ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಕಿಮಪ್ಯಚಿನ್ತ್ಯಂ ಯೋಗಾತ್ಮಾ ಯೋಗಮಾಸ್ಥಾಯ ಯೋಗವಿತ್ ಫಣಾಸಹಸ್ರಕಲಿತಂ ತಮಪ್ರತಿಮವರ್ಚಸಮ್

ಅವನು ಯೋಗವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಯೋಗೇಶ್ವರನು, ಸಾವಿರ ನಾಗಶಿರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಅಪ್ರತಿಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಮಹಾಭೋಗಪತೇರ್ಭೋಗಂ ಸಾಧ್ವಾಸ್ತೀರ್ಯ ಮಹೋಚ್ಛ್ರಯಮ್ ತಸ್ಮಿನ್ಮಹತಿ ಪರ್ಯಙ್ಕೇ ಶೇತೇ ಚೈಕಾರ್ಣವೇ ಪ್ರಭುಃ

ಮಹಾಸರ್ಪನ ಭೋಗವನ್ನು ಸುಂದರವಾದ ಹಾಸಿಗೆಯಾಗಿ ಹಾಸಿ, ಆ ಮಹಾ ಪರ್ಯಂಕದ ಮೇಲೆ, ಆ ಮಹಾಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರಭು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು.

ಏವಂ ತತ್ರ ಶಯಾನೇನ ವಿಷ್ಣುನಾ ಪ್ರಭವಿಷ್ಣುನಾ ಆತ್ಮಾರಾಮೇಣ ಕ್ರೀಡಾರ್ಥಂ ಲೀಲಯಾಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ್ಮಣಾ

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ವಿಷ್ಣುವು, ತನ್ನಲ್ಲೇ ಆನಂದಿಸಿ, ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಯಾವುದೇ ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಶತಯೋಜನವಿಸ್ತೀರ್ಣಂ ತರುಣಾದಿತ್ಯಸನ್ನಿಭಮ್ ವಜ್ರದಣ್ಡಂ ಮಹೋತ್ಸೇಧಂ ನಾಭ್ಯಾಂ ಸೃಷ್ಟಂ ತು ಪುಷ್ಕರಮ್

ಅವನ ನಾಭಿಯಿಂದ, ನೂರು ಯೋಜನೆ ಅಗಲವಿರುವ, ತಾಜಾ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ವಜ್ರದಂತೆ ದಂಡವಿರುವ, ಬಹು ಎತ್ತರದ ಒಂದು ಕಮಲವು ಉದಯವಾಯಿತು.

ತಸ್ಯೈವಂ ಕ್ರೀಡಮಾನಸ್ಯ ಸಮೀಪಂ ದೇವಮೀಢುಷಃ ಹೇಮಗರ್ಭಾಣ್ಡಜೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ರುಕ್ಮವರ್ಣೋ ಹ್ಯತೀನ್ದ್ರಿಯಃ

ಹೀಗೆ ಆ ದೇವರು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಹಿರಿದಾದ ಚಿನ್ನದ ಕಣಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ಚಿನ್ನದ ವರ್ಣದ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ ಪದ್ಮಜನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರೋ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಃ ಸಮಾಗಮ್ಯ ಯದೃಚ್ಛಯಾ ಶ್ರಿಯಾ ಯುಕ್ತೇನ ದಿವ್ಯೇನ ಸುಶುಭೇನ ಸುಗನ್ಧಿನಾ

ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ, ವಿಶಾಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳ 가진 ಬ್ರಹ್ಮನು, ದೈವಿಕವಾದ, ಸುಂದರವಾದ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕಿರಣದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.

ಕ್ರೀಡಮಾನಂ ಚ ಪದ್ಮೇನ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಶುಭೇಕ್ಷಣಮ್ ಸವಿಸ್ಮಯಮಥಾಗಮ್ಯ ಸೌಮ್ಯಸಮ್ಪನ್ನಯಾ ಗಿರಾ

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಶುಭದೃಷ್ಟಿಯ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ಮೃದುವಾದ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿತವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಪ್ರೋವಾಚ ಕೋ ಭವಾಞ್ಛೇತೇ ಹ್ಯ್ ಆಶ್ರಿತೋ ಮಧ್ಯಮಮ್ಭಸಾಮ್ ಅಥ ತಸ್ಯಾಚ್ಯುತಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತು ಶುಭಂ ವಚಃ

'ನೀನು ಯಾರು? ನೀನು ಈ ಮಧ್ಯದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವನು ಯಾರು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅಚ್ಯುತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಉದತಿಷ್ಠತ ಪರ್ಯಙ್ಕಾದ್ ವಿಸ್ಮಯೋತ್ಫುಲ್ಲಲೋಚನಃ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚೋತ್ತರಂ ಚೈವ ಕಲ್ಪೇ ಕಲ್ಪೇ ಪ್ರತಿಶ್ರಯಃ

ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಸ್ತಾರವಾದಂತೆ ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲೂ ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ರಯ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಕರ್ತವ್ಯಂ ಚ ಕೃತಂ ಚೈವ ಕ್ರಿಯತೇ ಯಚ್ಚ ಕಿಂಚನ ದ್ಯೌರನ್ತರಿಕ್ಷಂ ಭೂಶ್ಚೈವ ಪರಂ ಪದಮಹಂ ಭುವಃ

ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ, ಏನು ಆಗಿದೆಯೋ, ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೋ, ಆಕಾಶ, ಮಧ್ಯಭಾಗ, ಭೂಮಿ—ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ನಾನು ಲೋಕದ ಪಾರವಾದ ಪರಮ ಸ್ಥಾನ.

ತಮೇವಮುಕ್ತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುಃ ಪುನರಥಾಬ್ರವೀತ್ ಕಸ್ತ್ವಂ ಖಲು ಸಮಾಯಾತಃ ಸಮೀಪಂ ಭಗವಾನ್ಕುತಃ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಭಗವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು: 'ಮಹಾನೇ, ನೀನು ಯಾರು? ನೀನು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ?'

ಕ್ವ ವಾ ಭೂಯಶ್ ಚ ಗನ್ತವ್ಯಂ ಕಶ್ ಚ ವಾ ತೇ ಪ್ರತಿಶ್ರಯಃ ಕೋ ಭವಾನ್ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿರ್ವೈ ಕರ್ತವ್ಯಂ ಕಿಂ ಚ ತೇ ಮಯಾ

'ಮತ್ತೆ ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ? ನಿನಗೆ ಯಾವುದು ಆಶ್ರಯ? ನೀನು ಯಾರು, ನಿಜಕ್ಕೂ ಜಗತ್ತಿನ ರೂಪವಂತನು? ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?'

ಏವಂ ಬ್ರುವನ್ತಂ ವೈಕುಣ್ಠಂ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ಪಿತಾಮಹಃ ಮಾಯಯಾ ಮೋಹಿತಃ ಶಂಭೋರ್ ಅವಿಜ್ಞಾಯ ಜನಾರ್ದನಮ್

ಹೀಗೆ ವೈಕುಂಠನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಪಿತಾಮಹನು, ಶಂಭುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡು, ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಮಾಯಯಾ ಮೋಹಿತಂ ದೇವಮ್ ಅವಿಜ್ಞಾತಂ ಮಹಾತ್ಮನಃ ಯಥಾ ಭವಾಂಸ್ತಥೈವಾಹಮ್ ಆದಿಕರ್ತಾ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ

ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡ ದೇವನು, ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ; 'ನೀನು ಹೇಗಿದ್ದೀಯೋ, ನಾನೂ ಹಾಗೆ—ಆದಿಕರ್ತ, ಪ್ರಜಾಪತಿ' ಎಂದನು.

ಸವಿಸ್ಮಯಂ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಲೋಕತನ್ತ್ರಿಣಃ ಅನುಜ್ಞಾತಶ್ ಚ ತೇ ನಾಥ ವೈಕುಣ್ಠೋ ವಿಶ್ವಸಂಭವಃ

ಲೋಕಗಳ ನಿಯಂತ್ರಕನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ ವೈಕುಂಠನು, ವಿಶ್ವದ ಮೂಲಭೂತನು, ಅವನಿಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದನು.

ಕೌತೂಹಲಾನ್ಮಹಾಯೋಗೀ ಪ್ರವಿಷ್ಟೋ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮುಖಮ್ ಇಮಾನಷ್ಟಾದಶ ದ್ವೀಪಾನ್ ಸಸಮುದ್ರಾನ್ ಸಪರ್ವತಾನ್

ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮಹಾಯೋಗಿಯಾದನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಾಯಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಈ ಹದಿನೆಂಟು ದ್ವೀಪಗಳನ್ನೂ, ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನೂ, ಪರ್ವತಗಳನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡು ಒಳಗೆ ಹೋದನು.

ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಸುಮಹಾತೇಜಾಶ್ ಚಾತುರ್ವರ್ಣ್ಯಸಮಾಕುಲಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತಮ್ಭಪರ್ಯನ್ತಂ ಸಪ್ತಲೋಕಾನ್ ಸನಾತನಾನ್

ಅವನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದನು, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಲೋಕಗಳನ್ನು, ಬ್ರಹ್ಮನ ದಂಡದ ಕೊನಿವರೆಗೆ ಇರುವ ಏಳು ಶಾಶ್ವತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತೂದರೇ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸರ್ವಾನ್ವಿಷ್ಣುರ್ಮಹಾಭುಜಃ ಅಹೋ ಽಸ್ಯ ತಪಸೋ ವೀರ್ಯಮ್ ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಚ ಪುನಃ ಪುನಃ

ಬ್ರಹ್ಮನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ, ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ವಿಷ್ಣು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ, 'ಅಯ್ಯೋ, ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟೆಂದು!' ಎಂದು ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೇಳಿದರು.

ಅಟಿತ್ವಾ ವಿವಿಧಾಂಲ್ಲೋಕಾನ್ ವಿಷ್ಣುರ್ನಾನಾವಿಧಾಶ್ರಯಾನ್ ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ನಾನ್ತಂ ಹಿ ದದೃಶೇ ಯದಾ

ವಿಷ್ಣು ಅನೇಕ ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯಗಳಲ್ಲೂ ಸಂಚರಿಸಿ, ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ತದಾಸ್ಯ ವಕ್ತ್ರಾನ್ನಿಷ್ಕ್ರಮ್ಯ ಪನ್ನಗೇನ್ದ್ರನಿಕೇತನಃ ನಾರಾಯಣೋ ಜಗದ್ಧಾತಾ ಪಿತಾಮಹಮಥಾಬ್ರವೀತ್

ಆಗ, ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ನಾಗರಾಜನ ನಿವಾಸಿಯಾದ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಧಾರಣೆಯಾದ ನಾರಾಯಣನು ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಭಗವಾನಾದಿರಙ್ಕಶ್ ಚ ಮಧ್ಯಂ ಕಾಲೋ ದಿಶೋ ನಭಃ ನಾಹಮನ್ತಂ ಪ್ರಪಶ್ಯಾಮಿ ಉದರಸ್ಯ ತವಾನಘ

'ಭಗವಂತನೇ, ನೀನು ಆದಿ, ಆಸನ, ಮಧ್ಯ, ಕಾಲ, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಆಕಾಶ—ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ, ಪಾಪರಹಿತನೇ' ಎಂದನು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾಬ್ರವೀದ್ಭೂಯಃ ಪಿತಾಮಹಮಿದಂ ಹರಿಃ ಭಗವಾನೇವಮೇವಾಹಂ ಶಾಶ್ವತಂ ಹಿ ಮಮೋದರಮ್

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಹರಿಯು ಮತ್ತೆ ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ಭಗವಂತನೇ, ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯೂ ಹೀಗೆಯೇ—ಶಾಶ್ವತವಾಗಿದೆ' ಎಂದನು.

ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಲೋಕಾನ್ ಪಶ್ಯೈತಾನ್ ಅನೌಪಮ್ಯಾನ್ಸುರೋತ್ತಮ ತತಃ ಪ್ರಾಹ್ಲಾದಿನೀಂ ವಾಣೀಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ತಸ್ಯಾಭಿನನ್ದ್ಯ ಚ

'ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನೀನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಈ ಅನನ್ಯವಾದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿ' ಎಂದನು. ಆಗ ಅವನ ಆ ಹರ್ಷಭರಿತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು.

ಶ್ರೀಪತೇರುದರಂ ಭೂಯಃ ಪ್ರವಿವೇಶ ಪಿತಾಮಹಃ ತಾನೇವ ಲೋಕಾನ್ ಗರ್ಭಸ್ಥಾನ್ ಅಪಶ್ಯತ್ ಸತ್ಯವಿಕ್ರಮಃ

ಆ ಮಹಾಪ್ರಭು ಶ್ರೀಪತಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಪುನಃ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಪಿತಾಮಹನು, ತನ್ನ ಅಚಲ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ, ಆ ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಆ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದನು.

ಪರ್ಯಟಿತ್ವಾ ತು ದೇವಸ್ಯ ದದೃಶೇ ಽನ್ತಂ ನ ವೈ ಹರೇಃ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಗತಿಂ ತಸ್ಯ ಪಿತಾಮಹಸ್ಯ ದ್ವಾರಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಪಿಧಾಯ ವಿಷ್ಣುಃ ವಿಭುರ್ಮನಃ ಕರ್ತುಮಿಯೇಷ ಚಾಶು ಸುಖಂ ಪ್ರಸುಪ್ತೋ ಽಹಮಿತಿ ಪ್ರಚಿನ್ತ್ಯ

ಆ ದೇವರ ದೇಹದೊಳಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸಿದರೂ, ಪಿತಾಮಹನು ಹರಿಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಪಿತಾಮಹನ ಗತಿಯನ್ನರಿತು, ವಿಷ್ಣುವು ಎಲ್ಲ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ, 'ನಾನು ಸುಖವಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.

ತತೋ ದ್ವಾರಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಪಿಹಿತಾನಿ ಸಮೀಕ್ಷ್ಯ ವೈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಕೃತ್ವಾತ್ಮನೋ ರೂಪಂ ನಾಭ್ಯಾಂ ದ್ವಾರಮವಿನ್ದತ

ಆಗ, ಎಲ್ಲಾ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪಿತಾಮಹನು ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಮಾಡಿ, ನಾಭಿಯಿಂದ ಒಂದು ದಾರಿ ಕಂಡನು.

ಪದ್ಮಸೂತ್ರಾನುಸಾರೇಣ ಚಾನ್ವಪಶ್ಯತ್ಪಿತಾಮಹಃ ಉಜ್ಜಹಾರಾತ್ಮನೋ ರೂಪಂ ಪುಷ್ಕರಾಚ್ಚತುರಾನನಃ

ಪದ್ಮದ ದಾರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಪಿತಾಮಹನು ನೋಡಿದನು; ಆ ಹೂವಿನಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವವನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದನು.

ವಿರರಾಜಾರವಿನ್ದಸ್ಥಃ ಪದ್ಮಗರ್ಭಸಮದ್ಯುತಿಃ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸ್ವಯಂಭೂರ್ಭಗವಾಞ್ ಜಗದ್ಯೋನಿಃ ಪಿತಾಮಹಃ

ಪದ್ಮದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಪದ್ಮಗರ್ಭದ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಬ್ರಹ್ಮ, ಸ್ವಯಂಭುವು, ಭಗವಂತನು, ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲವಾದ ಪಿತಾಮಹನು, ಅಲ್ಲಿ ಭಾಸವಾಗಿದ್ದನು.

ಏತಸ್ಮಿನ್ನನ್ತರೇ ತಾಭ್ಯಾಮ್ ಏಕೈಕಸ್ಯ ತು ಕೃತ್ಸ್ನಶಃ ವರ್ತಮಾನೇ ತು ಸಂಘರ್ಷೇ ಮಧ್ಯೇ ತಸ್ಯಾರ್ಣವಸ್ಯ ತು

ಈ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಅರಣ್ಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಸಂಘರ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು.