞാനത്താൽ അല്ല, യജ്ഞങ്ങൾ കൊണ്ടോ, ഹോമങ്ങൾ കൊണ്ടോ, വ്രതം, വേദങ്ങൾ, യോഗശാസ്ത്രം, വ്യവസ്ഥകൾ കൊണ്ടോ അല്ല—ശിവഭക്തി പരമകാരണമായുള്ളത്, അവന്റെ കൃപയാൽ മാത്രമേ ലഭിക്കൂ," എന്ന് ഉത്തരം. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട മഹർഷിമാർ, കുടുംബങ്ങളോടൊപ്പം ക്ഷീണിച്ചും, ബ്രഹ്മാവിനെ വണങ്ങി. അതുകൊണ്ടാണ് പാശുപതഭക്തി ധർമ്മത്തിലും കാമത്തിലും അർത്ഥത്തിലും വിജയമാകുന്നതും, മരണം പോലും ജയിക്കാമെന്നും. പുരാതനകാലത്ത് ദധീചി ഭഗവാന്റെ ഭക്തിയാൽ അമരന്മാരുടെ ദൈവമായ ഹരിയെ പോലും ജയിച്ചു. "ക്ഷയം ഞാൻ എന്റെ കാലുകൊണ്ട് തകർത്തു; വജ്രംപോലെയുള്ള ദൃഢതയെ ഞാൻ നേടി; മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് മരണത്തെ പോലും ജയിച്ചു," എന്നാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്. മഹാദേവന്റെ കൃപയാൽ, ഞാൻ മരണത്തെ ജയിച്ചു; ശ്വേതൻ പോലെ, വെളുത്ത ശരീരമുള്ള മഹർഷിയും മരണത്തെ അതിജീവിച്ചു. "പ്രഭോ, ഭവന്റെ കൃപയാൽ ദേവദാരുവനിൽ വസിക്കുന്നവർ ദൈവത്തിൽ അഭയം തേടിയ കഥ ദയവായി പറഞ്ഞുതരൂ," എന്നായിരുന്നു ഒരു ചോദ്യം. അപ്പോൾ സ്വയംഭുവായ ഭാഗവതൻ, ദേവദാരുവനിൽ വസിച്ചിരുന്ന മഹർഷിമാരോടു നേരെ, അവരുടെ തപസ്സിന്റെ പ്രഭയാൽ ദീപ്തികളായവരോട് പറഞ്ഞു: "ഈ ദൈവം മഹാദേവനാണ്; മഹാപ്രഭുവായി അറിയപ്പെടുന്നു; അവനെക്കാൾ ഉയർന്ന നിലയൊന്നും ഇല്ല. ദേവന്മാരുടെയും, ഋഷിമാരുടെയും, പിതാക്കന്മാരുടെയും പ്രഭുവാണ്; ആയിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ, അവൻ സകല ജീവരാശികളെയും ലയിപ്പിക്കുന്നു. മഹേശ്വരനായി, അവൻ തന്നെ കാലമായി സകലരെയും പിൻവലിക്കുന്നു; തന്റെ ശക്തിയാൽ സകല സൃഷ്ടികളും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ചക്രവും വജ്രവും ധരിച്ചവനും, ശ്രീവത്സമുദ്രികയുമുള്ളവനും, കൃതയുഗത്തിൽ യോഗിയെന്നു, ത്രേതായുഗത്തിൽ യജ്ഞമെന്നു, ദ്വാപരയിൽ കാലാഗ്നിയായും, കലിയിൽ ധർമ്മധ്വജനായും അറിയപ്പെടുന്നു; ഇതാണ് പണ്ഡിതന്മാർ അംഗീകരിച്ച രുദ്രന്റെ രൂപങ്ങൾ. പുറത്ത് ചതുരസ്രവും, പീഠത്തിനകത്ത് അഷ്ടഭുജയുമായും, മുകളിൽ വൃത്തവും മനോഹരവുമായ ലിംഗം ആരാധിക്കണം. അന്ധകാരമായത് അഗ്നിയാണ്, രാജസ്സു ബ്രഹ്മാവാണ്, സത്ത്വം വിഷ്ണുവാണ്; അവന്റെ രൂപം ഒന്നാണെങ്കിലും ഇവിടെയെല്ലാം അവന്റെ ഭാവങ്ങൾ കാണാം. യോജനത്തോടെ ബ്രഹ്മൻ എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെയെല്ലാം ദേവതകളുടെ ദൈവമായ ഈശാനൻ, അക്ഷരനായ പ്രഭുവിനെ ആരാധിക്കണം. കോപവും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ജയിച്ച ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാർ, എല്ലാ ശ്രേയസ്സുകളുമുള്ള ലിംഗം ശരിയായ രീതിയിൽ ആരാധിക്കുന്നു. അംഗുലിയോളം മനോഹരവും, സമരൂപവുമുള്ളതും, പീഠം തുല്യ ഉയരത്തിലുള്ളതും, അഷ്ടഭുജമോ പതിനാറുഭുജമോ ഉള്ളതും, പീഠം വൃത്താകൃതിയിലും ദൈവീകമായതും, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നതും, അടിസ്ഥാനം ഇരട്ടവീതിയോ തുല്യവീതിയോ ഉള്ളതും, കോമയിട്ടുള്ളതും, മൂന്നിലൊന്നു അളവിൽ, ശുഭലക്ഷണങ്ങളോടുകൂടിയതും, ചതുര്‍ണ്ണയുള്ള ഒരു പെട്ടി ചുറ്റും യവധാന്യത്തിന്റെ വീതിയുള്ള ഒരു വളയവും ഉണ്ടായിരിക്കണം. പീഠം സ്വർണ്ണം, വെള്ളി, കല്ല്, താമ്രം എന്നിവയിൽ ഏതിലും ഉണ്ടാക്കാം; പീഠത്തിന്റെ വീതി മൂന്ന് ഗുണം ആയിരിക്കണം. വൃത്തം, ചതുരം, ഷഡ്ഭുജം, ത്രികോണം എന്നിവയാകാം; എല്ലാ ഭാഗത്തും നിഷ്കളങ്കവും പ്രകാശമുള്ളതും ശുഭലക്ഷണങ്ങളോടുകൂടിയതും ആയിരിക്കണം. ശുദ്ധമായ ആരാധനാലക്ഷണങ്ങളുള്ള ഒരു പാത്രം ശരിയായ വിധിയിൽ സ്ഥാപിച്ച് ആ പാത്രം യജ്ഞവേദിയിലെ നടുവിൽ വയ്ക്കണം. സ്വർണ്ണവും വിത്തുകളും നിറച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാർ മന്ത്രങ്ങളാൽ പുണ്യീകരിച്ച ശേഷം, അന്നന്തരം ലിംഗത്തെ അഞ്ചു ശുദ്ധവും പുണ്യവുമായ ദ്രവ്യങ്ങൾകൊണ്ട് അഭിഷേകം ചെയ്യണം." ഇങ്ങനെ, ശിവാനുഗ്രഹത്താൽ മരണത്തെ പോലും ജയിച്ച മഹർഷിമാരുടെയും, ഭഗവാന്റെ മഹത്വവും ലിംഗാരാധനയുടെ ശ്രേഷ്ഠതയും ഈ കഥയിൽ തെളിയുന്നു.