ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ತ್ರಿಧಾ ಭಿನ್ನೋ ಹ್ಯಹಂ ವಿಷ್ಣೋ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣುಭವಾಖ್ಯಯಾ ಸರ್ಗರಕ್ಷಾಲಯಗುಣೈರ್ ನಿಷ್ಕಲಃ ಪರಮೇಶ್ವರಃ

ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯದ ಗುಣಗಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಭವ ಎಂಬ ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಜನೆಯಾದರೂ, ನಾನು ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಪರಮೇಶ್ವರನು.

ಸಂಮೋಹಂ ತ್ಯಜ ಭೋ ವಿಷ್ಣೋ ಪಾಲಯೈನಂ ಪಿತಾಮಹಮ್ ಪಾದ್ಮೇ ಭವಿಷ್ಯತಿ ಸುತಃ ಕಲ್ಪೇ ತವ ಪಿತಾಮಹಃ

ವಿಷ್ಣುವೇ, ಮೋಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಈ ಪಿತಾಮಹನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಪದ್ಮಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ನಿನ್ನ ಮಗನಾಗುವನು, ನೀನು ಅವನ ಪಿತಾಮಹನಾಗುವೆ.

ತದಾ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಸಿ ಮಾಂ ಚೈವಂ ಸೋ ಽಪಿ ದ್ರಕ್ಷ್ಯತಿ ಪದ್ಮಜಃ ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸ ಭಗವಾಂಸ್ ತತ್ರೈವಾನ್ತರಧೀಯತ

ಆಗ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ನೋಡುತ್ತೀಯೆ, ಪದ್ಮಜನೂ ಕೂಡ ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಭಗವಂತನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರಧಾನರಾದರು.

ತದಾಪ್ರಭೃತಿ ಲೋಕೇಷು ಲಿಙ್ಗಾರ್ಚಾ ಸುಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾ ಲಿಙ್ಗವೇದೀ ಮಹಾದೇವೀ ಲಿಙ್ಗಂ ಸಾಕ್ಷಾನ್ಮಹೇಶ್ವರಃ

ಆ ಸಮಯದಿಂದಲೂ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಲಿಂಗಾರ್ಚನೆ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು; ಲಿಂಗವೇದಿಕೆ ಮಹಾದೇವಿಯು, ಲಿಂಗವೇ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದೆ.

ಲಯನಾಲ್ಲಿಙ್ಗಮಿತ್ಯುಕ್ತಂ ತತ್ರೈವ ನಿಖಿಲಂ ಸುರಾಃ ಯಸ್ತು ಲೈಙ್ಗಂ ಪಠೇನ್ನಿತ್ಯಮ್ ಆಖ್ಯಾನಂ ಲಿಙ್ಗಸನ್ನಿಧೌ

ಲಯದಿಂದ ಇದನ್ನು ಲಿಂಗ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರು ಲಿಂಗದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಲಿಂಗದ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೋ—

ಸ ಯಾತಿ ಶಿವತಾಂ ವಿಪ್ರೋ ನಾತ್ರ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಚಾರಣಾ

ಅವನು ಶಿವಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಚಾರಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ.

ಕಥಂ ಪಾದ್ಮೇ ಪುರಾ ಕಲ್ಪೇ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪದ್ಮೋದ್ಭವೋ ಽಭವತ್ ಭವಂ ಚ ದೃಷ್ಟವಾಂಸ್ತೇನ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ

ಪದ್ಮಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ, ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪದ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಾಪ್ತನಾದನು ಮತ್ತು ಭಗವಂತನು ಅವನ ಮೂಲಕ ಭವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಂಡನು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳು.

ಏತತ್ಸರ್ವಂ ವಿಶೇಷೇಣ ಸಾಂಪ್ರತಂ ವಕ್ತುಮರ್ಹಸಿ ಆಸೀದೇಕಾರ್ಣವಂ ಘೋರಮ್ ಅವಿಭಾಗಂ ತಮೋಮಯಮ್

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಈಗ ಹೇಳಬೇಕು: ಆಗ ಒಂದೇ ಒಂದು ಭಯಾನಕ, ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸಮುದ್ರವಿತ್ತು, ಅದು ಬೇರ್ಪಡದೆ ಇತ್ತು.

ಮಧ್ಯೇ ಚೈಕಾರ್ಣವೇ ತಸ್ಮಿನ್ ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾಧರಃ ಜೀಮೂತಾಭೋ ಽಮ್ಬುಜಾಕ್ಷಶ್ ಚ ಕಿರೀಟೀ ಶ್ರೀಪತಿರ್ಹರಿಃ

ಆ ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ಮೇಘದಂತೆ ಕಪ್ಪು, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ, ಕಿರೀಟ ಧಾರಿಯಾದ ಶ್ರೀಪತಿ ಹರಿಯು ಇದ್ದನು.

ನಾರಾಯಣಮುಖೋದ್ಗೀರ್ಣಸರ್ವಾತ್ಮಾ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ಅಷ್ಟಬಾಹುರ್ಮಹಾವಕ್ಷಾ ಲೋಕಾನಾಂ ಯೋನಿರುಚ್ಯತೇ

ನಾರಾಯಣನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ, ಎಂಟು ಕೈಗಳು, ವಿಶಾಲವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವಿರುವ, ಲೋಕಗಳ ಮೂಲವಾದ ಪರಮಪುರುಷನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು.

ಕಿಮಪ್ಯಚಿನ್ತ್ಯಂ ಯೋಗಾತ್ಮಾ ಯೋಗಮಾಸ್ಥಾಯ ಯೋಗವಿತ್ ಫಣಾಸಹಸ್ರಕಲಿತಂ ತಮಪ್ರತಿಮವರ್ಚಸಮ್

ಅವನು ಯೋಗವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಯೋಗೇಶ್ವರನು, ಸಾವಿರ ನಾಗಶಿರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಅಪ್ರತಿಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಮಹಾಭೋಗಪತೇರ್ಭೋಗಂ ಸಾಧ್ವಾಸ್ತೀರ್ಯ ಮಹೋಚ್ಛ್ರಯಮ್ ತಸ್ಮಿನ್ಮಹತಿ ಪರ್ಯಙ್ಕೇ ಶೇತೇ ಚೈಕಾರ್ಣವೇ ಪ್ರಭುಃ

ಮಹಾಸರ್ಪನ ಭೋಗವನ್ನು ಸುಂದರವಾದ ಹಾಸಿಗೆಯಾಗಿ ಹಾಸಿ, ಆ ಮಹಾ ಪರ್ಯಂಕದ ಮೇಲೆ, ಆ ಮಹಾಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರಭು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು.

ಏವಂ ತತ್ರ ಶಯಾನೇನ ವಿಷ್ಣುನಾ ಪ್ರಭವಿಷ್ಣುನಾ ಆತ್ಮಾರಾಮೇಣ ಕ್ರೀಡಾರ್ಥಂ ಲೀಲಯಾಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ್ಮಣಾ

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ವಿಷ್ಣುವು, ತನ್ನಲ್ಲೇ ಆನಂದಿಸಿ, ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಯಾವುದೇ ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಶತಯೋಜನವಿಸ್ತೀರ್ಣಂ ತರುಣಾದಿತ್ಯಸನ್ನಿಭಮ್ ವಜ್ರದಣ್ಡಂ ಮಹೋತ್ಸೇಧಂ ನಾಭ್ಯಾಂ ಸೃಷ್ಟಂ ತು ಪುಷ್ಕರಮ್

ಅವನ ನಾಭಿಯಿಂದ, ನೂರು ಯೋಜನೆ ಅಗಲವಿರುವ, ತಾಜಾ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ವಜ್ರದಂತೆ ದಂಡವಿರುವ, ಬಹು ಎತ್ತರದ ಒಂದು ಕಮಲವು ಉದಯವಾಯಿತು.

ತಸ್ಯೈವಂ ಕ್ರೀಡಮಾನಸ್ಯ ಸಮೀಪಂ ದೇವಮೀಢುಷಃ ಹೇಮಗರ್ಭಾಣ್ಡಜೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ರುಕ್ಮವರ್ಣೋ ಹ್ಯತೀನ್ದ್ರಿಯಃ

ಹೀಗೆ ಆ ದೇವರು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಹಿರಿದಾದ ಚಿನ್ನದ ಕಣಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ಚಿನ್ನದ ವರ್ಣದ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ ಪದ್ಮಜನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರೋ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಃ ಸಮಾಗಮ್ಯ ಯದೃಚ್ಛಯಾ ಶ್ರಿಯಾ ಯುಕ್ತೇನ ದಿವ್ಯೇನ ಸುಶುಭೇನ ಸುಗನ್ಧಿನಾ

ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ, ವಿಶಾಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳ 가진 ಬ್ರಹ್ಮನು, ದೈವಿಕವಾದ, ಸುಂದರವಾದ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕಿರಣದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.

ಕ್ರೀಡಮಾನಂ ಚ ಪದ್ಮೇನ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಶುಭೇಕ್ಷಣಮ್ ಸವಿಸ್ಮಯಮಥಾಗಮ್ಯ ಸೌಮ್ಯಸಮ್ಪನ್ನಯಾ ಗಿರಾ

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಶುಭದೃಷ್ಟಿಯ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ಮೃದುವಾದ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿತವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಪ್ರೋವಾಚ ಕೋ ಭವಾಞ್ಛೇತೇ ಹ್ಯ್ ಆಶ್ರಿತೋ ಮಧ್ಯಮಮ್ಭಸಾಮ್ ಅಥ ತಸ್ಯಾಚ್ಯುತಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತು ಶುಭಂ ವಚಃ

'ನೀನು ಯಾರು? ನೀನು ಈ ಮಧ್ಯದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವನು ಯಾರು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅಚ್ಯುತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಉದತಿಷ್ಠತ ಪರ್ಯಙ್ಕಾದ್ ವಿಸ್ಮಯೋತ್ಫುಲ್ಲಲೋಚನಃ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚೋತ್ತರಂ ಚೈವ ಕಲ್ಪೇ ಕಲ್ಪೇ ಪ್ರತಿಶ್ರಯಃ

ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಸ್ತಾರವಾದಂತೆ ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲೂ ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ರಯ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಕರ್ತವ್ಯಂ ಚ ಕೃತಂ ಚೈವ ಕ್ರಿಯತೇ ಯಚ್ಚ ಕಿಂಚನ ದ್ಯೌರನ್ತರಿಕ್ಷಂ ಭೂಶ್ಚೈವ ಪರಂ ಪದಮಹಂ ಭುವಃ

ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ, ಏನು ಆಗಿದೆಯೋ, ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೋ, ಆಕಾಶ, ಮಧ್ಯಭಾಗ, ಭೂಮಿ—ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ನಾನು ಲೋಕದ ಪಾರವಾದ ಪರಮ ಸ್ಥಾನ.

ತಮೇವಮುಕ್ತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುಃ ಪುನರಥಾಬ್ರವೀತ್ ಕಸ್ತ್ವಂ ಖಲು ಸಮಾಯಾತಃ ಸಮೀಪಂ ಭಗವಾನ್ಕುತಃ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಭಗವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು: 'ಮಹಾನೇ, ನೀನು ಯಾರು? ನೀನು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ?'

ಕ್ವ ವಾ ಭೂಯಶ್ ಚ ಗನ್ತವ್ಯಂ ಕಶ್ ಚ ವಾ ತೇ ಪ್ರತಿಶ್ರಯಃ ಕೋ ಭವಾನ್ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿರ್ವೈ ಕರ್ತವ್ಯಂ ಕಿಂ ಚ ತೇ ಮಯಾ

'ಮತ್ತೆ ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ? ನಿನಗೆ ಯಾವುದು ಆಶ್ರಯ? ನೀನು ಯಾರು, ನಿಜಕ್ಕೂ ಜಗತ್ತಿನ ರೂಪವಂತನು? ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?'

ಏವಂ ಬ್ರುವನ್ತಂ ವೈಕುಣ್ಠಂ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ಪಿತಾಮಹಃ ಮಾಯಯಾ ಮೋಹಿತಃ ಶಂಭೋರ್ ಅವಿಜ್ಞಾಯ ಜನಾರ್ದನಮ್

ಹೀಗೆ ವೈಕುಂಠನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಪಿತಾಮಹನು, ಶಂಭುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡು, ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಮಾಯಯಾ ಮೋಹಿತಂ ದೇವಮ್ ಅವಿಜ್ಞಾತಂ ಮಹಾತ್ಮನಃ ಯಥಾ ಭವಾಂಸ್ತಥೈವಾಹಮ್ ಆದಿಕರ್ತಾ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ

ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡ ದೇವನು, ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ; 'ನೀನು ಹೇಗಿದ್ದೀಯೋ, ನಾನೂ ಹಾಗೆ—ಆದಿಕರ್ತ, ಪ್ರಜಾಪತಿ' ಎಂದನು.

ಸವಿಸ್ಮಯಂ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಲೋಕತನ್ತ್ರಿಣಃ ಅನುಜ್ಞಾತಶ್ ಚ ತೇ ನಾಥ ವೈಕುಣ್ಠೋ ವಿಶ್ವಸಂಭವಃ

ಲೋಕಗಳ ನಿಯಂತ್ರಕನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ ವೈಕುಂಠನು, ವಿಶ್ವದ ಮೂಲಭೂತನು, ಅವನಿಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದನು.

ಕೌತೂಹಲಾನ್ಮಹಾಯೋಗೀ ಪ್ರವಿಷ್ಟೋ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮುಖಮ್ ಇಮಾನಷ್ಟಾದಶ ದ್ವೀಪಾನ್ ಸಸಮುದ್ರಾನ್ ಸಪರ್ವತಾನ್

ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮಹಾಯೋಗಿಯಾದನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಾಯಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಈ ಹದಿನೆಂಟು ದ್ವೀಪಗಳನ್ನೂ, ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನೂ, ಪರ್ವತಗಳನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡು ಒಳಗೆ ಹೋದನು.

ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಸುಮಹಾತೇಜಾಶ್ ಚಾತುರ್ವರ್ಣ್ಯಸಮಾಕುಲಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತಮ್ಭಪರ್ಯನ್ತಂ ಸಪ್ತಲೋಕಾನ್ ಸನಾತನಾನ್

ಅವನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದನು, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಲೋಕಗಳನ್ನು, ಬ್ರಹ್ಮನ ದಂಡದ ಕೊನಿವರೆಗೆ ಇರುವ ಏಳು ಶಾಶ್ವತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತೂದರೇ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸರ್ವಾನ್ವಿಷ್ಣುರ್ಮಹಾಭುಜಃ ಅಹೋ ಽಸ್ಯ ತಪಸೋ ವೀರ್ಯಮ್ ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಚ ಪುನಃ ಪುನಃ

ಬ್ರಹ್ಮನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ, ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ವಿಷ್ಣು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ, 'ಅಯ್ಯೋ, ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟೆಂದು!' ಎಂದು ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೇಳಿದರು.

ಅಟಿತ್ವಾ ವಿವಿಧಾಂಲ್ಲೋಕಾನ್ ವಿಷ್ಣುರ್ನಾನಾವಿಧಾಶ್ರಯಾನ್ ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ನಾನ್ತಂ ಹಿ ದದೃಶೇ ಯದಾ

ವಿಷ್ಣು ಅನೇಕ ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯಗಳಲ್ಲೂ ಸಂಚರಿಸಿ, ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.