ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ದೋಧೂಯತೇ ಮಹಾಪದ್ಮಂ ಸ್ವಚ್ಛನ್ದಂ ಮಮ ನಾಭಿಜಮ್ ಸಮಾಗತೋ ಭವಾನೀಶೋ ಹ್ಯ್ ಅನಾದಿಶ್ಚಾನ್ತಕೃತ್ಪ್ರಭುಃ

ನನ್ನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಹಾಕಮಲವು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತದೆ; ಭವೇಶ್ವರನು, ಆದಿಯಿಲ್ಲದವನು, ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತರುವ ಪ್ರಭು, ಇಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ಭವಾನಹಂ ಚ ಸ್ತೋತ್ರೇಣ ಉಪತಿಷ್ಠಾವ ಗೋಧ್ವಜಮ್ ತತಃ ಕ್ರುದ್ಧೋ ಽಮ್ಬುಜಾಭಾಕ್ಷಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರೋವಾಚ ಕೇಶವಮ್

ನಾನು ಮತ್ತು ಭವನು, ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ನಂದಿಯ ಧ್ವಜವನ್ನು ಧರಿಸುವವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆವು; ಆಗ ಕೋಪಗೊಂಡ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಳ್ಳ ಕೇಶವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಭವಾನ್ನ ನೂನಮಾತ್ಮಾನಂ ವೇತ್ತಿ ಲೋಕಪ್ರಭುಂ ವಿಭುಮ್ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಲೋಕಕರ್ತಾರಂ ಮಾಂ ನ ವೇತ್ಸಿ ಸನಾತನಮ್

ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನೂ, ಲೋಕಗಳ ಪ್ರಭುವೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನೂ, ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ನನ್ನನ್ನೂ, ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಕೋ ಹ್ಯಸೌ ಶಙ್ಕರೋ ನಾಮ ಆವಯೋರ್ವ್ಯತಿರಿಚ್ಯತೇ ತಸ್ಯ ತತ್ಕ್ರೋಧಜಂ ವಾಕ್ಯಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಹರಿರಭಾಷತ

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಮೇಲುಗಡೆಯಾದ ಶಂಕರನು ಯಾರು? ಆ ಕೋಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಹರಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಮಾ ಮೈವಂ ವದ ಕಲ್ಯಾಣ ಪರಿವಾದಂ ಮಹಾತ್ಮನಃ ಮಹಾಯೋಗೇನ್ಧನೋ ಧರ್ಮೋ ದುರಾಧರ್ಷೋ ವರಪ್ರದಃ

ಓ ಶುಭೆಯ, ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಡ; ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ನಿಂದಿಸಬೇಡ. ಮಹಾಯೋಗಿಗಳ ನಾಯಕನಾದ ಧರ್ಮನು ಜಯಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ, ಅವನು ವರಗಳನ್ನು ಕೊಡುವವನು.

ಹೇತುರಸ್ಯಾಥ ಜಗತಃ ಪುರಾಣಪುರುಷೋ ಽವ್ಯಯಃ ಬೀಜೀ ಖಲ್ವೇಷ ಬೀಜಾನಾಂ ಜ್ಯೋತಿರೇಕಃ ಪ್ರಕಾಶತೇ

ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣನಾದವನು, ಪುರಾತನ ಮತ್ತು ನಾಶವಿಲ್ಲದವನು; ಅವನೇ ಎಲ್ಲಾ ಬೀಜಗಳ ಮೂಲ, ಒಂದೇ ಬೆಳಕಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಬಾಲಕ್ರೀಡನಕೈರ್ದೇವಃ ಕ್ರೀಡತೇ ಶಙ್ಕರಃ ಸ್ವಯಮ್ ಪ್ರಧಾನಮವ್ಯಯೋ ಯೋನಿರ್ ಅವ್ಯಕ್ತಂ ಪ್ರಕೃತಿಸ್ತಮಃ

ಶಂಕರನು ಸ್ವತಃ ಬಾಲಕನಂತೆ ಆಟದ ಬೊಂಬೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ನಾಶವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಧಾನ, ಮೂಲಸ್ಥಾನ, ಅವ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಂಧಕಾರ.

ಮಮ ಚೈತಾನಿ ನಾಮಾನಿ ನಿತ್ಯಂ ಪ್ರಸವಧರ್ಮಿಣಃ ಯಃ ಕಃ ಸ ಇತಿ ದುಃಖಾರ್ತೈರ್ ದೃಶ್ಯತೇ ಯತಿಭಿಃ ಶಿವಃ

ನನ್ನ ಈ ಹೆಸರುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಸೃಜನಶೀಲವಾಗಿವೆ; ಯಾರು ಆ ಶಿವನು ಎಂಬುದನ್ನು ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುವ ಯತಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

ಏಷ ಬೀಜೀ ಭವಾನ್ಬೀಜಮ್ ಅಹಂ ಯೋನಿಃ ಸನಾತನಃ ಸ ಏವಮುಕ್ತೋ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವಿಷ್ಣುಮಪೃಚ್ಛತ

ಅವನು ಬೀಜ, ನೀನು ಬೀಜದಾರ, ನಾನು ಶಾಶ್ವತ ಯೋನಿ; ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

ಭವಾನ್ ಯೋನಿರಹಂ ಬೀಜಂ ಕಥಂ ಬೀಜೀ ಮಹೇಶ್ವರಃ ಏತನ್ಮೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮಮವ್ಯಕ್ತಂ ಸಂಶಯಂ ಛೇತ್ತುಮರ್ಹಸಿ

ನೀನು ಯೋನಿ, ನಾನು ಬೀಜ; ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಗೆ ಬೀಜದಾರನು? ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ ಸಂಶಯವನ್ನು ನೀನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕು.

ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಚ ವಿವಿಧೋತ್ಪತ್ತಿಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಲೋಕತನ್ತ್ರಿಣಃ ಇಮಂ ಪರಮಸಾದೃಶ್ಯಂ ಪ್ರಶ್ನಮ್ ಅಭ್ಯವದದ್ಧರಿಃ

ಬ್ರಹ್ಮನ ವಿವಿಧ ಉತ್ಪತ್ತಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು, ಲೋಕಗಳ ನಿಯಂತ್ರಕನಾದ ಅವನ ಈ ಮಹಾ ಸಾಮ್ಯತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಹರಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಅಸ್ಮಾನ್ಮಹತ್ತರಂ ಭೂತಂ ಗುಹ್ಯಮನ್ಯನ್ನ ವಿದ್ಯತೇ ಮಹತಃ ಪರಮಂ ಧಾಮ ಶಿವಮ್ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿನಾಂ ಪದಮ್

ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಅಥವಾ ಗುಪ್ತವಾದುದು ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ; ಮಹತ್ತಿನ ಪರಮಧಾಮ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಶಿವನ ಸ್ಥಾನ.

ದ್ವಿವಿಧಂ ಚೈವಮಾತ್ಮಾನಂ ಪ್ರವಿಭಜ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ ನಿಷ್ಕಲಸ್ತತ್ರ ಯೋ ಽವ್ಯಕ್ತಃ ಸಕಲಶ್ ಚ ಮಹೇಶ್ವರಃ

ಹೀಗೆ ಆತ್ಮನು ಎರಡು ವಿಧವಾಗಿ ವಿಭಜನೆಗೊಂಡು ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ; ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ ನಿರ್ವಿಕಾರರೂಪಿಯೂ, ಸಕಲರೂಪಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

ಯಸ್ಯ ಮಾಯಾವಿಧಿಜ್ಞಸ್ಯ ಅಗಮ್ಯಗಹನಸ್ಯ ಚ ಪುರಾ ಲಿಙ್ಗೋದ್ಭವಂ ಬೀಜಂ ಪ್ರಥಮಂ ತ್ವಾದಿಸರ್ಗಿಕಮ್

ಮಾಯೆಯ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನಿಗೆ, ಅಪ್ರಾಪ್ಯ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪದವನಿಗೆ, ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಂತಿರುವ ಲಿಂಗದ ಮೊದಲ ಬೀಜವು ಹುಟ್ಟಿತು.

ಮಮ ಯೋನೌ ಸಮಾಯುಕ್ತಂ ತದ್ಬೀಜಂ ಕಾಲಪರ್ಯಯಾತ್ ಹಿರಣ್ಮಯಮಕೂಪಾರೇ ಯೋನ್ಯಾಮಣ್ಡಮಜಾಯತ

ಆ ಬೀಜವು ನನ್ನ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಯೋನಿಯೊಳಗಿನ ಚಿನ್ನದ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿತು.

ಶತಾನಿ ದಶ ವರ್ಷಾಣಾಮ್ ಅಣ್ಡಮ್ ಅಪ್ಸು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಮ್ ಅನ್ತೇ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಸ್ಯ ವಾಯುನಾ ತದ್ದ್ವಿಧಾ ಕೃತಮ್

ಹತ್ತು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆ ಮೊಟ್ಟೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾಯಿತು; ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅದು ಎರಡು ಭಾಗವಾಯಿತು.

ಕಪಾಲಮೇಕಂ ದ್ಯೌರ್ಜಜ್ಞೇ ಕಪಾಲಮಪರಂ ಕ್ಷಿತಿಃ ಉಲ್ಬಂ ತಸ್ಯ ಮಹೋತ್ಸೇಧೋ ಯೋ ಽಸೌ ಕನಕಪರ್ವತಃ

ಒಂದು ಕವಚವು ಆಕಾಶವಾಯಿತು, ಇನ್ನೊಂದು ಭೂಮಿಯಾಗಿತು; ಅದರ ದಪ್ಪವಾದ ಹೊದಿಕೆ, ಎತ್ತರವಾದುದು, ಅದೇ ಚಿನ್ನದ ಪರ್ವತವಾಗಿದೆ.

ತತಶ್ ಚ ಪ್ರತಿಸಂಧ್ಯಾತ್ಮಾ ದೇವದೇವೋ ವರಃ ಪ್ರಭುಃ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭೋ ಭಗವಾಂಸ್ ತ್ವ್ ಅಭಿಜಜ್ಞೇ ಚತುರ್ಮುಖಃ

ಆ ಸಂಧಿಯ ನಂತರ ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನೆಂಬ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ ಭಗವಂತನು ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಆ ತಾರಾರ್ಕೇನ್ದುನಕ್ಷತ್ರಂ ಶೂನ್ಯಂ ಲೋಕಮವೇಕ್ಷ್ಯ ಚ ಕೋ ಽಹಮಿತ್ಯಪಿ ಚ ಧ್ಯಾತೇ ಕುಮಾರಾಸ್ತೇ ಽಭವಂಸ್ತದಾ

ನಕ್ಷತ್ರ, ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯವರೆಗೆ ಲೋಕವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, 'ನಾನು ಯಾರು?' ಎಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಾಗ, ಕುಮಾರರೆ, ನಾನು ಆಗ ಹುಟ್ಟಿದೆನು.

ಪ್ರಿಯದರ್ಶನಾಸ್ತು ಯತಯೋ ಯತೀನಾಂ ಪೂರ್ವಜಾಸ್ ತವ ಭೂಯೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ತತ ಏವಾತ್ಮಜಾಸ್ತವ

ನಿನ್ನ ಹಿರಿಯರಾದ ಯತಿಗಳು, ಸುಂದರವಾದ ascetics, ಮತ್ತೊಂದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಅದೇ ಮೂಲದಿಂದ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದರು.

ಭುವನಾನಲಸಂಕಾಶಾಃ ಪದ್ಮಪತ್ರಾಯತೇಕ್ಷಣಾಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ಸನತ್ಕುಮಾರಶ್ ಚ ಋಭುಶ್ಚೈವೋರ್ಧ್ವರೇತಸೌ

ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿದ್ದ, ಕಮಲದ ಎಲೆಗಳಂತೆ ದೀರ್ಘವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದ, ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ಸನತ್ಕುಮಾರ ಮತ್ತು ಋಭು, ಇಬ್ಬರೂ ಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು.

ಸನಕಃ ಸನಾತನಶ್ಚೈವ ತಥೈವ ಚ ಸನನ್ದನಃ ಉತ್ಪನ್ನಾಃ ಸಮಕಾಲಂ ತೇ ಬುದ್ಧ್ಯಾತೀನ್ದ್ರಿಯದರ್ಶನಾಃ

ಸನಕ, ಸನಾತನ ಮತ್ತು ಸನಂದನ—ಇವರು ಮೂವರು ಕೂಡ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತವಾದ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು.

ಉತ್ಪನ್ನಾಃ ಪ್ರತಿಭಾತ್ಮಾನೋ ಜಗತಾಂ ಸ್ಥಿತಿಹೇತವಃ ನಾರಪ್ಸ್ಯನ್ತೇ ಚ ಕರ್ಮಾಣಿ ತಾಪತ್ರಯವಿವರ್ಜಿತಾಃ

ಅವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಜ್ಞಾನರೂಪಿಗಳಾಗಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದು, ಯಾವುದೇ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗದೆ, ಮೂರು ವಿಧದ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿದ್ದರು.

ಅಲ್ಪಸೌಖ್ಯಂ ಬಹುಕ್ಲೇಶಂ ಜರಾಶೋಕಸಮನ್ವಿತಮ್ ಜೀವನಂ ಮರಣಂ ಚೈವ ಸಂಭವಶ್ ಚ ಪುನಃ ಪುನಃ

ಜೀವನ ಮತ್ತು ಮರಣ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಹುಟ್ಟುವಿಕೆ—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂತೋಷ, ಹೆಚ್ಚಿನ ದುಃಖ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಮತ್ತು ಶೋಕ ಇವೆ.

ಅಲ್ಪಭೂತಂ ಸುಖಂ ಸ್ವರ್ಗೇ ದುಃಖಾನಿ ನರಕೇ ತಥಾ ವಿದಿತ್ವಾ ಚಾಗಮಂ ಸರ್ವಮ್ ಅವಶ್ಯಂ ಭವಿತವ್ಯತಾಮ್

ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಸಂತೋಷ ಅಲ್ಪ, ನರಕದಲ್ಲಿ ದುಃಖವೂ ಇದೆ; ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಎಲ್ಲವೂ ವಿಧಿಯ ಪ್ರಕಾರವೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಋಭುಂ ಸನತ್ಕುಮಾರಂ ಚ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತವ ವಶೇ ಸ್ಥಿತೌ ತ್ರಯಸ್ತು ತ್ರೀನ್ ಗುಣಾನ್ ಹಿತ್ವಾ ಚಾತ್ಮಜಾಃ ಸನಕಾದಯಃ

ಋಭು ಮತ್ತು ಸನತ್ಕುಮಾರರನ್ನು ನಿನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನಿನ್ನ ಮೂವರು ಮಕ್ಕಳಾದ ಸನಕ ಮತ್ತು ಇತರರು ಮೂರು ಗುಣಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು.

ವವರ್ತೇನ ತು ಜ್ಞಾನೇನ ಪ್ರವೃತ್ತಾಸ್ತೇ ಮಹೌಜಸಃ ತತಸ್ತೇಷು ಪ್ರವೃತ್ತೇಷು ಸನಕಾದಿಷು ವೈ ತ್ರಿಷು

ಅವರು ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾಗಿ ಜ್ಞಾನಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದರು; ಹೀಗೆ ಸನಕಾದಿಗಳು ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದರು.

ಭವಿಷ್ಯಸಿ ವಿಮೂಢಸ್ತ್ವಂ ಮಾಯಯಾ ಶಙ್ಕರಸ್ಯ ತು ಏವಂ ಕಲ್ಪೇ ತು ವೈವೃತ್ತೇ ಸಂಜ್ಞಾ ನಶ್ಯತಿ ತೇ ಽನಘ

ಶಂಕರನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನೀನು ಮೋಹಿತರಾಗುವೆ; ಈ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಟವಾಗುವಾಗ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದವನೆ, ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನವು ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಕಲ್ಪೇ ಶೇಷಾಣಿ ಭೂತಾನಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣಿ ಪಾರ್ಥಿವಾನಿ ಚ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಹ್ಯೈಶ್ವರೀ ಮಾಯಾ ಜಾಗೃತಿಃ ಸಮುದಾಹೃತಾ

ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಭೌತಿಕ ಜೀವಿಗಳು, ಎಲ್ಲರ ದೈವೀ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಜಾಗೃತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.