ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಅಗಚ್ಛದ್ಯತ್ರ ಸೋ ಽನನ್ತೋ ನಾಗಭೋಗಪತಿರ್ ಹರಿಃ ಶೀಘ್ರಂ ವಿಕ್ರಮತಸ್ತಸ್ಯ ಪದ್ಭ್ಯಾಮ್ ಆಕ್ರಾನ್ತಪೀಡಿತಾಃ

ಅಲ್ಲಿ ಅನಂತನು, ನಾಗರಾಜನಾದ ಹರಿಯು, ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಅವನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಭೂಮಿ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಯಿತು.

ಉದ್ಭೂತಾಸ್ತೂರ್ಣಮಾಕಾಶೇ ಪೃಥುಲಾಸ್ತೋಯಬಿನ್ದವಃ ಅತ್ಯುಷ್ಣಶ್ಚಾತಿಶೀತಶ್ ಚ ವಾಯುಸ್ತತ್ರ ವವೌ ಪುನಃ

ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದಟ್ಟವಾದ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು; ಅಲ್ಲಿಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಬಿಸಿ ಹಾಗೂ ತುಂಬಾ ಚಳಿಯ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು.

ತದ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವಿಷ್ಣುಮಭಾಷತ ಅಬ್ಬಿನ್ದವಶ್ ಚ ಶೀತೋಷ್ಣಾಃ ಕಮ್ಪಯನ್ತ್ಯಂಬುಜಂ ಭೃಶಮ್

ಆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಈ ಬಿಸಿ ಮತ್ತು ಚಳಿಯ ಹನಿಗಳು ಪದ್ಮವನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿವೆ.'

ಏತನ್ಮೇ ಸಂಶಯಂ ಬ್ರೂಹಿ ಕಿಂ ವಾ ತ್ವನ್ಯಚ್ಚಿಕೀರ್ಷಸಿ ಏತದೇವಂವಿಧಂ ವಾಕ್ಯಂ ಪಿತಾಮಹಮುಖೋದ್ಗತಮ್

‘ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ನೀನು ಹೇಳು, ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದೀಯೋ ಅದನ್ನೂ ಹೇಳು’—ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳು ಪಿತಾಮಹನ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಂದವು.

ಶ್ರುತ್ವಾಪ್ರತಿಮಕರ್ಮಾ ಹಿ ಭಗವಾನಸುರಾನ್ತಕೃತ್ ಕಿಂ ನು ಖಲ್ವತ್ರ ಮೇ ನಾಭ್ಯಾಂ ಭೂತಮನ್ಯತ್ಕೃತಾಲಯಮ್

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅಸುರರ ಸಂಹಾರಕನಾದ, ಅಪೂರ್ವ ಕರ್ಮಗಳ ಸ್ವಾಮಿಯಾದ ಭಗವಂತನು, 'ನನ್ನ ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವ ಜೀವಿಯು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದೆಯೋ?' ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದನು.

ವದತಿ ಪ್ರಿಯಮತ್ಯರ್ಥಂ ಮನ್ಯುಶ್ಚಾಸ್ಯ ಮಯಾ ಕೃತಃ ಇತ್ಯೇವಂ ಮನಸಾ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚೇದಮುತ್ತರಮ್

ಅವನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡೆನು; ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ, ನಾನು ಈ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡಿದೆನು.

ಕಿಮತ್ರ ಭಗವಾನದ್ಯ ಪುಷ್ಕರೇ ಜಾತಸಂಭ್ರಮಃ ಕಿಂ ಮಯಾ ಚ ಕೃತಂ ದೇವ ಯನ್ಮಾಂ ಪ್ರಿಯಮನುತ್ತಮಮ್

‘ಈ ದಿನ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಏನು ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಭಗವನೇ? ನಾನು ಏನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ದೇವಾ, ನೀನು ನನಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು?’

ಭಾಷಸೇ ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಿಮರ್ಥಂ ಬ್ರೂಹಿ ತತ್ತ್ವತಃ ಏವಂ ಬ್ರುವಾಣಂ ದೇವೇಶಂ ಲೋಕಯಾತ್ರಾನುಗಂ ತತಃ

‘ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನೀನು ಹೀಗೆ ಯಾಕೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೋ ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳು’ ಎಂದು ಲೋಕಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವ ದೇವಾಧಿದೇವನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು.

ಪ್ರತ್ಯುವಾಚಾಮ್ಬುಜಾಭಾಕ್ಷಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವೇದನಿಧಿಃ ಪ್ರಭುಃ ಯೋ ಽಸೌ ತವೋದರಂ ಪೂರ್ವಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟೋ ಽಹಂ ತ್ವದಿಚ್ಛಯಾ

ಬ್ರಹ್ಮನು, ವೇದಗಳ ಭಂಡಾರಿಯಾದ ಪ್ರಭು, ಕಮಲನೇತ್ರನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದೆನು.'

ಯಥಾ ಮಮೋದರೇ ಲೋಕಾಃ ಸರ್ವೇ ದೃಷ್ಟಾಸ್ತ್ವಯಾ ಪ್ರಭೋ ತಥೈವ ದೃಷ್ಟಾಃ ಕಾರ್ತ್ಸ್ನ್ಯೇನ ಮಯಾ ಲೋಕಾಸ್ತವೋದರೇ

‘ಹೇ ಪ್ರಭು, ನೀನು ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕಂಡಂತೆ, ನಾನು ಕೂಡ ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಂಡೆನು.’

ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾತ್ತು ಉಪಾವೃತ್ತಸ್ಯ ಮೇ ಽನಘ ತ್ವಯಾ ಮತ್ಸರಭಾವೇನ ಮಾಂ ವಶೀಕರ್ತುಮಿಚ್ಛತಾ

‘ನಂತರ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಾದ ಮೇಲೆ, ಪಾಪರಹಿತನೇ, ನೀನು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದೆ.’

ಆಶು ದ್ವಾರಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಪಿಹಿತಾನಿ ಸಮನ್ತತಃ ತತೋ ಮಯಾ ಮಹಾಭಾಗ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಸ್ವೇನ ತೇಜಸಾ

ಅತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಆಗ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಲಬ್ಧೋ ನಾಭಿಪ್ರದೇಶೇನ ಪದ್ಮಸೂತ್ರಾದ್ವಿನಿರ್ಗಮಃ ಮಾ ಭೂತ್ತೇ ಮನಸೋ ಽಲ್ಪೋ ಽಪಿ ವ್ಯಾಘಾತೋ ಽಯಂ ಕಥಂಚನ

ನಾಭಿಯ ಭಾಗದಿಂದ, ಕಮಲದ ದಂಡದ ಮೂಲಕ ಹೊರಬರುವ ದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಅಡಚಣೆ ಕೂಡ ಬರುವಂತಾಗಬಾರದು.

ಇತ್ಯೇಷಾನುಗತಿರ್ವಿಷ್ಣೋ ಕಾರ್ಯಾಣಾಮ್ ಔಪಸರ್ಪಿಣೀ ಯನ್ಮಯಾನನ್ತರಂ ಕಾರ್ಯಂ ಬ್ರೂಹಿ ಕಿಂ ಕರವಾಣ್ಯಹಮ್

ವಿಷ್ಣುವೇ, ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಈ ರೀತಿಯ ಕ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು. ಈಗ ನನಗೆ ಮುಂದೇನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳು.

ತತಃ ಪರಮಮೇಯಾತ್ಮಾ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪೋ ರಿಪುಃ ಅನವದ್ಯಾಂ ಪ್ರಿಯಾಮಿಷ್ಟಾಂ ಶಿವಾಂ ವಾಣೀಂ ಪಿತಾಮಹಾತ್

ಆಮೇಲೆ, ಅಳೆಯಲಾಗದ ಆತ್ಮನಾದ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಎಂಬ ಶತ್ರು, ಪಿತಾಮಹನಿಂದ ಅವನು ಅಪರಾಧರಹಿತವಾದ, ಪ್ರಿಯವಾದ, ಶುಭಕರವಾದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಶ್ರುತ್ವಾ ವಿಗತಮಾತ್ಸರ್ಯಂ ವಾಕ್ಯಮಸ್ಮೈ ದದೌ ಹರಿಃ ನ ಹ್ಯೇವಮೀದೃಶಂ ಕಾರ್ಯಂ ಮಯಾಧ್ಯವಸಿತಂ ತವ

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹರಿ ಈಡೃಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ಅವನಿಗೆ ಆ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ನಾನು ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ತ್ವಾಂ ಬೋಧಯಿತುಕಾಮೇನ ಕ್ರೀಡಾಪೂರ್ವಂ ಯದೃಚ್ಛಯಾ ಆಶು ದ್ವಾರಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಘಾಟಿತಾನಿ ಮಯಾತ್ಮನಃ

ನಿನ್ನಿಗೆ ಬೋಧನೆ ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಆಟದ ಹಂಗಿನಲ್ಲಿ, ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಮುಚ್ಚಿದೆ.

ನ ತೇ ಽನ್ಯಥಾವಗನ್ತವ್ಯಂ ಮಾನ್ಯಃ ಪೂಜ್ಯಶ್ ಚ ಮೇ ಭವಾನ್ ಸರ್ವಂ ಮರ್ಷಯ ಕಲ್ಯಾಣ ಯನ್ಮಯಾಪಕೃತಂ ತವ

ನೀನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ನೀನು ನನಗೆ ಗೌರವನೀಯನು, ಪೂಜ್ಯನು. ನಾನು ನಿನಗೆ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು, ಕಲ್ಯಾಣಿಯೆ.

ಅಸ್ಮಾನ್ ಮಯೋಹ್ಯಮಾನಸ್ತ್ವಂ ಪದ್ಮಾದವತರ ಪ್ರಭೋ ನಾಹಂ ಭವನ್ತಂ ಶಕ್ನೋಮಿ ಸೋಢುಂ ತೇಜೋಮಯಂ ಗುರುಮ್

ಪ್ರಭುವೇ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕಮಲದಿಂದ ಇಳಿದು ಬಾ. ನಾನು ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು, ಮಹಾನ್ ಗುರುವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಸ ಹೋವಾಚ ವರಂ ಬ್ರೂಹಿ ಪದ್ಮಾದವತರ ಪ್ರಭೋ ಪುತ್ರೋ ಭವ ಮಮಾರಿಘ್ನ ಮುದಂ ಪ್ರಾಪ್ಸ್ಯಸಿ ಶೋಭನಾಮ್

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ಪ್ರಭುವೇ, ಕಮಲದಿಂದ ಇಳಿದು ಬಾ, ವರವನ್ನು ಕೇಳು. ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನಾಗಿ ನನ್ನ ಮಗನಾಗು, ನೀನು ಮಹಾ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.'

ಸದ್ಭಾವವಚನಂ ಬ್ರೂಹಿ ಪದ್ಮಾದವತರ ಪ್ರಭೋ ಸ ತ್ವಂ ಚ ನೋ ಮಹಾಯೋಗೀ ತ್ವಮೀಡ್ಯಃ ಪ್ರಣವಾತ್ಮಕಃ

'ಪ್ರಭುವೇ, ಕಮಲದಿಂದ ಇಳಿದು ಬಾ, ಸದುದ್ದೇಶದ ಮಾತು ಹೇಳು. ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಹಾಯೋಗಿ, ಸ್ತುತ್ಯನೀಯನು, ಪ್ರಣವದ ಸ್ವರೂಪವನು.'

ಅದ್ಯಪ್ರಭೃತಿ ಸರ್ವೇಶಃ ಶ್ವೇತೋಷ್ಣೀಷವಿಭೂಷಿತಃ ಪದ್ಮಯೋನಿರಿತಿ ಹ್ಯೇವಂ ಖ್ಯಾತೋ ನಾಮ್ನಾ ಭವಿಷ್ಯಸಿ

ಇಂದಿನಿಂದ ಪ್ರಪಂಚದ ಒಡೆಯನಾದ ನೀನು, ಬಿಳಿ ಪಾಗಡಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, 'ಪದ್ಮಯೋನಿ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವೆ.

ಪುತ್ರೋ ಮೇ ತ್ವಂ ಭವ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಸಪ್ತಲೋಕಾಧಿಪಃ ಪ್ರಭೋ ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ದೇವೋ ವರಂ ದತ್ತ್ವಾ ಕಿರೀಟಿನೇ

'ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ನೀನು ನನ್ನ ಮಗನಾಗು, ಏಳು ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯನಾಗು.' ನಂತರ, ಆ ಕಿರೀಟಧಾರಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ, ಭಗವಂತನು—

ಏವಂ ಭವತು ಚೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಪ್ರೀತಾತ್ಮಾ ಗತಮತ್ಸರಃ ಪ್ರತ್ಯಾಸನ್ನಮ್ ಅಥಾಯಾನ್ತಂ ಬಾಲಾರ್ಕಾಭಂ ಮಹಾನನಮ್

'ಹೌದು, ಹಾಗೆ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಈರ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಹೃದಯದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬರುವ, ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ವಿಶಾಲಮುಖಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಭವಮತ್ಯದ್ಭುತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ನಾರಾಯಣಮಥಾಬ್ರವೀತ್ ಅಪ್ರಮೇಯೋ ಮಹಾವಕ್ತ್ರೋ ದಂಷ್ಟ್ರೀ ಧ್ವಸ್ತಶಿರೋರುಹಃ

ಅದ್ಭುತವಾದ ಆ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ನಾರಾಯಣನು ಹೇಳಿದನು: 'ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ, ದೊಡ್ಡ ಬಾಯಿಯುಳ್ಳ, ಹಲ್ಲುಗಳುಳ್ಳ, ತಲೆಮೇಲೆ ಕೂದಲು ಇಲ್ಲದವನು—'

ದಶಬಾಹುಸ್ತ್ರಿಶೂಲಾಙ್ಕೋ ನಯನೈರ್ವಿಶ್ವತಃ ಸ್ಥಿತಃ ಲೋಕಪ್ರಭುಃ ಸ್ವಯಂ ಸಾಕ್ಷಾದ್ ವಿಕೃತೋ ಮುಞ್ಜಮೇಖಲೀ

ಹತ್ತು ಕೈಗಳಿರುವ, ತ್ರಿಶೂಲ ಗುರುತು ಹೊಂದಿರುವ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ, ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯನು, ಸ್ವತಃ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ, ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಮುಂಜ ಹುಲ್ಲಿನ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವನು—

ಮೇಣ್ಢ್ರೇಣೋರ್ಧ್ವೇನ ಮಹತಾ ನರ್ದಮಾನೋ ಽತಿಭೈರವಮ್ ಕಃ ಖಲ್ವೇಷ ಪುಮಾನ್ ವಿಷ್ಣೋ ತೇಜೋರಾಶಿರ್ ಮಹಾದ್ಯುತಿಃ

ಮಹದ್ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸುವ, ದೊಡ್ಡ ಎತ್ತಿನಂತೆ ಲಿಂಗವಿರುವ, ವಿಷ್ಣುವೇ, ಈ ಮಹಾ ಪ್ರಕಾಶ, ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ ಪುರುಷನು ಯಾರು?

ವ್ಯಾಪ್ಯ ಸರ್ವಾ ದಿಶೋ ದ್ಯಾಂ ಚ ಇತ ಏವಾಭಿವರ್ತತೇ ತೇನೈವಮುಕ್ತೋ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುರ್ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮಬ್ರವೀತ್

ಅವನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು, ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಭಗವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು:

ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ತಲನಿಪಾತೇನ ಯಸ್ಯ ವಿಕ್ರಮತೋ ಽರ್ಣವೇ ವೇಗೇನ ಮಹತಾಕಾಶೇ ಽಪ್ಯುತ್ಥಿತಾಶ್ ಚ ಜಲಶಯಾಃ

ಯಾರ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಂದ, ಅವನು ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ, ಆ ನೀರು ದೊಡ್ಡ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದವರೆಗೆ ಎತ್ತಲ್ಪಡುತ್ತದೆ—