ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಮಾತ್ರಾಸ್ತಿಸ್ರಸ್ತ್ವರ್ಧಮಾತ್ರಂ ನಾದಾಖ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಸಂಜ್ಞಿತಮ್ ಋಗ್ಯಜುಃಸಾಮವೇದಾ ವೈ ಮಾತ್ರಾರೂಪೇಣ ಮಾಧವಃ

ಮೂರು ಮಾತ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಅರ್ಧಮಾತ್ರೆಯಿದ್ದು, ಅದನ್ನು 'ನಾದ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಋಗ್ವೇದ, ಯಜುರ್ವೇದ, ಸಾಮವೇದಗಳ ಮಾತ್ರೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾಧವನು ಇದ್ದಾನೆ.

ವೇದಶಬ್ದೇಭ್ಯ ಏವೇಶಂ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾನಮಚಿನ್ತಯತ್ ತದಾಭವದೃಷಿರ್ವೇದ ಋಷೇಃ ಸಾರತಮಂ ಶುಭಮ್

ವೇದಗಳ ಶಬ್ದಗಳಿಂದಲೇ ಈಶ್ವರನು ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು; ಆಗ ಋಷಿಯು ವೇದವಾಗಿದ್ದು, ಋಷಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ಸಾರವು ಉದಯವಾಯಿತು.

ತೇನೈವ ಋಷಿಣಾ ವಿಷ್ಣುರ್ ಜ್ಞಾತವಾನ್ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ಚಿನ್ತಯಾ ರಹಿತೋ ರುದ್ರೋ ವಾಚೋ ಯನ್ಮನಸಾ ಸಹ

ಆ ಋಷಿಯ ಮೂಲಕ ವಿಷ್ಣುವು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು; ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದ ರುದ್ರನು, ಮಾತು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು.

ಅಪ್ರಾಪ್ಯ ತಂ ನಿವರ್ತನ್ತೇ ವಾಚ್ಯಸ್ತ್ವೇಕಾಕ್ಷರೇಣ ಸಃ ಏಕಾಕ್ಷರೇಣ ತದ್ವಾಚ್ಯಮ್ ಋತಂ ಪರಮಕಾರಣಮ್

ಅವನನ್ನು ತಲುಪದವರು ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾರೆ; ಅವನನ್ನು ಒಂದೇ ಅಕ್ಷರದಿಂದ ವಿವರಿಸಬಹುದು; ಆ ಒಂದೇ ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಸತ್ಯವಾದ ಪರಮಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸತ್ಯಮಾನನ್ದಮಮೃತಂ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಾತ್ಪರಮ್ ಏಕಾಕ್ಷರಾದಕಾರಾಖ್ಯೋ ಭಗವಾನ್ಕನಕಾಣ್ಡಜಃ

ಸತ್ಯ, ಆನಂದ, ಅಮೃತ, ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಪರ; ಆ ಒಂದೇ 'ಅ' ಅಕ್ಷರದಿಂದ, ಕನಕಾಂಡದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಭಗವಂತನು.

ಏಕಾಕ್ಷರಾದುಕಾರಾಖ್ಯೋ ಹರಿಃ ಪರಮಕಾರಣಮ್ ಏಕಾಕ್ಷರಾನ್ಮಕಾರಾಖ್ಯೋ ಭಗವಾನ್ನೀಲಲೋಹಿತಃ

'ಉ' ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಹರಿಯು ಪರಮಕಾರಣನಾಗಿ ಉದಯಿಸಿದನು; 'ಮ' ಅಕ್ಷರದಿಂದ ನೀಲಲೋಹಿತ ಭಗವಂತನು.

ಸರ್ಗಕರ್ತಾ ತ್ವಕಾರಾಖ್ಯೋ ಹ್ಯ್ ಉಕಾರಾಖ್ಯಸ್ತು ಮೋಹಕಃ ಮಕಾರಾಖ್ಯಸ್ ತಯೋರ್ ನಿತ್ಯಮ್ ಅನುಗ್ರಹಕರೋ ಽಭವತ್

'ಅ' ಅಕ್ಷರನು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕರ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; 'ಉ' ಅಕ್ಷರನು ಮೋಹಕಾರನು; 'ಮ' ಅಕ್ಷರನು ಸದಾ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

ಮಕಾರಾಖ್ಯೋ ವಿಭುರ್ಬೀಜೀ ಹ್ಯ್ ಅಕಾರೋ ಬೀಜಮುಚ್ಯತೇ ಉಕಾರಾಖ್ಯೋ ಹರಿರ್ಯೋನಿಃ ಪ್ರಧಾನಪುರುಷೇಶ್ವರಃ

'ಮ' ಅಕ್ಷರನು ಬೀಜಧಾರಿಯು, 'ಅ' ಅಕ್ಷರನು ಬೀಜವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; 'ಉ' ಅಕ್ಷರನು ಹರಿಯು, ಯೋನಿಯಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರಧಾನ ಮತ್ತು ಪುರುಷನ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಬೀಜೀ ಚ ಬೀಜಂ ತದ್ಯೋನಿರ್ ನಾದಾಖ್ಯಶ್ ಚ ಮಹೇಶ್ವರಃ ಬೀಜೀ ವಿಭಜ್ಯ ಚಾತ್ಮಾನಂ ಸ್ವೇಚ್ಛಯಾ ತು ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ

ಬೀಜಧಾರಿ, ಬೀಜ, ಆ ಯೋನಿ ಮತ್ತು 'ನಾದ' ಎಂಬ ಮಹೇಶ್ವರನು; ಬೀಜಧಾರಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಅಸ್ಯ ಲಿಙ್ಗಾದಭೂದ್ಬೀಜಮ್ ಅಕಾರೋ ಬೀಜಿನಃ ಪ್ರಭೋಃ ಉಕಾರಯೋನೌ ನಿಕ್ಷಿಪ್ತಮ್ ಅವರ್ಧತ ಸಮನ್ತತಃ

ಈ ಲಿಂಗದಿಂದ ಬೀಜವಾದ 'ಅ' ಅಕ್ಷರವು ಬೀಜಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನಿಂದ ಉದಯವಾಯಿತು; ಅದನ್ನು 'ಉ' ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬೆಳೆಯಿತು.

ಸೌವರ್ಣಮಭವಚ್ಚಾಣ್ಡಮ್ ಆವೇಷ್ಟ್ಯಾದ್ಯಂ ತದಕ್ಷರಮ್ ಅನೇಕಾಬ್ದಂ ತಥಾ ಚಾಪ್ಸು ದಿವ್ಯಮಣ್ಡಂ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಮ್

ಒಂದು ಸುವರ್ಣ ಅಂಡವು ಹುಟ್ಟಿ, ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತು; ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ಆ ದಿವ್ಯ ವಲಯವು ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು.

ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ದ್ವಿಧಾ ಕೃತಮಜೋದ್ಭವಮ್ ಅಣ್ಡಮ್ ಅಪ್ಸು ಸ್ಥಿತಂ ಸಾಕ್ಷಾದ್ ಆದ್ಯಾಖ್ಯೇನೇಶ್ವರೇಣ ತು

ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಮೂಲವಿಲ್ಲದ ಆ ಅಂಡವು ಎರಡು ಭಾಗವಾಯಿತು; ಆ ಅಂಡವು ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದ್ದು, ಆದ್ಯನೆಂಬ ಈಶ್ವರನಿಂದ ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ತಸ್ಯಾಣ್ಡಸ್ಯ ಶುಭಂ ಹೈಮಂ ಕಪಾಲಂ ಚೋರ್ಧ್ವಸಂಸ್ಥಿತಮ್ ಜಜ್ಞೇ ಯದ್ದ್ಯೌಸ್ತದಪರಂ ಪೃಥಿವೀ ಪಞ್ಚಲಕ್ಷಣಾ

ಆ ಅಂಡದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶುಭವಾದ ಹಿಮದ ಚಿಪ್ಪು ಇದ್ದಿತು; ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದುದು ಪೃಥ್ವಿಯಾಗಿ, ಐದು ಲಕ್ಷಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚವಾಯಿತು.

ತಸ್ಮಾದಣ್ಡೋದ್ಭವೋ ಜಜ್ಞೇ ತ್ವ್ ಅಕಾರಾಖ್ಯಶ್ಚತುರ್ಮುಖಃ ಸ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಸರ್ವಲೋಕಾನಾಂ ಸ ಏವ ತ್ರಿವಿಧಃ ಪ್ರಭುಃ

ಆ ಅಂಡದಿಂದ 'ಅ' ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಚತುರ್ಮುಖನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಅವನೇ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ಅವನೇ ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುವಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಏವಮೋಮೋಮಿತಿ ಪ್ರೋಕ್ತಮ್ ಇತ್ಯಾಹುರ್ಯಜುಷಾಂ ವರಾಃ ಯಜುಷಾಂ ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಋಚಃ ಸಾಮಾನಿ ಸಾದರಮ್

ಹೀಗಾಗಿ 'ಓಂ ಓಂ' ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಯಜುರ್ವೇದದ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಯಜುರ್ವೇದದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಋಗ್ವೇದ ಮತ್ತು ಸಾಮವೇದಗಳು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದವು.

ಏವಮೇವ ಹರೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನ್ ಇತ್ಯಾಹುಃ ಶ್ರುತಯಸ್ತದಾ ತತೋ ವಿಜ್ಞಾಯ ದೇವೇಶಂ ಯಥಾವಚ್ಛ್ರುತಿಸಂಭವೈಃ

ಹರಿಯೇ, ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದವು. ಆಗ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡರು.

ಮನ್ತ್ರೈರ್ಮಹೇಶ್ವರಂ ದೇವಂ ತುಷ್ಟಾವ ಸುಮಹೋದಯಮ್ ಆವಯೋಃ ಸ್ತುತಿಸಂತುಷ್ಟೋ ಲಿಙ್ಗೇ ತಸ್ಮಿನ್ನಿರಞ್ಜನಃ

ಆ ವೇದಮೂಲಕ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು, ಮಹಾಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ದೇವರನ್ನು ನಾವು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ನಮ್ಮ ಸ್ತುತಿಗೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ನಿರ್ದೋಷಿ ಆ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದನು.

ದಿವ್ಯಂ ಶಬ್ದಮಯಂ ರೂಪಮ್ ಆಸ್ಥಾಯ ಪ್ರಹಸನ್ ಸ್ಥಿತಃ ಅಕಾರಸ್ತಸ್ಯ ಮೂರ್ಧಾ ತು ಲಲಾಟಂ ದೀರ್ಘಮುಚ್ಯತೇ

ಅವನು ದಿವ್ಯವಾದ, ಶಬ್ದದಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಶರೀರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನಗುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತನು. ಅವನ ತಲೆ 'ಅ' ಅಕ್ಷರ, ಅವನ ನುಣುಪು ನಾಳಿಗೆ ದೀರ್ಘವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಇಕಾರೋ ದಕ್ಷಿಣಂ ನೇತ್ರಮ್ ಈಕಾರೋ ವಾಮಲೋಚನಮ್ ಉಕಾರೋ ದಕ್ಷಿಣಂ ಶ್ರೋತ್ರಮ್ ಊಕಾರೋ ವಾಮಮುಚ್ಯತೇ

'ಇ' ಅವನ ಬಲ ಕಣ್ಣು, 'ಈ' ಅವನ ಎಡ ಕಣ್ಣು; 'ಉ' ಅವನ ಬಲ ಕಿವಿ, 'ಊ' ಅವನ ಎಡ ಕಿವಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಋಕಾರೋ ದಕ್ಷಿಣಂ ತಸ್ಯ ಕಪೋಲಂ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ ವಾಮಂ ಕಪೋಲಮ್ ೠಕಾರೋ ಌ ೡ ನಾಸಾಪುಟೇ ಉಭೇ

ಪರಮೇಶ್ವರನ ಬಲಗಾಲು 'ಋ', ಎಡಗಾಲು 'ೠ', 'ಌ' ಮತ್ತು 'ೡ' ಅವನ ಮೂಗಿನ ಎರಡು ರಂಧ್ರಗಳು.

ಏಕಾರಮ್ ಓಷ್ಠಮೂರ್ದ್ಧ್ವಶ್ ಚ ಐಕಾರಸ್ತ್ವಧರೋ ವಿಭೋಃ ಓಕಾರಶ್ ಚ ತಥೌಕಾರೋ ದನ್ತಪಙ್ಕ್ತಿದ್ವಯಂ ಕ್ರಮಾತ್

'ಎ' ಅವನ ಮೇಲಿನ ತುಟಿ, 'ಐ' ಅವನ ಕೆಳಗಿನ ತುಟಿ; 'ಒ' ಮತ್ತು 'ಔ' ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವನ ಎರಡು ಹಲ್ಲು ಸಾಲುಗಳು.

ಅಮಸ್ತು ತಾಲುನೀ ತಸ್ಯ ದೇವದೇವಸ್ಯ ಧೀಮತಃ ಕಾದಿಪಞ್ಚಾಕ್ಷರಾಣ್ಯಸ್ಯ ಪಞ್ಚ ಹಸ್ತಾನಿ ದಕ್ಷಿಣೇ

ಅವನು ಬುದ್ಧಿಶಾಲಿಯಾದ ದೇವತೆಗಳ ದೇವರ ಜಿಹ್ವೆ 'ಅಂ', 'ಕ'ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಐದು ಅಕ್ಷರಗಳು ಅವನ ಬಲಗೈಗಳು.

ಚಾದಿಪಞ್ಚಾಕ್ಷರಾಣ್ಯೇವಂ ಪಞ್ಚ ಹಸ್ತಾನಿ ವಾಮತಃ ಟಾದಿಪಞ್ಚಾಕ್ಷರಂ ಪಾದಸ್ ತಾದಿಪಞ್ಚಾಕ್ಷರಂ ತಥಾ

ಅದೇ ರೀತಿ 'ಚ'ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಐದು ಅಕ್ಷರಗಳು ಅವನ ಎಡಗೈಗಳು; 'ಟ'ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಐದು ಅವನ ಕಾಲುಗಳು, 'ತ'ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಐದು ಕೂಡ.

ಪಕಾರಮುದರಂ ತಸ್ಯ ಫಕಾರಃ ಪಾರ್ಶ್ವಮುಚ್ಯತೇ ಬಕಾರೋ ವಾಮಪಾರ್ಶ್ವಂ ವೈ ಭಕಾರಂ ಸ್ಕನ್ಧಮಸ್ಯ ತತ್

'ಪ' ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆ, 'ಫ' ಅವನ ಪಕ್ಕ, 'ಬ' ಅವನ ಎಡ ಪಕ್ಕ, 'ಭ' ಅವನ ಭುಜ.

ಮಕಾರಂ ಹೃದಯಂ ಶಂಭೋರ್ ಮಹಾದೇವಸ್ಯ ಯೋಗಿನಃ ಯಕಾರಾದಿಸಕಾರಾನ್ತಂ ವಿಭೋರ್ವೈ ಸಪ್ತ ಧಾತವಃ

'ಮ' ಶಂಭುವಿನ ಹೃದಯ, ಮಹಾದೇವ ಯೋಗಿಯ ಹೃದಯ; 'ಯ'ದಿಂದ 'ಸ'ವರೆಗೆ ಅವನ ಏಳು ಧಾತುಗಳು.

ಹಕಾರ ಆತ್ಮರೂಪಂ ವೈ ಕ್ಷಕಾರಃ ಕ್ರೋಧ ಉಚ್ಯತೇ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಉಮಯಾ ಸಾರ್ಧಂ ಭಗವನ್ತಂ ಮಹೇಶ್ವರಮ್

'ಹ' ಅವನ ಆತ್ಮರೂಪ, 'ಕ್ಷ' ಅವನ ಕ್ರೋಧ; ಆ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ನೋಡಿ,

ಪ್ರಣಮ್ಯ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುಃ ಪುನಶ್ಚಾಪಶ್ಯದೂರ್ದ್ಧ್ವತಃ ಓಙ್ಕಾರಪ್ರಭವಂ ಮನ್ತ್ರಂ ಕಲಾಪಞ್ಚಕಸಂಯುತಮ್

ವಿಷ್ಣುವು ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೋಡಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಓಂನಿಂದ ಉದ್ಭವವಾದ, ಐದು ಕಲೆಗಳಿರುವ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಕಂಡನು.

ಶುದ್ಧಸ್ಫಟಿಕಸಂಕಾಶಂ ಸುಭಾಷ್ಟತ್ರಿಂಶದಕ್ಷರಮ್ ಮೇಧಾಕರಮ್ ಅಭೂದ್ಭೂಯಃ ಸರ್ವಧರ್ಮಾರ್ಥಸಾಧಕಮ್

ಅದು ಶುದ್ಧ ಸ्फಟಿಕದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಸುಂದರ ಮೂವತ್ತೆರಡು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು, ಬುದ್ಧಿಗೆ ಮೂಲವಾಗಿತ್ತು, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಾರ್ಥಗಳ ಸಾಧನವಾಗಿತ್ತು.

ಗಾಯತ್ರೀಪ್ರಭವಂ ಮನ್ತ್ರಂ ಹರಿತಂ ವಶ್ಯಕಾರಕಮ್ ಚತುರ್ವಿಂಶತಿವರ್ಣಾಢ್ಯಂ ಚತುಷ್ಕಲಮನುತ್ತಮಮ್

ಗಾಯತ್ರಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವವಾದ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ, ಎಲ್ಲರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಅಕ್ಷರಗಳೂ ನಾಲ್ಕು ಕಲೆಗಳೂಳ್ಳ, ಅಪೂರ್ವ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು.