ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಏರಕಾಲಾಭತೋ ಽನ್ಯೋನ್ಯಂ ವಿವಾದೇ ವೃಷ್ಣಿವಿಗ್ರಹಃ ಲೀಲಯಾ ಚೈವ ಕೃಷ್ಣೇನ ಸ್ವಕುಲಸ್ಯ ಚ ಸಂಹೃತಿಃ

ಎರಕಾ ಹುಲ್ಲು ದೊರೆತ ಕಾರಣದಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಜಗಳ, ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಕಲಹ, ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ವಂಶವನ್ನು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿದುದೂ ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಏರಕಾಸ್ತ್ರಬಲೇನೈವ ಗಮನಂ ಸ್ವೇಚ್ಛಯೈವ ತು ಬ್ರಹ್ಮಣಶ್ಚೈವ ಮೋಕ್ಷಸ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಂ ತು ಸುವಿಸ್ತರಮ್

ಏರಕಾ ಹುಲ್ಲಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಸಂಚರಿಸಬಹುದು; ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಮೋಕ್ಷದ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ವಿವರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಪುರಾನ್ಧಕಾಗ್ನಿದಕ್ಷಾಣಾಂ ಶಕ್ರೇಭಮೃಗರೂಪಿಣಾಮ್ ಮದನಸ್ಯಾದಿದೇವಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಶ್ ಚಾಮರಾರಿಣಾಮ್

ಹಳೆಯ ಅಂಧಕ, ಅಗ್ನಿ, ದಕ್ಷಿಣ, ಇಂದ್ರನ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳುವವರು, ಆನೆ, ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವವರು, ಕಾಮದೇವನು, ಆದಿದೇವ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತು ಅಮರರನ್ನು ಶತ್ರುವಾಗಿರುವವರ ಕಥೆಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತವೆ.

ಹಲಾಹಲಸ್ಯ ದೈತ್ಯಸ್ಯ ಕೃತಾವಜ್ಞಾ ಪಿನಾಕಿನಾ ಜಾಲಂಧರವಧಶ್ಚೈವ ಸುದರ್ಶನಸಮುದ್ಭವಃ

ಹಲಾಹಲ ಎಂಬ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಪಿನಾಕಿ ಅವಮಾನಿಸಿದುದು, ಜಾಲಂಧರನ ವಧೆ, ಸುದರ್ಶನನ ಉದ್ಭವ—allವು ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ವಿಷ್ಣೋರ್ವರಾಯುಧಾವಾಪ್ತಿಸ್ ತಥಾ ರುದ್ರಸ್ಯ ಚೇಷ್ಟಿತಮ್ ತಥಾನ್ಯಾನಿ ಚ ರುದ್ರಸ್ಯ ಚರಿತಾನಿ ಸಹಸ್ರಶಃ

ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ವರಾಯುಧ ಸಿಕ್ಕುದು, ರುದ್ರನ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಮತ್ತು ರುದ್ರನ ಅನೇಕ ಸಾವಿರಾರು ಚರಿತ್ರೆಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ವಿವರವಾಗಿವೆ.

ಹರೇಃ ಪಿತಾಮಹಸ್ಯಾಥ ಶಕ್ರಸ್ಯ ಚ ಮಹಾತ್ಮನಃ ಪ್ರಭಾವಾನುಭವಶ್ಚೈವ ಶಿವಲೋಕಸ್ಯ ವರ್ಣನಮ್

ಹರಿಯು, ಪಿತಾಮಹನು ಮತ್ತು ಮಹಾತ್ಮ ಇಂದ್ರನ ಶಕ್ತಿಯ ಅನುಭವ, ಶಿವಲೋಕದ ವರ್ಣನೆ—allವು ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಭೂಮೌ ರುದ್ರಸ್ಯ ಲೋಕಂ ಚ ಪಾತಾಲೇ ಹಾಟಕೇಶ್ವರಮ್ ತಪಸಾಂ ಲಕ್ಷಣಂ ಚೈವ ದ್ವಿಜಾನಾಂ ವೈಭವಂ ತಥಾ

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರುದ್ರನ ಲೋಕ, ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಹಾಟಕೇಶ್ವರ, ತಪಸ್ಸಿನ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರ ವೈಭವ—allವು ಇಲ್ಲಿ ವಿವರವಾಗಿದೆ.

ಆಧಿಕ್ಯಂ ಸರ್ವಮೂರ್ತೀನಾಂ ಲಿಙ್ಗಮೂರ್ತೇರ್ವಿಶೇಷತಃ ಲಿಙ್ಗೇ ಽಸ್ಮಿನ್ನಾನುಪೂರ್ವ್ಯೇಣ ವಿಸ್ತರೇಣಾನುಕೀರ್ತ್ಯತೇ

ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಲಿಂಗರೂಪದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮತ್ತು ವಿವರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಏತಜ್ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಪುರಾಣಸ್ಯ ಸಂಕ್ಷೇಪಂ ಕೀರ್ತಯೇತ್ತು ಯಃ ಸರ್ವಪಾಪವಿನಿರ್ಮುಕ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಂ ಸ ಗಚ್ಛತಿ

ಯಾರು ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಪುರಾಣದ ಸಾರವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ.

ಅಲಿಙ್ಗೋ ಲಿಙ್ಗಮೂಲಂ ತು ಅವ್ಯಕ್ತಂ ಲಿಙ್ಗಮುಚ್ಯತೇ ಅಲಿಙ್ಗಃ ಶಿವ ಇತ್ಯುಕ್ತೋ ಲಿಙ್ಗಂ ಶೈವಮಿತಿ ಸ್ಮೃತಮ್

ಅಪ್ರಕಟವಾದದು ಲಿಂಗದ ಮೂಲ, ಅದನ್ನು ಅಲಿಂಗ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಲಿಂಗವೇ ಶಿವನು, ಲಿಂಗವನ್ನು ಶೈವ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಧಾನಂ ಪ್ರಕೃತಿಶ್ಚೇತಿ ಯದಾಹುರ್ಲಿಙ್ಗಮುತ್ತಮಮ್ ಗನ್ಧವರ್ಣರಸೈರ್ಹೀನಂ ಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶಾದಿವರ್ಜಿತಮ್

ಪ್ರಧಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪರಮ ಲಿಂಗ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅದು ವಾಸನೆ, ಬಣ್ಣ, ರುಚಿ ಇಲ್ಲದದು, ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಲ್ಲದದು.

ಅಗುಣಂ ಧ್ರುವಮಕ್ಷಯ್ಯಮ್ ಅಲಿಙ್ಗಂ ಶಿವಲಕ್ಷಣಮ್ ಗನ್ಧವರ್ಣರಸೈರ್ಯುಕ್ತಂ ಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶಾದಿಲಕ್ಷಣಮ್

ಗುಣರಹಿತ, ಶಾಶ್ವತ, ಕ್ಷಯವಿಲ್ಲದ ಅಲಿಂಗವೇ ಶಿವನ ಲಕ್ಷಣ; ವಾಸನೆ, ಬಣ್ಣ, ರುಚಿಯುಳ್ಳದು ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ ಮುಂತಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿರುವದು.

ಜಗದ್ಯೋನಿಂ ಮಹಾಭೂತಂ ಸ್ಥೂಲಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ ವಿಗ್ರಹೋ ಜಗತಾಂ ಲಿಙ್ಗಮ್ ಅಲಿಙ್ಗಾದ್ ಅಭವತ್ಸ್ವಯಮ್

ಹೆಚ್ಚು ಪವಿತ್ರರಾದ ದ್ವಿಜರೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ, ಮಹಾಭೂತ, ಸ್ಥೂಲ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ—allವು, ಜಗತ್ತಿನ ರೂಪವಾದ ಲಿಂಗವು ಅಲಿಂಗದಿಂದ ಸ್ವತಃ ಉದಯವಾಯಿತು.

ಸಪ್ತಧಾಚಾಷ್ಟಧಾ ಚೈವ ತಥೈಕಾದಶಧಾ ಪುನಃ ಲಿಙ್ಗಾನ್ಯಲಿಙ್ಗಸ್ಯ ತಥಾ ಮಾಯಯಾ ವಿತತಾನಿ ತು

ಏಳು, ಎಂಟು, ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ವಿಧವಾಗಿ, ಅಲಿಂಗದ ಲಿಂಗಗಳು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಹರಡಿವೆ.

ತೇಭ್ಯಃ ಪ್ರಧಾನದೇವಾನಾಂ ತ್ರಯಮಾಸೀಚ್ಛಿವಾತ್ಮಕಮ್ ಏಕಸ್ಮಾತ್ತ್ರಿಷ್ವಭೂದ್ವಿಶ್ವಮ್ ಏಕೇನ ಪರಿರಕ್ಷಿತಮ್

ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂವರು ಶಿವಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಉದಯಿಸಿದರು. ಒಂದರಿಂದ ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ಹುಟ್ಟಿತು; ಒಂದರಿಂದಲೇ ಅದು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಏಕೇನೈವ ಹೃತಂ ವಿಶ್ವಂ ವ್ಯಾಪ್ತಂ ತ್ವೇವಂ ಶಿವೇನ ತು ಅಲಿಙ್ಗಂ ಚೈವ ಲಿಙ್ಗಂ ಚ ಲಿಙ್ಗಾಲಿಙ್ಗಾನಿ ಮೂರ್ತಯಃ

ಒಂದರಿಂದಲೇ ಜಗತ್ತು ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಶಿವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅಲಿಂಗವೂ ಲಿಂಗವೂ, ಲಿಂಗ-ಅಲಿಂಗ ರೂಪಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ಪ್ರಭಾವ.

ಯಥಾವತ್ಕಥಿತಾಶ್ಚೈವ ತಸ್ಮಾದ್ಬ್ರಹ್ಮ ಸ್ವಯಂ ಜಗತ್ ಅಲಿಙ್ಗೀ ಭಗವಾನ್ ಬೀಜೀ ಸ ಏವ ಪರಮೇಶ್ವರಃ

ಹೀಗಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಜಗತ್ತು. ಅಲಿಂಗಸ್ವರೂಪನಾದ ಭಗವಂತನೇ ಬೀಜ; ಅವನೇ ಪರಮೇಶ್ವರ.

ಬೀಜಂ ಯೋನಿಶ್ ಚ ನಿರ್ಬೀಜಂ ನಿರ್ಬೀಜೋ ಬೀಜಮುಚ್ಯತೇ ಬೀಜಯೋನಿಪ್ರಧಾನಾನಾಮ್ ಆತ್ಮಾಖ್ಯಾ ವರ್ತತೇ ತ್ವಿಹ

ಬೀಜ, ಯೋನಿ ಮತ್ತು ನಿರ್ಬೀಜ; ನಿರ್ಬೀಜವೇ ಬೀಜ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬೀಜ, ಯೋನಿ, ಪ್ರಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ ಇಲ್ಲಿ ಇದೆ.

ಪರಮಾತ್ಮಾ ಮುನಿರ್ಬ್ರಹ್ಮ ನಿತ್ಯಬುದ್ಧಸ್ವಭಾವತಃ ವಿಶುದ್ಧೋ ಽಯಂ ತಥಾ ರುದ್ರಃ ಪುರಾಣೇ ಶಿವ ಉಚ್ಯತೇ

ಪರಮಾತ್ಮ, ಋಷಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಸದಾ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ, ಶುದ್ಧನು; ಹಾಗೆಯೇ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಶಿವ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ರುದ್ರನೂ ಕೂಡ.

ಶಿವೇನ ದೃಷ್ಟಾ ಪ್ರಕೃತಿಃ ಶೈವೀ ಸಮಭವದ್ದ್ವಿಜಾಃ ಸರ್ಗಾದೌ ಸಾ ಗುಣೈರ್ಯುಕ್ತಾ ಪುರಾವ್ಯಕ್ತಾ ಸ್ವಭಾವತಃ

ಶಿವನು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಆಕೆ ಶೈವಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತಳಾದಳು, ದ್ವಿಜರೆ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಆಗ ಅವಳು ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅವ್ಯಕ್ತಳಾಗಿದ್ದರೂ, ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದಳಾಗಿ ಹೊರಬಂದಳು.

ಅವ್ಯಕ್ತಾದಿವಿಶೇಷಾನ್ತಂ ವಿಶ್ವಂ ತಸ್ಯಾಃ ಸಮುಚ್ಛ್ರಿತಮ್ ವಿಶ್ವಧಾತ್ರೀ ತ್ವಜಾಖ್ಯಾ ಚ ಶೈವೀ ಸಾ ಪ್ರಕೃತಿಃ ಸ್ಮೃತಾ

ಅವಳಿಂದ ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ವಿಶೇಷವರೆಗೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಹುಟ್ಟಿಬಂದಿತು. ಅವಳನ್ನು ವಿಶ್ವದ ಪೋಷಕಿಯಾಗಿ, ಅಜಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ, ಶೈವಿ ಪ್ರಕೃತಿಯೆಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ತಾಮಜಾಂ ಲೋಹಿತಾಂ ಶುಕ್ಲಾಂ ಕೃಷ್ಣಾಮೇಕಾಂ ಬಹುಪ್ರಜಾಮ್ ಜನಿತ್ರೀಮನುಶೇತೇ ಸ್ಮ ಜುಷಮಾಣಃ ಸ್ವರೂಪಿಣೀಮ್

ಆ ಅಜಾ, ಕೆಂಪು, ಬಿಳಿ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣಗಳೊಂದಿಗಿರುವಳು, ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳ ತಾಯಿ. ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಅವನು ಆ ತಾಯಿಯೊಡನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡನು.

ತಾಮೇವಾಜಾಮಜೋ ಽನ್ಯಸ್ತು ಭುಕ್ತಭೋಗಾಂ ಜಹಾತಿ ಚ ಅಜಾ ಜನಿತ್ರೀ ಜಗತಾಂ ಸಾಜೇನ ಸಮಧಿಷ್ಠಿತಾ

ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಅಜನು ಆಕೆಯ ಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ನಂತರ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ತಾಯಿ ಅಜಾ, ಆ ಅಜನೊಡನೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವಳು.

ಪ್ರಾದುರ್ಬಭೂವ ಸ ಮಹಾನ್ ಪುರುಷಾಧಿಷ್ಠಿತಸ್ಯ ಚ ಅಜಾಜ್ಞಯಾ ಪ್ರಧಾನಸ್ಯ ಸರ್ಗಕಾಲೇ ಗುಣೈಸ್ ತ್ರಿಭಿಃ

ಅಜೆಯ ಆದೇಶದಿಂದ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆಕೆಯಿಂದ ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಹತ್ ಎಂಬುದು ಹುಟ್ಟಿಬಂದಿತು, ಅದು ಪುರುಷನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿತ್ತು.

ಸಿಸೃಕ್ಷಯಾ ಚೋದ್ಯಮಾನಃ ಪ್ರವಿಶ್ಯಾವ್ಯಕ್ತಮವ್ಯಯಮ್ ವ್ಯಕ್ತಸೃಷ್ಟಿಂ ವಿಕುರುತೇ ಚಾತ್ಮನಾಧಿಷ್ಠಿತೋ ಮಹಾನ್

ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಮಹತ್ ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ, ನಾಶವಾಗದ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ವ್ಯಕ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು.

ಮಹತಸ್ತು ತಥಾ ವೃತ್ತಿಃ ಸಂಕಲ್ಪಾಧ್ಯವಸಾಯಿಕಾ ಮಹತಸ್ ತ್ರಿಗುಣಸ್ ತಸ್ಮಾದ್ ಅಹಂಕಾರೋ ರಜೋ ಽಧಿಕಃ

ಮಹತಿನಿಂದ ನಿರ್ಧಾರ ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪದ ಕಾರ್ಯಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಹತಿನಿಂದ, ರಾಜಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಅಹಂಕಾರವು ಉಂಟಾಯಿತು.

ತೇನೈವ ಚಾವೃತಃ ಸಮ್ಯಗ್ ಅಹಂಕಾರಸ್ ತಮೋ ಽಧಿಕಃ ಮಹತೋ ಭೂತತನ್ಮಾತ್ರಂ ಸರ್ಗಕೃದ್ವೈ ಬಭೂವ ಚ

ಅದೇ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಅದು ತಮಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ, ಮಹತಿನಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತಗಳು ಹುಟ್ಟಿಬಂದವು, ಅವುವೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರಾಗಿವೆ.

ಅಹಂಕಾರಾಚ್ಛಬ್ದಮಾತ್ರಂ ತಸ್ಮಾದಾಕಾಶಮವ್ಯಯಮ್ ಸಶಬ್ದಮಾವೃಣೋತ್ಪಶ್ಚಾದ್ ಆಕಾಶಂ ಶಬ್ದಕಾರಣಮ್

ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಶಬ್ದದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತವು ಹುಟ್ಟಿತು; ಅದರಿಂದ ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಆಕಾಶವು ಉಂಟಾಯಿತು. ಆಕಾಶವು ಶಬ್ದವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಆವರಿಸಿತು ಮತ್ತು ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.

ತನ್ಮಾತ್ರಾದ್ಭೂತಸರ್ಗಶ್ ಚ ದ್ವಿಜಾಸ್ತ್ವೇವಂ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರಂ ತಥಾಕಾಶಾತ್ ತಸ್ಮಾದ್ವಾಯುರ್ ಮಹಾನ್ಮುನೇ

ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತಗಳಿಂದ ಭೌತಿಕ ಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ದ್ವಿಜರೆ. ಆಕಾಶದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತವು, ಅದರಿಂದ ವಾಯು, ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಹುಟ್ಟಿಬಂದವು.