ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾತ್ತು ಉಪಾವೃತ್ತಸ್ಯ ಮೇ ಽನಘ ತ್ವಯಾ ಮತ್ಸರಭಾವೇನ ಮಾಂ ವಶೀಕರ್ತುಮಿಚ್ಛತಾ

‘ನಂತರ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಾದ ಮೇಲೆ, ಪಾಪರಹಿತನೇ, ನೀನು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದೆ.’

ಆಶು ದ್ವಾರಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಪಿಹಿತಾನಿ ಸಮನ್ತತಃ ತತೋ ಮಯಾ ಮಹಾಭಾಗ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಸ್ವೇನ ತೇಜಸಾ

ಅತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಆಗ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಲಬ್ಧೋ ನಾಭಿಪ್ರದೇಶೇನ ಪದ್ಮಸೂತ್ರಾದ್ವಿನಿರ್ಗಮಃ ಮಾ ಭೂತ್ತೇ ಮನಸೋ ಽಲ್ಪೋ ಽಪಿ ವ್ಯಾಘಾತೋ ಽಯಂ ಕಥಂಚನ

ನಾಭಿಯ ಭಾಗದಿಂದ, ಕಮಲದ ದಂಡದ ಮೂಲಕ ಹೊರಬರುವ ದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಅಡಚಣೆ ಕೂಡ ಬರುವಂತಾಗಬಾರದು.

ಇತ್ಯೇಷಾನುಗತಿರ್ವಿಷ್ಣೋ ಕಾರ್ಯಾಣಾಮ್ ಔಪಸರ್ಪಿಣೀ ಯನ್ಮಯಾನನ್ತರಂ ಕಾರ್ಯಂ ಬ್ರೂಹಿ ಕಿಂ ಕರವಾಣ್ಯಹಮ್

ವಿಷ್ಣುವೇ, ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಈ ರೀತಿಯ ಕ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು. ಈಗ ನನಗೆ ಮುಂದೇನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳು.

ತತಃ ಪರಮಮೇಯಾತ್ಮಾ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪೋ ರಿಪುಃ ಅನವದ್ಯಾಂ ಪ್ರಿಯಾಮಿಷ್ಟಾಂ ಶಿವಾಂ ವಾಣೀಂ ಪಿತಾಮಹಾತ್

ಆಮೇಲೆ, ಅಳೆಯಲಾಗದ ಆತ್ಮನಾದ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಎಂಬ ಶತ್ರು, ಪಿತಾಮಹನಿಂದ ಅವನು ಅಪರಾಧರಹಿತವಾದ, ಪ್ರಿಯವಾದ, ಶುಭಕರವಾದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಶ್ರುತ್ವಾ ವಿಗತಮಾತ್ಸರ್ಯಂ ವಾಕ್ಯಮಸ್ಮೈ ದದೌ ಹರಿಃ ನ ಹ್ಯೇವಮೀದೃಶಂ ಕಾರ್ಯಂ ಮಯಾಧ್ಯವಸಿತಂ ತವ

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹರಿ ಈಡೃಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ಅವನಿಗೆ ಆ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ನಾನು ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ತ್ವಾಂ ಬೋಧಯಿತುಕಾಮೇನ ಕ್ರೀಡಾಪೂರ್ವಂ ಯದೃಚ್ಛಯಾ ಆಶು ದ್ವಾರಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಘಾಟಿತಾನಿ ಮಯಾತ್ಮನಃ

ನಿನ್ನಿಗೆ ಬೋಧನೆ ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಆಟದ ಹಂಗಿನಲ್ಲಿ, ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಮುಚ್ಚಿದೆ.

ನ ತೇ ಽನ್ಯಥಾವಗನ್ತವ್ಯಂ ಮಾನ್ಯಃ ಪೂಜ್ಯಶ್ ಚ ಮೇ ಭವಾನ್ ಸರ್ವಂ ಮರ್ಷಯ ಕಲ್ಯಾಣ ಯನ್ಮಯಾಪಕೃತಂ ತವ

ನೀನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ನೀನು ನನಗೆ ಗೌರವನೀಯನು, ಪೂಜ್ಯನು. ನಾನು ನಿನಗೆ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು, ಕಲ್ಯಾಣಿಯೆ.

ಅಸ್ಮಾನ್ ಮಯೋಹ್ಯಮಾನಸ್ತ್ವಂ ಪದ್ಮಾದವತರ ಪ್ರಭೋ ನಾಹಂ ಭವನ್ತಂ ಶಕ್ನೋಮಿ ಸೋಢುಂ ತೇಜೋಮಯಂ ಗುರುಮ್

ಪ್ರಭುವೇ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕಮಲದಿಂದ ಇಳಿದು ಬಾ. ನಾನು ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು, ಮಹಾನ್ ಗುರುವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಸ ಹೋವಾಚ ವರಂ ಬ್ರೂಹಿ ಪದ್ಮಾದವತರ ಪ್ರಭೋ ಪುತ್ರೋ ಭವ ಮಮಾರಿಘ್ನ ಮುದಂ ಪ್ರಾಪ್ಸ್ಯಸಿ ಶೋಭನಾಮ್

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ಪ್ರಭುವೇ, ಕಮಲದಿಂದ ಇಳಿದು ಬಾ, ವರವನ್ನು ಕೇಳು. ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನಾಗಿ ನನ್ನ ಮಗನಾಗು, ನೀನು ಮಹಾ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.'

ಸದ್ಭಾವವಚನಂ ಬ್ರೂಹಿ ಪದ್ಮಾದವತರ ಪ್ರಭೋ ಸ ತ್ವಂ ಚ ನೋ ಮಹಾಯೋಗೀ ತ್ವಮೀಡ್ಯಃ ಪ್ರಣವಾತ್ಮಕಃ

'ಪ್ರಭುವೇ, ಕಮಲದಿಂದ ಇಳಿದು ಬಾ, ಸದುದ್ದೇಶದ ಮಾತು ಹೇಳು. ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಹಾಯೋಗಿ, ಸ್ತುತ್ಯನೀಯನು, ಪ್ರಣವದ ಸ್ವರೂಪವನು.'

ಅದ್ಯಪ್ರಭೃತಿ ಸರ್ವೇಶಃ ಶ್ವೇತೋಷ್ಣೀಷವಿಭೂಷಿತಃ ಪದ್ಮಯೋನಿರಿತಿ ಹ್ಯೇವಂ ಖ್ಯಾತೋ ನಾಮ್ನಾ ಭವಿಷ್ಯಸಿ

ಇಂದಿನಿಂದ ಪ್ರಪಂಚದ ಒಡೆಯನಾದ ನೀನು, ಬಿಳಿ ಪಾಗಡಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, 'ಪದ್ಮಯೋನಿ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವೆ.

ಪುತ್ರೋ ಮೇ ತ್ವಂ ಭವ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಸಪ್ತಲೋಕಾಧಿಪಃ ಪ್ರಭೋ ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ದೇವೋ ವರಂ ದತ್ತ್ವಾ ಕಿರೀಟಿನೇ

'ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ನೀನು ನನ್ನ ಮಗನಾಗು, ಏಳು ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯನಾಗು.' ನಂತರ, ಆ ಕಿರೀಟಧಾರಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ, ಭಗವಂತನು—

ಏವಂ ಭವತು ಚೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಪ್ರೀತಾತ್ಮಾ ಗತಮತ್ಸರಃ ಪ್ರತ್ಯಾಸನ್ನಮ್ ಅಥಾಯಾನ್ತಂ ಬಾಲಾರ್ಕಾಭಂ ಮಹಾನನಮ್

'ಹೌದು, ಹಾಗೆ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಈರ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಹೃದಯದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬರುವ, ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ವಿಶಾಲಮುಖಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಭವಮತ್ಯದ್ಭುತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ನಾರಾಯಣಮಥಾಬ್ರವೀತ್ ಅಪ್ರಮೇಯೋ ಮಹಾವಕ್ತ್ರೋ ದಂಷ್ಟ್ರೀ ಧ್ವಸ್ತಶಿರೋರುಹಃ

ಅದ್ಭುತವಾದ ಆ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ನಾರಾಯಣನು ಹೇಳಿದನು: 'ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ, ದೊಡ್ಡ ಬಾಯಿಯುಳ್ಳ, ಹಲ್ಲುಗಳುಳ್ಳ, ತಲೆಮೇಲೆ ಕೂದಲು ಇಲ್ಲದವನು—'

ದಶಬಾಹುಸ್ತ್ರಿಶೂಲಾಙ್ಕೋ ನಯನೈರ್ವಿಶ್ವತಃ ಸ್ಥಿತಃ ಲೋಕಪ್ರಭುಃ ಸ್ವಯಂ ಸಾಕ್ಷಾದ್ ವಿಕೃತೋ ಮುಞ್ಜಮೇಖಲೀ

ಹತ್ತು ಕೈಗಳಿರುವ, ತ್ರಿಶೂಲ ಗುರುತು ಹೊಂದಿರುವ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ, ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯನು, ಸ್ವತಃ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ, ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಮುಂಜ ಹುಲ್ಲಿನ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವನು—

ಮೇಣ್ಢ್ರೇಣೋರ್ಧ್ವೇನ ಮಹತಾ ನರ್ದಮಾನೋ ಽತಿಭೈರವಮ್ ಕಃ ಖಲ್ವೇಷ ಪುಮಾನ್ ವಿಷ್ಣೋ ತೇಜೋರಾಶಿರ್ ಮಹಾದ್ಯುತಿಃ

ಮಹದ್ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸುವ, ದೊಡ್ಡ ಎತ್ತಿನಂತೆ ಲಿಂಗವಿರುವ, ವಿಷ್ಣುವೇ, ಈ ಮಹಾ ಪ್ರಕಾಶ, ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ ಪುರುಷನು ಯಾರು?

ವ್ಯಾಪ್ಯ ಸರ್ವಾ ದಿಶೋ ದ್ಯಾಂ ಚ ಇತ ಏವಾಭಿವರ್ತತೇ ತೇನೈವಮುಕ್ತೋ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುರ್ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮಬ್ರವೀತ್

ಅವನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು, ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಭಗವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು:

ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ತಲನಿಪಾತೇನ ಯಸ್ಯ ವಿಕ್ರಮತೋ ಽರ್ಣವೇ ವೇಗೇನ ಮಹತಾಕಾಶೇ ಽಪ್ಯುತ್ಥಿತಾಶ್ ಚ ಜಲಶಯಾಃ

ಯಾರ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಂದ, ಅವನು ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ, ಆ ನೀರು ದೊಡ್ಡ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದವರೆಗೆ ಎತ್ತಲ್ಪಡುತ್ತದೆ—

ಸ್ಥೂಲಾದ್ಭಿರ್ ವಿಶ್ವತೋ ಽತ್ಯರ್ಥಂ ಸಿಚ್ಯಸೇ ಪದ್ಮಸಂಭವ ಘ್ರಾಣಜೇನ ಚ ವಾತೇನ ಕಮ್ಪ್ಯಮಾನಂ ತ್ವಯಾ ಸಹ

ಸ್ಥೂಲ ಭೂತಗಳಿಂದ ನೀನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತೀಯೆ, ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನೇ; ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಘ್ರಾಣದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಗಾಳಿಯೂ ಕಂಪನ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ದೋಧೂಯತೇ ಮಹಾಪದ್ಮಂ ಸ್ವಚ್ಛನ್ದಂ ಮಮ ನಾಭಿಜಮ್ ಸಮಾಗತೋ ಭವಾನೀಶೋ ಹ್ಯ್ ಅನಾದಿಶ್ಚಾನ್ತಕೃತ್ಪ್ರಭುಃ

ನನ್ನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಹಾಕಮಲವು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತದೆ; ಭವೇಶ್ವರನು, ಆದಿಯಿಲ್ಲದವನು, ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತರುವ ಪ್ರಭು, ಇಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ಭವಾನಹಂ ಚ ಸ್ತೋತ್ರೇಣ ಉಪತಿಷ್ಠಾವ ಗೋಧ್ವಜಮ್ ತತಃ ಕ್ರುದ್ಧೋ ಽಮ್ಬುಜಾಭಾಕ್ಷಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರೋವಾಚ ಕೇಶವಮ್

ನಾನು ಮತ್ತು ಭವನು, ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ನಂದಿಯ ಧ್ವಜವನ್ನು ಧರಿಸುವವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆವು; ಆಗ ಕೋಪಗೊಂಡ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಳ್ಳ ಕೇಶವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಭವಾನ್ನ ನೂನಮಾತ್ಮಾನಂ ವೇತ್ತಿ ಲೋಕಪ್ರಭುಂ ವಿಭುಮ್ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಲೋಕಕರ್ತಾರಂ ಮಾಂ ನ ವೇತ್ಸಿ ಸನಾತನಮ್

ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನೂ, ಲೋಕಗಳ ಪ್ರಭುವೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನೂ, ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ನನ್ನನ್ನೂ, ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಕೋ ಹ್ಯಸೌ ಶಙ್ಕರೋ ನಾಮ ಆವಯೋರ್ವ್ಯತಿರಿಚ್ಯತೇ ತಸ್ಯ ತತ್ಕ್ರೋಧಜಂ ವಾಕ್ಯಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಹರಿರಭಾಷತ

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಮೇಲುಗಡೆಯಾದ ಶಂಕರನು ಯಾರು? ಆ ಕೋಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಹರಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಮಾ ಮೈವಂ ವದ ಕಲ್ಯಾಣ ಪರಿವಾದಂ ಮಹಾತ್ಮನಃ ಮಹಾಯೋಗೇನ್ಧನೋ ಧರ್ಮೋ ದುರಾಧರ್ಷೋ ವರಪ್ರದಃ

ಓ ಶುಭೆಯ, ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಡ; ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ನಿಂದಿಸಬೇಡ. ಮಹಾಯೋಗಿಗಳ ನಾಯಕನಾದ ಧರ್ಮನು ಜಯಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ, ಅವನು ವರಗಳನ್ನು ಕೊಡುವವನು.

ಹೇತುರಸ್ಯಾಥ ಜಗತಃ ಪುರಾಣಪುರುಷೋ ಽವ್ಯಯಃ ಬೀಜೀ ಖಲ್ವೇಷ ಬೀಜಾನಾಂ ಜ್ಯೋತಿರೇಕಃ ಪ್ರಕಾಶತೇ

ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣನಾದವನು, ಪುರಾತನ ಮತ್ತು ನಾಶವಿಲ್ಲದವನು; ಅವನೇ ಎಲ್ಲಾ ಬೀಜಗಳ ಮೂಲ, ಒಂದೇ ಬೆಳಕಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಬಾಲಕ್ರೀಡನಕೈರ್ದೇವಃ ಕ್ರೀಡತೇ ಶಙ್ಕರಃ ಸ್ವಯಮ್ ಪ್ರಧಾನಮವ್ಯಯೋ ಯೋನಿರ್ ಅವ್ಯಕ್ತಂ ಪ್ರಕೃತಿಸ್ತಮಃ

ಶಂಕರನು ಸ್ವತಃ ಬಾಲಕನಂತೆ ಆಟದ ಬೊಂಬೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ನಾಶವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಧಾನ, ಮೂಲಸ್ಥಾನ, ಅವ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಂಧಕಾರ.

ಮಮ ಚೈತಾನಿ ನಾಮಾನಿ ನಿತ್ಯಂ ಪ್ರಸವಧರ್ಮಿಣಃ ಯಃ ಕಃ ಸ ಇತಿ ದುಃಖಾರ್ತೈರ್ ದೃಶ್ಯತೇ ಯತಿಭಿಃ ಶಿವಃ

ನನ್ನ ಈ ಹೆಸರುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಸೃಜನಶೀಲವಾಗಿವೆ; ಯಾರು ಆ ಶಿವನು ಎಂಬುದನ್ನು ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುವ ಯತಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

ಏಷ ಬೀಜೀ ಭವಾನ್ಬೀಜಮ್ ಅಹಂ ಯೋನಿಃ ಸನಾತನಃ ಸ ಏವಮುಕ್ತೋ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವಿಷ್ಣುಮಪೃಚ್ಛತ

ಅವನು ಬೀಜ, ನೀನು ಬೀಜದಾರ, ನಾನು ಶಾಶ್ವತ ಯೋನಿ; ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.