ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರಧಾನಂ ಪ್ರಕೃತಿಶ್ಚೇತಿ ಯದಾಹುರ್ಲಿಙ್ಗಮುತ್ತಮಮ್ ಗನ್ಧವರ್ಣರಸೈರ್ಹೀನಂ ಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶಾದಿವರ್ಜಿತಮ್

ಪ್ರಧಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪರಮ ಲಿಂಗ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅದು ವಾಸನೆ, ಬಣ್ಣ, ರುಚಿ ಇಲ್ಲದದು, ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಲ್ಲದದು.

ಅಗುಣಂ ಧ್ರುವಮಕ್ಷಯ್ಯಮ್ ಅಲಿಙ್ಗಂ ಶಿವಲಕ್ಷಣಮ್ ಗನ್ಧವರ್ಣರಸೈರ್ಯುಕ್ತಂ ಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶಾದಿಲಕ್ಷಣಮ್

ಗುಣರಹಿತ, ಶಾಶ್ವತ, ಕ್ಷಯವಿಲ್ಲದ ಅಲಿಂಗವೇ ಶಿವನ ಲಕ್ಷಣ; ವಾಸನೆ, ಬಣ್ಣ, ರುಚಿಯುಳ್ಳದು ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ ಮುಂತಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿರುವದು.

ಜಗದ್ಯೋನಿಂ ಮಹಾಭೂತಂ ಸ್ಥೂಲಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ ವಿಗ್ರಹೋ ಜಗತಾಂ ಲಿಙ್ಗಮ್ ಅಲಿಙ್ಗಾದ್ ಅಭವತ್ಸ್ವಯಮ್

ಹೆಚ್ಚು ಪವಿತ್ರರಾದ ದ್ವಿಜರೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ, ಮಹಾಭೂತ, ಸ್ಥೂಲ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ—allವು, ಜಗತ್ತಿನ ರೂಪವಾದ ಲಿಂಗವು ಅಲಿಂಗದಿಂದ ಸ್ವತಃ ಉದಯವಾಯಿತು.

ಸಪ್ತಧಾಚಾಷ್ಟಧಾ ಚೈವ ತಥೈಕಾದಶಧಾ ಪುನಃ ಲಿಙ್ಗಾನ್ಯಲಿಙ್ಗಸ್ಯ ತಥಾ ಮಾಯಯಾ ವಿತತಾನಿ ತು

ಏಳು, ಎಂಟು, ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ವಿಧವಾಗಿ, ಅಲಿಂಗದ ಲಿಂಗಗಳು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಹರಡಿವೆ.

ತೇಭ್ಯಃ ಪ್ರಧಾನದೇವಾನಾಂ ತ್ರಯಮಾಸೀಚ್ಛಿವಾತ್ಮಕಮ್ ಏಕಸ್ಮಾತ್ತ್ರಿಷ್ವಭೂದ್ವಿಶ್ವಮ್ ಏಕೇನ ಪರಿರಕ್ಷಿತಮ್

ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂವರು ಶಿವಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಉದಯಿಸಿದರು. ಒಂದರಿಂದ ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ಹುಟ್ಟಿತು; ಒಂದರಿಂದಲೇ ಅದು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಏಕೇನೈವ ಹೃತಂ ವಿಶ್ವಂ ವ್ಯಾಪ್ತಂ ತ್ವೇವಂ ಶಿವೇನ ತು ಅಲಿಙ್ಗಂ ಚೈವ ಲಿಙ್ಗಂ ಚ ಲಿಙ್ಗಾಲಿಙ್ಗಾನಿ ಮೂರ್ತಯಃ

ಒಂದರಿಂದಲೇ ಜಗತ್ತು ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಶಿವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅಲಿಂಗವೂ ಲಿಂಗವೂ, ಲಿಂಗ-ಅಲಿಂಗ ರೂಪಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ಪ್ರಭಾವ.

ಯಥಾವತ್ಕಥಿತಾಶ್ಚೈವ ತಸ್ಮಾದ್ಬ್ರಹ್ಮ ಸ್ವಯಂ ಜಗತ್ ಅಲಿಙ್ಗೀ ಭಗವಾನ್ ಬೀಜೀ ಸ ಏವ ಪರಮೇಶ್ವರಃ

ಹೀಗಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಜಗತ್ತು. ಅಲಿಂಗಸ್ವರೂಪನಾದ ಭಗವಂತನೇ ಬೀಜ; ಅವನೇ ಪರಮೇಶ್ವರ.

ಬೀಜಂ ಯೋನಿಶ್ ಚ ನಿರ್ಬೀಜಂ ನಿರ್ಬೀಜೋ ಬೀಜಮುಚ್ಯತೇ ಬೀಜಯೋನಿಪ್ರಧಾನಾನಾಮ್ ಆತ್ಮಾಖ್ಯಾ ವರ್ತತೇ ತ್ವಿಹ

ಬೀಜ, ಯೋನಿ ಮತ್ತು ನಿರ್ಬೀಜ; ನಿರ್ಬೀಜವೇ ಬೀಜ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬೀಜ, ಯೋನಿ, ಪ್ರಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ ಇಲ್ಲಿ ಇದೆ.

ಪರಮಾತ್ಮಾ ಮುನಿರ್ಬ್ರಹ್ಮ ನಿತ್ಯಬುದ್ಧಸ್ವಭಾವತಃ ವಿಶುದ್ಧೋ ಽಯಂ ತಥಾ ರುದ್ರಃ ಪುರಾಣೇ ಶಿವ ಉಚ್ಯತೇ

ಪರಮಾತ್ಮ, ಋಷಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಸದಾ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ, ಶುದ್ಧನು; ಹಾಗೆಯೇ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಶಿವ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ರುದ್ರನೂ ಕೂಡ.

ಶಿವೇನ ದೃಷ್ಟಾ ಪ್ರಕೃತಿಃ ಶೈವೀ ಸಮಭವದ್ದ್ವಿಜಾಃ ಸರ್ಗಾದೌ ಸಾ ಗುಣೈರ್ಯುಕ್ತಾ ಪುರಾವ್ಯಕ್ತಾ ಸ್ವಭಾವತಃ

ಶಿವನು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಆಕೆ ಶೈವಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತಳಾದಳು, ದ್ವಿಜರೆ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಆಗ ಅವಳು ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅವ್ಯಕ್ತಳಾಗಿದ್ದರೂ, ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದಳಾಗಿ ಹೊರಬಂದಳು.

ಅವ್ಯಕ್ತಾದಿವಿಶೇಷಾನ್ತಂ ವಿಶ್ವಂ ತಸ್ಯಾಃ ಸಮುಚ್ಛ್ರಿತಮ್ ವಿಶ್ವಧಾತ್ರೀ ತ್ವಜಾಖ್ಯಾ ಚ ಶೈವೀ ಸಾ ಪ್ರಕೃತಿಃ ಸ್ಮೃತಾ

ಅವಳಿಂದ ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ವಿಶೇಷವರೆಗೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಹುಟ್ಟಿಬಂದಿತು. ಅವಳನ್ನು ವಿಶ್ವದ ಪೋಷಕಿಯಾಗಿ, ಅಜಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ, ಶೈವಿ ಪ್ರಕೃತಿಯೆಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ತಾಮಜಾಂ ಲೋಹಿತಾಂ ಶುಕ್ಲಾಂ ಕೃಷ್ಣಾಮೇಕಾಂ ಬಹುಪ್ರಜಾಮ್ ಜನಿತ್ರೀಮನುಶೇತೇ ಸ್ಮ ಜುಷಮಾಣಃ ಸ್ವರೂಪಿಣೀಮ್

ಆ ಅಜಾ, ಕೆಂಪು, ಬಿಳಿ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣಗಳೊಂದಿಗಿರುವಳು, ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳ ತಾಯಿ. ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಅವನು ಆ ತಾಯಿಯೊಡನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡನು.

ತಾಮೇವಾಜಾಮಜೋ ಽನ್ಯಸ್ತು ಭುಕ್ತಭೋಗಾಂ ಜಹಾತಿ ಚ ಅಜಾ ಜನಿತ್ರೀ ಜಗತಾಂ ಸಾಜೇನ ಸಮಧಿಷ್ಠಿತಾ

ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಅಜನು ಆಕೆಯ ಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ನಂತರ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ತಾಯಿ ಅಜಾ, ಆ ಅಜನೊಡನೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವಳು.

ಪ್ರಾದುರ್ಬಭೂವ ಸ ಮಹಾನ್ ಪುರುಷಾಧಿಷ್ಠಿತಸ್ಯ ಚ ಅಜಾಜ್ಞಯಾ ಪ್ರಧಾನಸ್ಯ ಸರ್ಗಕಾಲೇ ಗುಣೈಸ್ ತ್ರಿಭಿಃ

ಅಜೆಯ ಆದೇಶದಿಂದ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆಕೆಯಿಂದ ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಹತ್ ಎಂಬುದು ಹುಟ್ಟಿಬಂದಿತು, ಅದು ಪುರುಷನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿತ್ತು.

ಸಿಸೃಕ್ಷಯಾ ಚೋದ್ಯಮಾನಃ ಪ್ರವಿಶ್ಯಾವ್ಯಕ್ತಮವ್ಯಯಮ್ ವ್ಯಕ್ತಸೃಷ್ಟಿಂ ವಿಕುರುತೇ ಚಾತ್ಮನಾಧಿಷ್ಠಿತೋ ಮಹಾನ್

ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಮಹತ್ ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ, ನಾಶವಾಗದ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ವ್ಯಕ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು.

ಮಹತಸ್ತು ತಥಾ ವೃತ್ತಿಃ ಸಂಕಲ್ಪಾಧ್ಯವಸಾಯಿಕಾ ಮಹತಸ್ ತ್ರಿಗುಣಸ್ ತಸ್ಮಾದ್ ಅಹಂಕಾರೋ ರಜೋ ಽಧಿಕಃ

ಮಹತಿನಿಂದ ನಿರ್ಧಾರ ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪದ ಕಾರ್ಯಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಹತಿನಿಂದ, ರಾಜಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಅಹಂಕಾರವು ಉಂಟಾಯಿತು.

ತೇನೈವ ಚಾವೃತಃ ಸಮ್ಯಗ್ ಅಹಂಕಾರಸ್ ತಮೋ ಽಧಿಕಃ ಮಹತೋ ಭೂತತನ್ಮಾತ್ರಂ ಸರ್ಗಕೃದ್ವೈ ಬಭೂವ ಚ

ಅದೇ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಅದು ತಮಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ, ಮಹತಿನಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತಗಳು ಹುಟ್ಟಿಬಂದವು, ಅವುವೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರಾಗಿವೆ.

ಅಹಂಕಾರಾಚ್ಛಬ್ದಮಾತ್ರಂ ತಸ್ಮಾದಾಕಾಶಮವ್ಯಯಮ್ ಸಶಬ್ದಮಾವೃಣೋತ್ಪಶ್ಚಾದ್ ಆಕಾಶಂ ಶಬ್ದಕಾರಣಮ್

ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಶಬ್ದದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತವು ಹುಟ್ಟಿತು; ಅದರಿಂದ ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಆಕಾಶವು ಉಂಟಾಯಿತು. ಆಕಾಶವು ಶಬ್ದವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಆವರಿಸಿತು ಮತ್ತು ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.

ತನ್ಮಾತ್ರಾದ್ಭೂತಸರ್ಗಶ್ ಚ ದ್ವಿಜಾಸ್ತ್ವೇವಂ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರಂ ತಥಾಕಾಶಾತ್ ತಸ್ಮಾದ್ವಾಯುರ್ ಮಹಾನ್ಮುನೇ

ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತಗಳಿಂದ ಭೌತಿಕ ಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ದ್ವಿಜರೆ. ಆಕಾಶದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತವು, ಅದರಿಂದ ವಾಯು, ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಹುಟ್ಟಿಬಂದವು.

ತಸ್ಮಾಚ್ಚ ರೂಪಮಾತ್ರಂ ತು ತತೋ ಽಗ್ನಿಶ್ಚ ರಸಸ್ತತಃ ರಸಾದಾಪಃ ಶುಭಾಸ್ತಾಭ್ಯೋ ಗನ್ಧಮಾತ್ರಂ ಧರಾ ತತಃ

ಅದರಿಂದ ರೂಪದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತವು, ನಂತರ ಅಗ್ನಿ, ನಂತರ ರಸದಿಂದ ನೀರು, ಅದು ಶುಭವಾಗಿದೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ಗಂಧದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತವು, ನಂತರ ಭೂಮಿ ಹುಟ್ಟಿಬಂದವು.

ಆವೃಣೋದ್ಧಿ ತಥಾಕಾಶಂ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರಂ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ ಆವೃಣೋದ್ರೂಪಮಾತ್ರಂ ತು ವಾಯುರ್ವಾತಿ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕಃ

ಅತ್ಯುತ್ತಮ ದ್ವಿಜರೆ, ಆಕಾಶವು ಸ್ಪರ್ಶದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತವನ್ನು ಆವರಿಸಿತು; ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾದ ವಾಯು ರೂಪದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತವನ್ನು ಆವರಿಸಿತು.

ಆವೃಣೋದ್ರಸಮಾತ್ರಂ ವೈ ದೇವಃ ಸಾಕ್ಷಾದ್ವಿಭಾವಸುಃ ಆವೃಣ್ವಾನಾ ಗನ್ಧಮಾತ್ರಮ್ ಆಪಃ ಸರ್ವರಸಾತ್ಮಿಕಾಃ

ಅಗ್ನಿದೇವನು ರಸದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಆವರಿಸಿದನು; ಎಲ್ಲ ರಸಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ನೀರು ಗಂಧದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತವನ್ನು ಆವರಿಸಿತು.

ಕ್ಷ್ಮಾ ಸಾ ಪಞ್ಚಗುಣಾ ತಸ್ಮಾದ್ ಏಕೋನಾ ರಸಸಮ್ಭವಾಃ ತ್ರಿಗುಣೋ ಭಗವಾನ್ವಹ್ನಿರ್ ದ್ವಿಗುಣಃ ಸ್ಪರ್ಶಸಮ್ಭವಃ

ಆದರಿಂದ ಭೂಮಿ ಐದು ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಅವಳಿಂದ ರುಚಿಯು ಕಡಿಮೆಯಾದ ವಸ್ತುಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಅಗ್ನಿ ಮೂರು ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ವಾಯು ಎರಡು ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.

ಅವಕಾಶಸ್ತತೋ ದೇವ ಏಕಮಾತ್ರಸ್ತು ನಿಷ್ಕಲಃ ತನ್ಮಾತ್ರಾದ್ಭೂತಸರ್ಗಶ್ ಚ ವಿಜ್ಞೇಯಶ್ ಚ ಪರಸ್ಪರಮ್

ನಂತರ ಆಕಾಶವು ಒಂದು ಗುಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದ, ವಿಭಜಿಸಲಾಗದ ದೇವತೆ. ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತಗಳಿಂದ ಭೌತಿಕ ಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧಿತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ವೈಕಾರಿಕಃ ಸಾತ್ತ್ವಿಕೋ ವೈ ಯುಗಪತ್ಸಮ್ಪ್ರವರ್ತತೇ ಸರ್ಗಸ್ ತಥಾಪ್ಯಹಂಕಾರಾದ್ ಏವಮತ್ರ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ

ವೈಕಾರಿಕ ಅಂಶವು ಸಾತ್ವಿಕವಾಗಿದ್ದು, ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಪಞ್ಚ ಬುದ್ಧೀನ್ದ್ರಿಯಾಣ್ಯಸ್ಯ ಪಞ್ಚ ಕರ್ಮೇನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ತು ಶಬ್ದಾದೀನಾಮವಾಪ್ತ್ಯರ್ಥಂ ಮನಶ್ಚೈವೋಭಯಾತ್ಮಕಮ್

ಅದರಿಂದ ಐದು ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಐದು ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಶಬ್ದಾದಿಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎರಡೂ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಮನಸ್ಸು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ.

ಮಹದಾದಿವಿಶೇಷಾನ್ತಾ ಹ್ಯ್ ಅಣ್ಡಮುತ್ಪಾದಯನ್ತಿ ಚ ಜಲಬುದ್ಬುದವತ್ತಸ್ಮಾದ್ ಅವತೀರ್ಣಃ ಪಿತಾಮಹಃ

ಮಹತ್‌ನಿಂದ ವಿಶೇಷವರೆಗೆ, ಅವುಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ; ಅದರಿಂದ, ನೀರಿನ ಬುಬ್ಬುಳೆಯಂತೆ, ಪಿತಾಮಹನು ಅವತರಿಸಿದನು.

ಸ ಏವ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರೋ ವಿಷ್ಣುರ್ವಿಶ್ವಗತಃ ಪ್ರಭುಃ ತಸ್ಮಿನ್ನಣ್ಡೇ ತ್ವಿಮೇ ಲೋಕಾ ಅನ್ತರ್ವಿಶ್ವಮಿದಂ ಜಗತ್

ಆ ಭಗವಂತನಾದ ರುದ್ರನೇ, ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಕನಾದ ವಿಷ್ಣುವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಅಂಡದೊಳಗೆ ಈ ಲೋಕಗಳೂ, ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತೂ ಇರುವುದೇ.

ಅಣ್ಡಂ ದಶಗುಣೇನೈವ ವಾರಿಣಾ ಪ್ರಾವೃತಂ ಬಹಿಃ ಆಪೋ ದಶಗುಣೇನೈವ ತದ್ಬಾಹ್ಯಸ್ತೇಜಸಾ ವೃತಾಃ

ಆ ಅಂಡವನ್ನು ಹತ್ತಿರದ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ದೊಡ್ಡ ನೀರು ಆವರಿಸಿದೆ. ಆ ನೀರನ್ನು ಕೂಡ ಹೊರಗೆ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಅಗ್ನಿ ಆವರಿಸಿದೆ.