ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಸದ್ಭಾವವಚನಂ ಬ್ರೂಹಿ ಪದ್ಮಾದವತರ ಪ್ರಭೋ ಸ ತ್ವಂ ಚ ನೋ ಮಹಾಯೋಗೀ ತ್ವಮೀಡ್ಯಃ ಪ್ರಣವಾತ್ಮಕಃ

'ಪ್ರಭುವೇ, ಕಮಲದಿಂದ ಇಳಿದು ಬಾ, ಸದುದ್ದೇಶದ ಮಾತು ಹೇಳು. ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಹಾಯೋಗಿ, ಸ್ತುತ್ಯನೀಯನು, ಪ್ರಣವದ ಸ್ವರೂಪವನು.'

ಅದ್ಯಪ್ರಭೃತಿ ಸರ್ವೇಶಃ ಶ್ವೇತೋಷ್ಣೀಷವಿಭೂಷಿತಃ ಪದ್ಮಯೋನಿರಿತಿ ಹ್ಯೇವಂ ಖ್ಯಾತೋ ನಾಮ್ನಾ ಭವಿಷ್ಯಸಿ

ಇಂದಿನಿಂದ ಪ್ರಪಂಚದ ಒಡೆಯನಾದ ನೀನು, ಬಿಳಿ ಪಾಗಡಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, 'ಪದ್ಮಯೋನಿ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವೆ.

ಪುತ್ರೋ ಮೇ ತ್ವಂ ಭವ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಸಪ್ತಲೋಕಾಧಿಪಃ ಪ್ರಭೋ ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ದೇವೋ ವರಂ ದತ್ತ್ವಾ ಕಿರೀಟಿನೇ

'ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ನೀನು ನನ್ನ ಮಗನಾಗು, ಏಳು ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯನಾಗು.' ನಂತರ, ಆ ಕಿರೀಟಧಾರಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ, ಭಗವಂತನು—

ಏವಂ ಭವತು ಚೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಪ್ರೀತಾತ್ಮಾ ಗತಮತ್ಸರಃ ಪ್ರತ್ಯಾಸನ್ನಮ್ ಅಥಾಯಾನ್ತಂ ಬಾಲಾರ್ಕಾಭಂ ಮಹಾನನಮ್

'ಹೌದು, ಹಾಗೆ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಈರ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಹೃದಯದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬರುವ, ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ವಿಶಾಲಮುಖಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಭವಮತ್ಯದ್ಭುತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ನಾರಾಯಣಮಥಾಬ್ರವೀತ್ ಅಪ್ರಮೇಯೋ ಮಹಾವಕ್ತ್ರೋ ದಂಷ್ಟ್ರೀ ಧ್ವಸ್ತಶಿರೋರುಹಃ

ಅದ್ಭುತವಾದ ಆ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ನಾರಾಯಣನು ಹೇಳಿದನು: 'ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ, ದೊಡ್ಡ ಬಾಯಿಯುಳ್ಳ, ಹಲ್ಲುಗಳುಳ್ಳ, ತಲೆಮೇಲೆ ಕೂದಲು ಇಲ್ಲದವನು—'

ದಶಬಾಹುಸ್ತ್ರಿಶೂಲಾಙ್ಕೋ ನಯನೈರ್ವಿಶ್ವತಃ ಸ್ಥಿತಃ ಲೋಕಪ್ರಭುಃ ಸ್ವಯಂ ಸಾಕ್ಷಾದ್ ವಿಕೃತೋ ಮುಞ್ಜಮೇಖಲೀ

ಹತ್ತು ಕೈಗಳಿರುವ, ತ್ರಿಶೂಲ ಗುರುತು ಹೊಂದಿರುವ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ, ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯನು, ಸ್ವತಃ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ, ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಮುಂಜ ಹುಲ್ಲಿನ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವನು—

ಮೇಣ್ಢ್ರೇಣೋರ್ಧ್ವೇನ ಮಹತಾ ನರ್ದಮಾನೋ ಽತಿಭೈರವಮ್ ಕಃ ಖಲ್ವೇಷ ಪುಮಾನ್ ವಿಷ್ಣೋ ತೇಜೋರಾಶಿರ್ ಮಹಾದ್ಯುತಿಃ

ಮಹದ್ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸುವ, ದೊಡ್ಡ ಎತ್ತಿನಂತೆ ಲಿಂಗವಿರುವ, ವಿಷ್ಣುವೇ, ಈ ಮಹಾ ಪ್ರಕಾಶ, ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ ಪುರುಷನು ಯಾರು?

ವ್ಯಾಪ್ಯ ಸರ್ವಾ ದಿಶೋ ದ್ಯಾಂ ಚ ಇತ ಏವಾಭಿವರ್ತತೇ ತೇನೈವಮುಕ್ತೋ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುರ್ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮಬ್ರವೀತ್

ಅವನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು, ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಭಗವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು:

ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ತಲನಿಪಾತೇನ ಯಸ್ಯ ವಿಕ್ರಮತೋ ಽರ್ಣವೇ ವೇಗೇನ ಮಹತಾಕಾಶೇ ಽಪ್ಯುತ್ಥಿತಾಶ್ ಚ ಜಲಶಯಾಃ

ಯಾರ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಂದ, ಅವನು ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ, ಆ ನೀರು ದೊಡ್ಡ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದವರೆಗೆ ಎತ್ತಲ್ಪಡುತ್ತದೆ—

ಸ್ಥೂಲಾದ್ಭಿರ್ ವಿಶ್ವತೋ ಽತ್ಯರ್ಥಂ ಸಿಚ್ಯಸೇ ಪದ್ಮಸಂಭವ ಘ್ರಾಣಜೇನ ಚ ವಾತೇನ ಕಮ್ಪ್ಯಮಾನಂ ತ್ವಯಾ ಸಹ

ಸ್ಥೂಲ ಭೂತಗಳಿಂದ ನೀನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತೀಯೆ, ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನೇ; ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಘ್ರಾಣದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಗಾಳಿಯೂ ಕಂಪನ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ದೋಧೂಯತೇ ಮಹಾಪದ್ಮಂ ಸ್ವಚ್ಛನ್ದಂ ಮಮ ನಾಭಿಜಮ್ ಸಮಾಗತೋ ಭವಾನೀಶೋ ಹ್ಯ್ ಅನಾದಿಶ್ಚಾನ್ತಕೃತ್ಪ್ರಭುಃ

ನನ್ನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಹಾಕಮಲವು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತದೆ; ಭವೇಶ್ವರನು, ಆದಿಯಿಲ್ಲದವನು, ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತರುವ ಪ್ರಭು, ಇಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ಭವಾನಹಂ ಚ ಸ್ತೋತ್ರೇಣ ಉಪತಿಷ್ಠಾವ ಗೋಧ್ವಜಮ್ ತತಃ ಕ್ರುದ್ಧೋ ಽಮ್ಬುಜಾಭಾಕ್ಷಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರೋವಾಚ ಕೇಶವಮ್

ನಾನು ಮತ್ತು ಭವನು, ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ನಂದಿಯ ಧ್ವಜವನ್ನು ಧರಿಸುವವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆವು; ಆಗ ಕೋಪಗೊಂಡ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಳ್ಳ ಕೇಶವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಭವಾನ್ನ ನೂನಮಾತ್ಮಾನಂ ವೇತ್ತಿ ಲೋಕಪ್ರಭುಂ ವಿಭುಮ್ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಲೋಕಕರ್ತಾರಂ ಮಾಂ ನ ವೇತ್ಸಿ ಸನಾತನಮ್

ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನೂ, ಲೋಕಗಳ ಪ್ರಭುವೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನೂ, ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ನನ್ನನ್ನೂ, ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಕೋ ಹ್ಯಸೌ ಶಙ್ಕರೋ ನಾಮ ಆವಯೋರ್ವ್ಯತಿರಿಚ್ಯತೇ ತಸ್ಯ ತತ್ಕ್ರೋಧಜಂ ವಾಕ್ಯಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಹರಿರಭಾಷತ

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಮೇಲುಗಡೆಯಾದ ಶಂಕರನು ಯಾರು? ಆ ಕೋಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಹರಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಮಾ ಮೈವಂ ವದ ಕಲ್ಯಾಣ ಪರಿವಾದಂ ಮಹಾತ್ಮನಃ ಮಹಾಯೋಗೇನ್ಧನೋ ಧರ್ಮೋ ದುರಾಧರ್ಷೋ ವರಪ್ರದಃ

ಓ ಶುಭೆಯ, ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಡ; ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ನಿಂದಿಸಬೇಡ. ಮಹಾಯೋಗಿಗಳ ನಾಯಕನಾದ ಧರ್ಮನು ಜಯಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ, ಅವನು ವರಗಳನ್ನು ಕೊಡುವವನು.

ಹೇತುರಸ್ಯಾಥ ಜಗತಃ ಪುರಾಣಪುರುಷೋ ಽವ್ಯಯಃ ಬೀಜೀ ಖಲ್ವೇಷ ಬೀಜಾನಾಂ ಜ್ಯೋತಿರೇಕಃ ಪ್ರಕಾಶತೇ

ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣನಾದವನು, ಪುರಾತನ ಮತ್ತು ನಾಶವಿಲ್ಲದವನು; ಅವನೇ ಎಲ್ಲಾ ಬೀಜಗಳ ಮೂಲ, ಒಂದೇ ಬೆಳಕಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಬಾಲಕ್ರೀಡನಕೈರ್ದೇವಃ ಕ್ರೀಡತೇ ಶಙ್ಕರಃ ಸ್ವಯಮ್ ಪ್ರಧಾನಮವ್ಯಯೋ ಯೋನಿರ್ ಅವ್ಯಕ್ತಂ ಪ್ರಕೃತಿಸ್ತಮಃ

ಶಂಕರನು ಸ್ವತಃ ಬಾಲಕನಂತೆ ಆಟದ ಬೊಂಬೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ನಾಶವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಧಾನ, ಮೂಲಸ್ಥಾನ, ಅವ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಂಧಕಾರ.

ಮಮ ಚೈತಾನಿ ನಾಮಾನಿ ನಿತ್ಯಂ ಪ್ರಸವಧರ್ಮಿಣಃ ಯಃ ಕಃ ಸ ಇತಿ ದುಃಖಾರ್ತೈರ್ ದೃಶ್ಯತೇ ಯತಿಭಿಃ ಶಿವಃ

ನನ್ನ ಈ ಹೆಸರುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಸೃಜನಶೀಲವಾಗಿವೆ; ಯಾರು ಆ ಶಿವನು ಎಂಬುದನ್ನು ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುವ ಯತಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

ಏಷ ಬೀಜೀ ಭವಾನ್ಬೀಜಮ್ ಅಹಂ ಯೋನಿಃ ಸನಾತನಃ ಸ ಏವಮುಕ್ತೋ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವಿಷ್ಣುಮಪೃಚ್ಛತ

ಅವನು ಬೀಜ, ನೀನು ಬೀಜದಾರ, ನಾನು ಶಾಶ್ವತ ಯೋನಿ; ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

ಭವಾನ್ ಯೋನಿರಹಂ ಬೀಜಂ ಕಥಂ ಬೀಜೀ ಮಹೇಶ್ವರಃ ಏತನ್ಮೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮಮವ್ಯಕ್ತಂ ಸಂಶಯಂ ಛೇತ್ತುಮರ್ಹಸಿ

ನೀನು ಯೋನಿ, ನಾನು ಬೀಜ; ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಗೆ ಬೀಜದಾರನು? ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ ಸಂಶಯವನ್ನು ನೀನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕು.

ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಚ ವಿವಿಧೋತ್ಪತ್ತಿಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಲೋಕತನ್ತ್ರಿಣಃ ಇಮಂ ಪರಮಸಾದೃಶ್ಯಂ ಪ್ರಶ್ನಮ್ ಅಭ್ಯವದದ್ಧರಿಃ

ಬ್ರಹ್ಮನ ವಿವಿಧ ಉತ್ಪತ್ತಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು, ಲೋಕಗಳ ನಿಯಂತ್ರಕನಾದ ಅವನ ಈ ಮಹಾ ಸಾಮ್ಯತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಹರಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಅಸ್ಮಾನ್ಮಹತ್ತರಂ ಭೂತಂ ಗುಹ್ಯಮನ್ಯನ್ನ ವಿದ್ಯತೇ ಮಹತಃ ಪರಮಂ ಧಾಮ ಶಿವಮ್ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿನಾಂ ಪದಮ್

ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಅಥವಾ ಗುಪ್ತವಾದುದು ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ; ಮಹತ್ತಿನ ಪರಮಧಾಮ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಶಿವನ ಸ್ಥಾನ.

ದ್ವಿವಿಧಂ ಚೈವಮಾತ್ಮಾನಂ ಪ್ರವಿಭಜ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ ನಿಷ್ಕಲಸ್ತತ್ರ ಯೋ ಽವ್ಯಕ್ತಃ ಸಕಲಶ್ ಚ ಮಹೇಶ್ವರಃ

ಹೀಗೆ ಆತ್ಮನು ಎರಡು ವಿಧವಾಗಿ ವಿಭಜನೆಗೊಂಡು ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ; ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ ನಿರ್ವಿಕಾರರೂಪಿಯೂ, ಸಕಲರೂಪಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

ಯಸ್ಯ ಮಾಯಾವಿಧಿಜ್ಞಸ್ಯ ಅಗಮ್ಯಗಹನಸ್ಯ ಚ ಪುರಾ ಲಿಙ್ಗೋದ್ಭವಂ ಬೀಜಂ ಪ್ರಥಮಂ ತ್ವಾದಿಸರ್ಗಿಕಮ್

ಮಾಯೆಯ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನಿಗೆ, ಅಪ್ರಾಪ್ಯ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪದವನಿಗೆ, ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಂತಿರುವ ಲಿಂಗದ ಮೊದಲ ಬೀಜವು ಹುಟ್ಟಿತು.

ಮಮ ಯೋನೌ ಸಮಾಯುಕ್ತಂ ತದ್ಬೀಜಂ ಕಾಲಪರ್ಯಯಾತ್ ಹಿರಣ್ಮಯಮಕೂಪಾರೇ ಯೋನ್ಯಾಮಣ್ಡಮಜಾಯತ

ಆ ಬೀಜವು ನನ್ನ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಯೋನಿಯೊಳಗಿನ ಚಿನ್ನದ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿತು.

ಶತಾನಿ ದಶ ವರ್ಷಾಣಾಮ್ ಅಣ್ಡಮ್ ಅಪ್ಸು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಮ್ ಅನ್ತೇ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಸ್ಯ ವಾಯುನಾ ತದ್ದ್ವಿಧಾ ಕೃತಮ್

ಹತ್ತು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆ ಮೊಟ್ಟೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾಯಿತು; ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅದು ಎರಡು ಭಾಗವಾಯಿತು.

ಕಪಾಲಮೇಕಂ ದ್ಯೌರ್ಜಜ್ಞೇ ಕಪಾಲಮಪರಂ ಕ್ಷಿತಿಃ ಉಲ್ಬಂ ತಸ್ಯ ಮಹೋತ್ಸೇಧೋ ಯೋ ಽಸೌ ಕನಕಪರ್ವತಃ

ಒಂದು ಕವಚವು ಆಕಾಶವಾಯಿತು, ಇನ್ನೊಂದು ಭೂಮಿಯಾಗಿತು; ಅದರ ದಪ್ಪವಾದ ಹೊದಿಕೆ, ಎತ್ತರವಾದುದು, ಅದೇ ಚಿನ್ನದ ಪರ್ವತವಾಗಿದೆ.

ತತಶ್ ಚ ಪ್ರತಿಸಂಧ್ಯಾತ್ಮಾ ದೇವದೇವೋ ವರಃ ಪ್ರಭುಃ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭೋ ಭಗವಾಂಸ್ ತ್ವ್ ಅಭಿಜಜ್ಞೇ ಚತುರ್ಮುಖಃ

ಆ ಸಂಧಿಯ ನಂತರ ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನೆಂಬ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ ಭಗವಂತನು ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಆ ತಾರಾರ್ಕೇನ್ದುನಕ್ಷತ್ರಂ ಶೂನ್ಯಂ ಲೋಕಮವೇಕ್ಷ್ಯ ಚ ಕೋ ಽಹಮಿತ್ಯಪಿ ಚ ಧ್ಯಾತೇ ಕುಮಾರಾಸ್ತೇ ಽಭವಂಸ್ತದಾ

ನಕ್ಷತ್ರ, ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯವರೆಗೆ ಲೋಕವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, 'ನಾನು ಯಾರು?' ಎಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಾಗ, ಕುಮಾರರೆ, ನಾನು ಆಗ ಹುಟ್ಟಿದೆನು.