ലിങ്ഗപുരാണമ്

ആദികാലത്തിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ രഹസ്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാൻ മഹാത്മാവ് ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനോടു പറഞ്ഞു. സുഖ്മതത്വങ്ങളിൽനിന്ന് രൂപം ജനിച്ചു, അതിൽനിന്ന് അഗ്നി; രുചിയിൽനിന്ന് ജലവും അതിൽനിന്ന് ഗന്ധത്വം, അതിൽനിന്ന് ഭൂമിയും ഉദയവായി. ആകാശം സ്പർശത്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു, സ്വഭാവത്തിൽ സജീവമായ വായു രൂപത്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു. അഗ്നിദേവൻ നേരിട്ട് രുചിത്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു; രുചികൾ നിറഞ്ഞ ജലങ്ങൾ ഗന്ധത്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു. അതിനാൽ, ഭൂമി അഞ്ചു ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണ്; അവളിൽ നിന്ന് കുറവായ രുചിയുള്ള വസ്തുക്കൾ ഉത്ഭവിക്കുന്നു. പുണ്യമായ അഗ്നി മൂന്നു ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണ്, വായു രണ്ട് ഗുണങ്ങളാൽ ഉത്ഭവിക്കുന്നു. ആകാശം ഒരു ഗുണമുള്ള ദൈവമാണ്, അവിഭജ്യവും. സുഖ്മതത്വങ്ങളിൽനിന്ന് ഘടകങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടാണ് സൃഷ്ടി നടക്കുന്നത്. വൈകാരികം എന്ന സത്വികത്വം ഒരേ സമയം മുന്നോട്ട് പോകുന്നു; അഹങ്കാരത്തിൽനിന്ന് സൃഷ്ടി ഇങ്ങനെ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിൽനിന്ന് ശബ്ദം മുതലായവ ഗ്രഹിക്കാൻ ആവശ്യമായ അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങൾ, അഞ്ചു കര്‍മ്മേന്ദ്രിയങ്ങൾ, രണ്ടും പങ്കുവയ്ക്കുന്ന മനസ്സ് ഉത്ഭവിക്കുന്നു. മഹത് മുതൽ പ്രത്യേക ഘടകങ്ങൾ വരെ, ഇവ ലോകാണ്ഡം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു; അതിൽ, ജലത്തിലെ ബുഡ്ബുദം പോലെ, ബ്രഹ്മാ അങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങി. ആ മഹാദേവൻ, രുദ്രൻ, വിഷ്ണു, ഈ ലോകത്തെ ആകമാനിക്കുന്ന അധിപനാണ്; ആ ലോകാണ്ഡത്തിനുള്ളിൽ ഈ ലോകങ്ങളും സർവ്വസൃഷ്ടിയും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ലോകാണ്ഡം പുറത്തു ജലത്തിൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അതിന്റെ വലിപ്പത്തിൽ പത്തു മടങ്ങ്; അതിനുമേൽ അഗ്നി, പത്തു മടങ്ങ് വലിപ്പം, പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അഗ്നിയുടെ പുറത്ത് വായു, അതിന്റെ വലിപ്പത്തിൽ പത്തു മടങ്ങ്; വായുവിന്റെ പുറത്ത് ആകാശം, അതും പത്തു മടങ്ങ് വലിപ്പം. വായു ആകാശത്തിൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അഹങ്കാരത്തിൽനിന്ന് ശബ്ദം ഉത്ഭവിക്കുന്നു; ശബ്ദത്തിന്റെ മൂലമായ മഹത്വം ആദിമ പദാർഥത്തിൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ലോകാണ്ഡത്തിന് ഏഴ് പൊതിപ്പുകളാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു; അതിന്റെ ആത്മാവാണ് കമലത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ. അനേകം കോടിയോളം ലോകാണ്ഡങ്ങൾ ഇവിടെ നിലനില്ക്കുന്നു. ഓരോ ലോകാണ്ഡത്തിലും, നാലുമുഖ ബ്രഹ്മാക്കൾ, വിഷ്ണുക്കൾ, ഭവന്മാർ, ആദിമ പദാർഥത്തിൽനിന്ന് ശംഭുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. ലോകാണ്ഡത്തിന്റെ അവസാനത്തോളം പരസ്പര ദ്വന്ദ്വം - ലയവും സൃഷ്ടിയും - നടക്കുന്നു; മഹേശ്വരൻ തന്നെ സൃഷ്ടി, ലയം, നിലനിൽപ്പ് എന്നിവയുടെ കാരണമാണ്. സൃഷ്ടിയിൽ അദ്ദേഹം രാജസികത്വം, നിലനിൽപ്പിൽ സത്വികത്വം, ലയത്തിൽ തമസികത്വം - ഇങ്ങനെ മൂന്നു ഗുണങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ജീവികളെ ആദിയായി സൃഷ്ടിക്കുകയും, സംഹരിക്കുകയും, സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അതിനാൽ, മഹേശ്വരൻ, ശിവൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അധിപനാണ്. സദാശിവൻ, ഭവൻ, വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മാ - ഇവർ allemaal അദ്ദേഹത്തിന്റെ സർവ്വവിശ്വരൂപങ്ങൾ; ഓരോ ലോകാണ്ഡത്തിലും ബ്രഹ്മാവ് ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇതിനെ സ്വാഭാവിക സൃഷ്ടി എന്ന് വിളിക്കുന്നു; പുരുഷൻ അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ആദ്യ പുണ്യസൃഷ്ടി deliberation ഇല്ലാതെ ഉണ്ടാകുന്നു. ഇപ്പോൾ, ഈ പ്രാഥമിക സൃഷ്ടിയുടെ കാലം ഒരു 'ദിവസം' എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്; സൃഷ്ടിയുടെ 'രാത്രി' അതുപോലെ സ്വാഭാവിക ലയത്തിന്റെ രാത്രി. ദിവസത്തിൽ, പരമേശ്വരൻ സൃഷ്ടി നടത്തുന്നു; രാത്രിയിൽ, ലയവും. അദ്ദേഹത്തിന് ഈ 'ദിവസം' 'രാത്രി' എന്നത് രൂപകൽപ്പന മാത്രമാണ്, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ല. ദിവസത്തിൽ, എല്ലാ രൂപഭേദങ്ങൾ, ദേവതകൾ, ജീവികളുടെ അധിപന്മാർ, മഹർഷികൾ നിലനിൽക്കുന്നു. രാത്രിയിൽ, ഇവ എല്ലാം ലയിക്കുന്നു; രാത്രി അവസാനിച്ചപ്പോൾ വീണ്ടും ഉത്ഭവിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ 'രാത്രി' ഇങ്ങനെയാണ്, 'ദിവസം' അതുപോലെയാണ്. നാലു യുഗങ്ങൾ അടങ്ങുന്ന ആയിരം ചക്രങ്ങൾ അവസാനം, പതിനാലു മനുക്കൾ ഉത്ഭവിക്കുന്നു. കൃതയുഗം നാലായിരം വർഷങ്ങൾക്കാണ്. കൃതയുഗത്തിന്റെ സംധ്യ ഒരു നൂറ് വർഷം; അതിന്റെ ഭാഗം അതുപോലെ. മറ്റു യുഗങ്ങളിൽ സംധ്യകൾ മൂന്നുനൂറ്, ഇരുനൂറ്, നൂറ് വർഷങ്ങൾ. കൃതയുഗത്തിന്റെ twilight ഒഴികെ, ആ portion ആറുനൂറ്; അതിനാൽ, മൂന്ന്, രണ്ട്, ഒന്ന് ആയിരം വർഷങ്ങൾ twilight ഇല്ലാതെ. ഇപ്പോൾ, ത്രേത, ദ്വാപര, തിഷ്യ, കൃതയുഗങ്ങളുടെ കാലമാനം ഞാൻ പറയുന്നു: ഒരു ആരോഗ്യമുള്ള വ്യക്തിക്ക് പതിനഞ്ച് കണ്ണുനblink ഒരു കഷ്ടാ. മർത്ത്യർക്കു, അത്തരം മുപ്പത് കഷ്ടകൾ ഒരു കലാ; മുപ്പത് കലകൾ ഒരു മുഹൂർത്തം. പതിനഞ്ച് മുഹൂർത്തങ്ങൾ ഒരു രാത്രി, അതുപോലെ ഒരു ദിവസം; പിതൃകൾക്കു, രാത്രി-ദിവസം ചേർന്ന് ഒരു മാസം, അതിന്റെ വിഭജനം വീണ്ടും. അവർക്കു, കൃഷ്ണപക്ഷം 'ദിവസം', ശുക്ലപക്ഷം 'രാത്രി'; മുപ്പത് മനുഷ്യ മാസങ്ങൾ ഒരു പിതൃമാസം. മൂന്നുനൂറ് മാസങ്ങൾ, അറുപത് കൂടി, ഒരു പിതൃവർഷം; മനുഷ്യ കണക്കിൽ. നൂറ് മനുഷ്യ വർഷങ്ങൾ മൂന്ന് പിതൃവർഷങ്ങൾ; ഇവിടെ അങ്ങനെ കണക്കാക്കുന്നു. പത്ത് കൂടി രണ്ട് മാസം, അഥവാ പന്ത്രണ്ട് മാസം, പിതൃകളുടെ ഒരു വർഷം; ലോകത്തിൽ, മനുഷ്യർക്കുള്ള ഒരു വർഷം. ഇതാണ് ലിംഗപുരാണത്തിൽ ദൈവദിവസം-രാത്രി; ദൈവലോകത്തിൽ, ദിവസം-രാത്രി ചേർന്ന് ഒരു വർഷം, അതിന്റെ വിഭജനം വീണ്ടും. അവിടെ, ദിവസം സൂര്യന്റെ ഉത്തരായന, രാത്രി ദക്ഷിണായന; ഈ ദൈവദിവസങ്ങൾ-രാത്രികൾ പ്രത്യേകമായി കണക്കാക്കുന്നു. മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ ഒരു ദൈവമാസം; നൂറ് മനുഷ്യ വർഷങ്ങൾ മൂന്ന് ദൈവമാസം. പത്ത് ദിവസം അങ്ങനെ ഒരു ദൈവനിയമം; മൂന്നുനൂറ് വർഷം, അറുപത് വർഷം അങ്ങനെ. ഈ ദൈവവർഷം മനുഷ്യകണക്കിൽ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു; മൂവായിരം മനുഷ്യ വർഷങ്ങൾ അതിന്റെ അളവാണ്. മറ്റൊരു മുപ്പത് വർഷം സപ്തർഷിവർഷം; ഒമ്പതായിരം മനുഷ്യവർഷങ്ങൾ. മറ്റൊരു തൊണ്ണൂറ് വർഷം ധ്രുവവർഷം; മുപ്പത്താറായിരം മനുഷ്യവർഷങ്ങൾ. ഈ സൃഷ്ടി, ഘടകങ്ങൾ, ലോകാണ്ഡം, ദൈവങ്ങൾ, സമയമാനം, എല്ലാം മഹത്തായ സത്വികത്വത്തിൽനിന്ന്, മഹേശ്വരന്റെ ഇച്ഛയിൽനിന്ന്, പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടതായാണ് ഉദയവന്നത്; സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, ലയം - എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗുണങ്ങളിൽനിന്ന്, കാലചക്രത്തിൽ, അനന്തമായി കനലുന്നു.