ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ತಮೇವಮುಕ್ತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುಃ ಪುನರಥಾಬ್ರವೀತ್ ಕಸ್ತ್ವಂ ಖಲು ಸಮಾಯಾತಃ ಸಮೀಪಂ ಭಗವಾನ್ಕುತಃ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಭಗವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು: 'ಮಹಾನೇ, ನೀನು ಯಾರು? ನೀನು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ?'

ಕ್ವ ವಾ ಭೂಯಶ್ ಚ ಗನ್ತವ್ಯಂ ಕಶ್ ಚ ವಾ ತೇ ಪ್ರತಿಶ್ರಯಃ ಕೋ ಭವಾನ್ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿರ್ವೈ ಕರ್ತವ್ಯಂ ಕಿಂ ಚ ತೇ ಮಯಾ

'ಮತ್ತೆ ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ? ನಿನಗೆ ಯಾವುದು ಆಶ್ರಯ? ನೀನು ಯಾರು, ನಿಜಕ್ಕೂ ಜಗತ್ತಿನ ರೂಪವಂತನು? ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?'

ಏವಂ ಬ್ರುವನ್ತಂ ವೈಕುಣ್ಠಂ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ಪಿತಾಮಹಃ ಮಾಯಯಾ ಮೋಹಿತಃ ಶಂಭೋರ್ ಅವಿಜ್ಞಾಯ ಜನಾರ್ದನಮ್

ಹೀಗೆ ವೈಕುಂಠನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಪಿತಾಮಹನು, ಶಂಭುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡು, ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಮಾಯಯಾ ಮೋಹಿತಂ ದೇವಮ್ ಅವಿಜ್ಞಾತಂ ಮಹಾತ್ಮನಃ ಯಥಾ ಭವಾಂಸ್ತಥೈವಾಹಮ್ ಆದಿಕರ್ತಾ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ

ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡ ದೇವನು, ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ; 'ನೀನು ಹೇಗಿದ್ದೀಯೋ, ನಾನೂ ಹಾಗೆ—ಆದಿಕರ್ತ, ಪ್ರಜಾಪತಿ' ಎಂದನು.

ಸವಿಸ್ಮಯಂ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಲೋಕತನ್ತ್ರಿಣಃ ಅನುಜ್ಞಾತಶ್ ಚ ತೇ ನಾಥ ವೈಕುಣ್ಠೋ ವಿಶ್ವಸಂಭವಃ

ಲೋಕಗಳ ನಿಯಂತ್ರಕನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ ವೈಕುಂಠನು, ವಿಶ್ವದ ಮೂಲಭೂತನು, ಅವನಿಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದನು.

ಕೌತೂಹಲಾನ್ಮಹಾಯೋಗೀ ಪ್ರವಿಷ್ಟೋ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮುಖಮ್ ಇಮಾನಷ್ಟಾದಶ ದ್ವೀಪಾನ್ ಸಸಮುದ್ರಾನ್ ಸಪರ್ವತಾನ್

ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮಹಾಯೋಗಿಯಾದನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಾಯಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಈ ಹದಿನೆಂಟು ದ್ವೀಪಗಳನ್ನೂ, ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನೂ, ಪರ್ವತಗಳನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡು ಒಳಗೆ ಹೋದನು.

ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಸುಮಹಾತೇಜಾಶ್ ಚಾತುರ್ವರ್ಣ್ಯಸಮಾಕುಲಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತಮ್ಭಪರ್ಯನ್ತಂ ಸಪ್ತಲೋಕಾನ್ ಸನಾತನಾನ್

ಅವನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದನು, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಲೋಕಗಳನ್ನು, ಬ್ರಹ್ಮನ ದಂಡದ ಕೊನಿವರೆಗೆ ಇರುವ ಏಳು ಶಾಶ್ವತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತೂದರೇ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸರ್ವಾನ್ವಿಷ್ಣುರ್ಮಹಾಭುಜಃ ಅಹೋ ಽಸ್ಯ ತಪಸೋ ವೀರ್ಯಮ್ ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಚ ಪುನಃ ಪುನಃ

ಬ್ರಹ್ಮನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ, ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ವಿಷ್ಣು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ, 'ಅಯ್ಯೋ, ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟೆಂದು!' ಎಂದು ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೇಳಿದರು.

ಅಟಿತ್ವಾ ವಿವಿಧಾಂಲ್ಲೋಕಾನ್ ವಿಷ್ಣುರ್ನಾನಾವಿಧಾಶ್ರಯಾನ್ ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ನಾನ್ತಂ ಹಿ ದದೃಶೇ ಯದಾ

ವಿಷ್ಣು ಅನೇಕ ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯಗಳಲ್ಲೂ ಸಂಚರಿಸಿ, ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ತದಾಸ್ಯ ವಕ್ತ್ರಾನ್ನಿಷ್ಕ್ರಮ್ಯ ಪನ್ನಗೇನ್ದ್ರನಿಕೇತನಃ ನಾರಾಯಣೋ ಜಗದ್ಧಾತಾ ಪಿತಾಮಹಮಥಾಬ್ರವೀತ್

ಆಗ, ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ನಾಗರಾಜನ ನಿವಾಸಿಯಾದ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಧಾರಣೆಯಾದ ನಾರಾಯಣನು ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಭಗವಾನಾದಿರಙ್ಕಶ್ ಚ ಮಧ್ಯಂ ಕಾಲೋ ದಿಶೋ ನಭಃ ನಾಹಮನ್ತಂ ಪ್ರಪಶ್ಯಾಮಿ ಉದರಸ್ಯ ತವಾನಘ

'ಭಗವಂತನೇ, ನೀನು ಆದಿ, ಆಸನ, ಮಧ್ಯ, ಕಾಲ, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಆಕಾಶ—ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ, ಪಾಪರಹಿತನೇ' ಎಂದನು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾಬ್ರವೀದ್ಭೂಯಃ ಪಿತಾಮಹಮಿದಂ ಹರಿಃ ಭಗವಾನೇವಮೇವಾಹಂ ಶಾಶ್ವತಂ ಹಿ ಮಮೋದರಮ್

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಹರಿಯು ಮತ್ತೆ ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ಭಗವಂತನೇ, ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯೂ ಹೀಗೆಯೇ—ಶಾಶ್ವತವಾಗಿದೆ' ಎಂದನು.

ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಲೋಕಾನ್ ಪಶ್ಯೈತಾನ್ ಅನೌಪಮ್ಯಾನ್ಸುರೋತ್ತಮ ತತಃ ಪ್ರಾಹ್ಲಾದಿನೀಂ ವಾಣೀಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ತಸ್ಯಾಭಿನನ್ದ್ಯ ಚ

'ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನೀನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಈ ಅನನ್ಯವಾದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿ' ಎಂದನು. ಆಗ ಅವನ ಆ ಹರ್ಷಭರಿತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು.

ಶ್ರೀಪತೇರುದರಂ ಭೂಯಃ ಪ್ರವಿವೇಶ ಪಿತಾಮಹಃ ತಾನೇವ ಲೋಕಾನ್ ಗರ್ಭಸ್ಥಾನ್ ಅಪಶ್ಯತ್ ಸತ್ಯವಿಕ್ರಮಃ

ಆ ಮಹಾಪ್ರಭು ಶ್ರೀಪತಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಪುನಃ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಪಿತಾಮಹನು, ತನ್ನ ಅಚಲ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ, ಆ ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಆ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದನು.

ಪರ್ಯಟಿತ್ವಾ ತು ದೇವಸ್ಯ ದದೃಶೇ ಽನ್ತಂ ನ ವೈ ಹರೇಃ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಗತಿಂ ತಸ್ಯ ಪಿತಾಮಹಸ್ಯ ದ್ವಾರಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಪಿಧಾಯ ವಿಷ್ಣುಃ ವಿಭುರ್ಮನಃ ಕರ್ತುಮಿಯೇಷ ಚಾಶು ಸುಖಂ ಪ್ರಸುಪ್ತೋ ಽಹಮಿತಿ ಪ್ರಚಿನ್ತ್ಯ

ಆ ದೇವರ ದೇಹದೊಳಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸಿದರೂ, ಪಿತಾಮಹನು ಹರಿಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಪಿತಾಮಹನ ಗತಿಯನ್ನರಿತು, ವಿಷ್ಣುವು ಎಲ್ಲ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ, 'ನಾನು ಸುಖವಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.

ತತೋ ದ್ವಾರಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಪಿಹಿತಾನಿ ಸಮೀಕ್ಷ್ಯ ವೈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಕೃತ್ವಾತ್ಮನೋ ರೂಪಂ ನಾಭ್ಯಾಂ ದ್ವಾರಮವಿನ್ದತ

ಆಗ, ಎಲ್ಲಾ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪಿತಾಮಹನು ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಮಾಡಿ, ನಾಭಿಯಿಂದ ಒಂದು ದಾರಿ ಕಂಡನು.

ಪದ್ಮಸೂತ್ರಾನುಸಾರೇಣ ಚಾನ್ವಪಶ್ಯತ್ಪಿತಾಮಹಃ ಉಜ್ಜಹಾರಾತ್ಮನೋ ರೂಪಂ ಪುಷ್ಕರಾಚ್ಚತುರಾನನಃ

ಪದ್ಮದ ದಾರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಪಿತಾಮಹನು ನೋಡಿದನು; ಆ ಹೂವಿನಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವವನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದನು.

ವಿರರಾಜಾರವಿನ್ದಸ್ಥಃ ಪದ್ಮಗರ್ಭಸಮದ್ಯುತಿಃ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸ್ವಯಂಭೂರ್ಭಗವಾಞ್ ಜಗದ್ಯೋನಿಃ ಪಿತಾಮಹಃ

ಪದ್ಮದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಪದ್ಮಗರ್ಭದ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಬ್ರಹ್ಮ, ಸ್ವಯಂಭುವು, ಭಗವಂತನು, ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲವಾದ ಪಿತಾಮಹನು, ಅಲ್ಲಿ ಭಾಸವಾಗಿದ್ದನು.

ಏತಸ್ಮಿನ್ನನ್ತರೇ ತಾಭ್ಯಾಮ್ ಏಕೈಕಸ್ಯ ತು ಕೃತ್ಸ್ನಶಃ ವರ್ತಮಾನೇ ತು ಸಂಘರ್ಷೇ ಮಧ್ಯೇ ತಸ್ಯಾರ್ಣವಸ್ಯ ತು

ಈ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಅರಣ್ಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಸಂಘರ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು.

ಕುತೋ ಽಪ್ಯಪರಿಮೇಯಾತ್ಮಾ ಭೂತಾನಾಂ ಪ್ರಭುರೀಶ್ವರಃ ಶೂಲಪಾಣಿರ್ಮಹಾದೇವೋ ಹೇಮವೀರಾಂಬರಚ್ಛದಃ

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದೋ ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ ಆತ್ಮನಾದ, ಭೂತಗಳ ಒಡೆಯನಾದ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಯಾದ ಮಹಾದೇವನು, ಬಂಗಾರದ ವೀರವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದವನು, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಅಗಚ್ಛದ್ಯತ್ರ ಸೋ ಽನನ್ತೋ ನಾಗಭೋಗಪತಿರ್ ಹರಿಃ ಶೀಘ್ರಂ ವಿಕ್ರಮತಸ್ತಸ್ಯ ಪದ್ಭ್ಯಾಮ್ ಆಕ್ರಾನ್ತಪೀಡಿತಾಃ

ಅಲ್ಲಿ ಅನಂತನು, ನಾಗರಾಜನಾದ ಹರಿಯು, ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಅವನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಭೂಮಿ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಯಿತು.

ಉದ್ಭೂತಾಸ್ತೂರ್ಣಮಾಕಾಶೇ ಪೃಥುಲಾಸ್ತೋಯಬಿನ್ದವಃ ಅತ್ಯುಷ್ಣಶ್ಚಾತಿಶೀತಶ್ ಚ ವಾಯುಸ್ತತ್ರ ವವೌ ಪುನಃ

ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದಟ್ಟವಾದ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು; ಅಲ್ಲಿಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಬಿಸಿ ಹಾಗೂ ತುಂಬಾ ಚಳಿಯ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು.

ತದ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವಿಷ್ಣುಮಭಾಷತ ಅಬ್ಬಿನ್ದವಶ್ ಚ ಶೀತೋಷ್ಣಾಃ ಕಮ್ಪಯನ್ತ್ಯಂಬುಜಂ ಭೃಶಮ್

ಆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಈ ಬಿಸಿ ಮತ್ತು ಚಳಿಯ ಹನಿಗಳು ಪದ್ಮವನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿವೆ.'

ಏತನ್ಮೇ ಸಂಶಯಂ ಬ್ರೂಹಿ ಕಿಂ ವಾ ತ್ವನ್ಯಚ್ಚಿಕೀರ್ಷಸಿ ಏತದೇವಂವಿಧಂ ವಾಕ್ಯಂ ಪಿತಾಮಹಮುಖೋದ್ಗತಮ್

‘ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ನೀನು ಹೇಳು, ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದೀಯೋ ಅದನ್ನೂ ಹೇಳು’—ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳು ಪಿತಾಮಹನ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಂದವು.

ಶ್ರುತ್ವಾಪ್ರತಿಮಕರ್ಮಾ ಹಿ ಭಗವಾನಸುರಾನ್ತಕೃತ್ ಕಿಂ ನು ಖಲ್ವತ್ರ ಮೇ ನಾಭ್ಯಾಂ ಭೂತಮನ್ಯತ್ಕೃತಾಲಯಮ್

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅಸುರರ ಸಂಹಾರಕನಾದ, ಅಪೂರ್ವ ಕರ್ಮಗಳ ಸ್ವಾಮಿಯಾದ ಭಗವಂತನು, 'ನನ್ನ ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವ ಜೀವಿಯು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದೆಯೋ?' ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದನು.

ವದತಿ ಪ್ರಿಯಮತ್ಯರ್ಥಂ ಮನ್ಯುಶ್ಚಾಸ್ಯ ಮಯಾ ಕೃತಃ ಇತ್ಯೇವಂ ಮನಸಾ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚೇದಮುತ್ತರಮ್

ಅವನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡೆನು; ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ, ನಾನು ಈ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡಿದೆನು.

ಕಿಮತ್ರ ಭಗವಾನದ್ಯ ಪುಷ್ಕರೇ ಜಾತಸಂಭ್ರಮಃ ಕಿಂ ಮಯಾ ಚ ಕೃತಂ ದೇವ ಯನ್ಮಾಂ ಪ್ರಿಯಮನುತ್ತಮಮ್

‘ಈ ದಿನ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಏನು ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಭಗವನೇ? ನಾನು ಏನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ದೇವಾ, ನೀನು ನನಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು?’

ಭಾಷಸೇ ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಿಮರ್ಥಂ ಬ್ರೂಹಿ ತತ್ತ್ವತಃ ಏವಂ ಬ್ರುವಾಣಂ ದೇವೇಶಂ ಲೋಕಯಾತ್ರಾನುಗಂ ತತಃ

‘ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನೀನು ಹೀಗೆ ಯಾಕೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೋ ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳು’ ಎಂದು ಲೋಕಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವ ದೇವಾಧಿದೇವನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು.

ಪ್ರತ್ಯುವಾಚಾಮ್ಬುಜಾಭಾಕ್ಷಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವೇದನಿಧಿಃ ಪ್ರಭುಃ ಯೋ ಽಸೌ ತವೋದರಂ ಪೂರ್ವಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟೋ ಽಹಂ ತ್ವದಿಚ್ಛಯಾ

ಬ್ರಹ್ಮನು, ವೇದಗಳ ಭಂಡಾರಿಯಾದ ಪ್ರಭು, ಕಮಲನೇತ್ರನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದೆನು.'