ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಯುವಾಂ ಪ್ರಸೂತೌ ಗಾತ್ರಾಭ್ಯಾಂ ಮಮ ಪೂರ್ವಂ ಮಹಾಬಲೌ ಅಯಂ ಮೇ ದಕ್ಷಿಣೇ ಪಾರ್ಶ್ವೇ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ

ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳಾಗಿ, ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ನನ್ನ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಇದ್ದಾನೆ.

ವಾಮೇ ಪಾರ್ಶ್ವೇ ಚ ಮೇ ವಿಷ್ಣುರ್ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ಹೃದಯೋದ್ಭವಃ ಪ್ರೀತೋ ಽಹಂ ಯುವಯೋಃ ಸಮ್ಯಗ್ ವರಂ ದದ್ಮಿ ಯಥೇಪ್ಸಿತಮ್

ನನ್ನ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನಾದ, ಹೃದಯದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವಿಷ್ಣುವಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮೇಲೂ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ನೀವು ಬಯಸುವ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ತಂ ವಿಷ್ಣುಂ ಕರಾಭ್ಯಾಂ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ಪಸ್ಪರ್ಶ ಸುಭಗಾಭ್ಯಾಂ ತು ಕೃಪಯಾ ತು ಕೃಪಾನಿಧಿಃ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಶುಭಕರವಾದ ಕೈಗಳಿಂದ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು.

ತತಃ ಪ್ರಹೃಷ್ಟಮನಸಾ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಮಹೇಶ್ವರಮ್ ಪ್ರಾಹ ನಾರಾಯಣೋ ನಾಥಂ ಲಿಙ್ಗಸ್ಥಂ ಲಿಙ್ಗವರ್ಜಿತಮ್

ಆಮೇಲೆ, ಸಂತೋಷದಿಂದ, ನಾರಾಯಣನು ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಅತೀತನಾದ ಒಡೆಯನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಯದಿ ಪ್ರೀತಿಃ ಸಮುತ್ಪನ್ನಾ ಯದಿ ದೇಯೋ ವರಶ್ ಚ ನೌ ಭಕ್ತಿರ್ಭವತು ನೌ ನಿತ್ಯಂ ತ್ವಯಿ ಚಾವ್ಯಭಿಚಾರಿಣೀ

ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದರೆ, ನಮಗೆ ವರವನ್ನು ಕೊಡಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಸದಾ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಅಚಲವಾದ ಭಕ್ತಿ ಇರಲಿ.

ದೇವಃ ಪ್ರದತ್ತವಾನ್ ದೇವಾಃ ಸ್ವಾತ್ಮನ್ಯವ್ಯಭಿಚಾರಿಣೀಮ್ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ವಿಷ್ಣವೇ ಚೈವ ಶ್ರದ್ಧಾಂ ಶೀತಾಂಶುಭೂಷಣಃ

ಚಂದ್ರನನ್ನು ಅಲಂಕಾರವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ ದೇವರು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ವಿಷ್ಣುವಿಗೂ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅಚಲವಾದ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ಜಾನುಭ್ಯಾಮವನೀಂ ಗತ್ವಾ ಪುನರ್ನಾರಾಯಣಃ ಸ್ವಯಮ್ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಚ ವಿಶ್ವೇಶಂ ಪ್ರಾಹ ಮನ್ದತರಂ ವಶೀ

ನಂತರ ನಾರಾಯಣನು ತಾನೇ ಮೊಣಕಾಲುಮೇಲೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು, ವಿಶ್ವನಾಥನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಆವಯೋರ್ದೇವದೇವೇಶ ವಿವಾದಮತಿಶೋಭನಮ್ ಇಹಾಗತೋ ಭವಾನ್ ಯಸ್ಮಾದ್ ವಿವಾದಶಮನಾಯ ನೌ

ದೇವದೇವರೇ, ಸ್ವಾಮಿಯರೇ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಉಂಟಾದ ಈ ಉತ್ತಮವಾದ ವಾದವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ.

ತಸ್ಯ ತದ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಪುನಃ ಪ್ರಾಹ ಹರೋ ಹರಿಮ್ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಸ್ಥಿತಂ ಮೂರ್ಧ್ನಾ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಪುಟಂ ಸ್ಮಯನ್

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶಿವನು, ತಲೆಯು ಬಾಗಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ನಗುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ಹರಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿದರು.

ಪ್ರಲಯಸ್ಥಿತಿಸರ್ಗಾಣಾಂ ಕರ್ತಾ ತ್ವಂ ಧರಣೀಪತೇ ವತ್ಸ ವತ್ಸ ಹರೇ ವಿಷ್ಣೋ ಪಾಲಯೈತಚ್ಚರಾಚರಮ್

ಧರಣೀಪತಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವೇ, ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯದ ಕರ್ತನು. ನನ್ನ ಮಗನೇ, ಹರಿಯೇ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಚರಾಚರಗಳನ್ನು ನೀನು ರಕ್ಷಿಸು.

ತ್ರಿಧಾ ಭಿನ್ನೋ ಹ್ಯಹಂ ವಿಷ್ಣೋ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣುಭವಾಖ್ಯಯಾ ಸರ್ಗರಕ್ಷಾಲಯಗುಣೈರ್ ನಿಷ್ಕಲಃ ಪರಮೇಶ್ವರಃ

ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯದ ಗುಣಗಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಭವ ಎಂಬ ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಜನೆಯಾದರೂ, ನಾನು ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಪರಮೇಶ್ವರನು.

ಸಂಮೋಹಂ ತ್ಯಜ ಭೋ ವಿಷ್ಣೋ ಪಾಲಯೈನಂ ಪಿತಾಮಹಮ್ ಪಾದ್ಮೇ ಭವಿಷ್ಯತಿ ಸುತಃ ಕಲ್ಪೇ ತವ ಪಿತಾಮಹಃ

ವಿಷ್ಣುವೇ, ಮೋಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಈ ಪಿತಾಮಹನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಪದ್ಮಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ನಿನ್ನ ಮಗನಾಗುವನು, ನೀನು ಅವನ ಪಿತಾಮಹನಾಗುವೆ.

ತದಾ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಸಿ ಮಾಂ ಚೈವಂ ಸೋ ಽಪಿ ದ್ರಕ್ಷ್ಯತಿ ಪದ್ಮಜಃ ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸ ಭಗವಾಂಸ್ ತತ್ರೈವಾನ್ತರಧೀಯತ

ಆಗ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ನೋಡುತ್ತೀಯೆ, ಪದ್ಮಜನೂ ಕೂಡ ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಭಗವಂತನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರಧಾನರಾದರು.

ತದಾಪ್ರಭೃತಿ ಲೋಕೇಷು ಲಿಙ್ಗಾರ್ಚಾ ಸುಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾ ಲಿಙ್ಗವೇದೀ ಮಹಾದೇವೀ ಲಿಙ್ಗಂ ಸಾಕ್ಷಾನ್ಮಹೇಶ್ವರಃ

ಆ ಸಮಯದಿಂದಲೂ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಲಿಂಗಾರ್ಚನೆ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು; ಲಿಂಗವೇದಿಕೆ ಮಹಾದೇವಿಯು, ಲಿಂಗವೇ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದೆ.

ಲಯನಾಲ್ಲಿಙ್ಗಮಿತ್ಯುಕ್ತಂ ತತ್ರೈವ ನಿಖಿಲಂ ಸುರಾಃ ಯಸ್ತು ಲೈಙ್ಗಂ ಪಠೇನ್ನಿತ್ಯಮ್ ಆಖ್ಯಾನಂ ಲಿಙ್ಗಸನ್ನಿಧೌ

ಲಯದಿಂದ ಇದನ್ನು ಲಿಂಗ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರು ಲಿಂಗದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಲಿಂಗದ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೋ—

ಸ ಯಾತಿ ಶಿವತಾಂ ವಿಪ್ರೋ ನಾತ್ರ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಚಾರಣಾ

ಅವನು ಶಿವಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಚಾರಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ.

ಕಥಂ ಪಾದ್ಮೇ ಪುರಾ ಕಲ್ಪೇ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪದ್ಮೋದ್ಭವೋ ಽಭವತ್ ಭವಂ ಚ ದೃಷ್ಟವಾಂಸ್ತೇನ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ

ಪದ್ಮಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ, ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪದ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಾಪ್ತನಾದನು ಮತ್ತು ಭಗವಂತನು ಅವನ ಮೂಲಕ ಭವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಂಡನು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳು.

ಏತತ್ಸರ್ವಂ ವಿಶೇಷೇಣ ಸಾಂಪ್ರತಂ ವಕ್ತುಮರ್ಹಸಿ ಆಸೀದೇಕಾರ್ಣವಂ ಘೋರಮ್ ಅವಿಭಾಗಂ ತಮೋಮಯಮ್

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಈಗ ಹೇಳಬೇಕು: ಆಗ ಒಂದೇ ಒಂದು ಭಯಾನಕ, ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸಮುದ್ರವಿತ್ತು, ಅದು ಬೇರ್ಪಡದೆ ಇತ್ತು.

ಮಧ್ಯೇ ಚೈಕಾರ್ಣವೇ ತಸ್ಮಿನ್ ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾಧರಃ ಜೀಮೂತಾಭೋ ಽಮ್ಬುಜಾಕ್ಷಶ್ ಚ ಕಿರೀಟೀ ಶ್ರೀಪತಿರ್ಹರಿಃ

ಆ ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ಮೇಘದಂತೆ ಕಪ್ಪು, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ, ಕಿರೀಟ ಧಾರಿಯಾದ ಶ್ರೀಪತಿ ಹರಿಯು ಇದ್ದನು.

ನಾರಾಯಣಮುಖೋದ್ಗೀರ್ಣಸರ್ವಾತ್ಮಾ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ಅಷ್ಟಬಾಹುರ್ಮಹಾವಕ್ಷಾ ಲೋಕಾನಾಂ ಯೋನಿರುಚ್ಯತೇ

ನಾರಾಯಣನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ, ಎಂಟು ಕೈಗಳು, ವಿಶಾಲವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವಿರುವ, ಲೋಕಗಳ ಮೂಲವಾದ ಪರಮಪುರುಷನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು.

ಕಿಮಪ್ಯಚಿನ್ತ್ಯಂ ಯೋಗಾತ್ಮಾ ಯೋಗಮಾಸ್ಥಾಯ ಯೋಗವಿತ್ ಫಣಾಸಹಸ್ರಕಲಿತಂ ತಮಪ್ರತಿಮವರ್ಚಸಮ್

ಅವನು ಯೋಗವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಯೋಗೇಶ್ವರನು, ಸಾವಿರ ನಾಗಶಿರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಅಪ್ರತಿಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಮಹಾಭೋಗಪತೇರ್ಭೋಗಂ ಸಾಧ್ವಾಸ್ತೀರ್ಯ ಮಹೋಚ್ಛ್ರಯಮ್ ತಸ್ಮಿನ್ಮಹತಿ ಪರ್ಯಙ್ಕೇ ಶೇತೇ ಚೈಕಾರ್ಣವೇ ಪ್ರಭುಃ

ಮಹಾಸರ್ಪನ ಭೋಗವನ್ನು ಸುಂದರವಾದ ಹಾಸಿಗೆಯಾಗಿ ಹಾಸಿ, ಆ ಮಹಾ ಪರ್ಯಂಕದ ಮೇಲೆ, ಆ ಮಹಾಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರಭು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು.

ಏವಂ ತತ್ರ ಶಯಾನೇನ ವಿಷ್ಣುನಾ ಪ್ರಭವಿಷ್ಣುನಾ ಆತ್ಮಾರಾಮೇಣ ಕ್ರೀಡಾರ್ಥಂ ಲೀಲಯಾಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ್ಮಣಾ

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ವಿಷ್ಣುವು, ತನ್ನಲ್ಲೇ ಆನಂದಿಸಿ, ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಯಾವುದೇ ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಶತಯೋಜನವಿಸ್ತೀರ್ಣಂ ತರುಣಾದಿತ್ಯಸನ್ನಿಭಮ್ ವಜ್ರದಣ್ಡಂ ಮಹೋತ್ಸೇಧಂ ನಾಭ್ಯಾಂ ಸೃಷ್ಟಂ ತು ಪುಷ್ಕರಮ್

ಅವನ ನಾಭಿಯಿಂದ, ನೂರು ಯೋಜನೆ ಅಗಲವಿರುವ, ತಾಜಾ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ವಜ್ರದಂತೆ ದಂಡವಿರುವ, ಬಹು ಎತ್ತರದ ಒಂದು ಕಮಲವು ಉದಯವಾಯಿತು.

ತಸ್ಯೈವಂ ಕ್ರೀಡಮಾನಸ್ಯ ಸಮೀಪಂ ದೇವಮೀಢುಷಃ ಹೇಮಗರ್ಭಾಣ್ಡಜೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ರುಕ್ಮವರ್ಣೋ ಹ್ಯತೀನ್ದ್ರಿಯಃ

ಹೀಗೆ ಆ ದೇವರು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಹಿರಿದಾದ ಚಿನ್ನದ ಕಣಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ಚಿನ್ನದ ವರ್ಣದ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ ಪದ್ಮಜನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರೋ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಃ ಸಮಾಗಮ್ಯ ಯದೃಚ್ಛಯಾ ಶ್ರಿಯಾ ಯುಕ್ತೇನ ದಿವ್ಯೇನ ಸುಶುಭೇನ ಸುಗನ್ಧಿನಾ

ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ, ವಿಶಾಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳ 가진 ಬ್ರಹ್ಮನು, ದೈವಿಕವಾದ, ಸುಂದರವಾದ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕಿರಣದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.

ಕ್ರೀಡಮಾನಂ ಚ ಪದ್ಮೇನ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಶುಭೇಕ್ಷಣಮ್ ಸವಿಸ್ಮಯಮಥಾಗಮ್ಯ ಸೌಮ್ಯಸಮ್ಪನ್ನಯಾ ಗಿರಾ

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಶುಭದೃಷ್ಟಿಯ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ಮೃದುವಾದ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿತವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಪ್ರೋವಾಚ ಕೋ ಭವಾಞ್ಛೇತೇ ಹ್ಯ್ ಆಶ್ರಿತೋ ಮಧ್ಯಮಮ್ಭಸಾಮ್ ಅಥ ತಸ್ಯಾಚ್ಯುತಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತು ಶುಭಂ ವಚಃ

'ನೀನು ಯಾರು? ನೀನು ಈ ಮಧ್ಯದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವನು ಯಾರು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅಚ್ಯುತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಉದತಿಷ್ಠತ ಪರ್ಯಙ್ಕಾದ್ ವಿಸ್ಮಯೋತ್ಫುಲ್ಲಲೋಚನಃ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚೋತ್ತರಂ ಚೈವ ಕಲ್ಪೇ ಕಲ್ಪೇ ಪ್ರತಿಶ್ರಯಃ

ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಸ್ತಾರವಾದಂತೆ ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲೂ ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ರಯ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.