ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಪುರಾ ಮಾತ್ರಾ ತು ಕಥಿತಂ ತಥ್ಯಮೇವ ನ ಸಂಶಯಃ ಪೂರ್ವಜನ್ಮನಿ ಚಾಸ್ಮಾಭಿರ್ ಅಪೂಜಿತ ಇತಿ ಪ್ರಭುಃ

ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಾಯಿ ನನಗೆ ನಿಜವಾದ ಮಾತು ಹೇಳಿದಳು; ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾವು ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸದೆ ಇದ್ದೆವು ಎಂದು ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ತಂ ದೇವಮ್ ಉಪಮನ್ಯುರಭೀತವತ್ ಶಕ್ರಂ ಚಕ್ರೇ ಮತಿಂ ಹನ್ತುಮ್ ಅಥರ್ವಾಸ್ತ್ರೇಣ ಮನ್ತ್ರವಿತ್

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಉಪಮನ್ಯು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ, ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವವನು, ಇಂದ್ರನನ್ನು ಅಥರ್ವಣಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಸಂಹರಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

ಭಸ್ಮಾಧಾರಾನ್ಮಹಾತೇಜಾ ಭಸ್ಮಮುಷ್ಟಿಂ ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಚ ಅಥರ್ವಾಸ್ತ್ರಂ ತತಸ್ತಸ್ಮೈ ಸಸರ್ಜ ಚ ನನಾದ ಚ

ಮಹಾತ್ಮನು, ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಬಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಮುಷ್ಟಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅಥರ್ವಣಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಿ, ಅದನ್ನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಹಾರಿಸಿ, ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಕೂಗಿದನು.

ದಗ್ಧುಂ ಸ್ವದೇಹಮ್ ಆಗ್ನೇಯೀಂ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ವೈ ಧಾರಣಾಂ ತದಾ ಅತಿಷ್ಠಚ್ಚ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಶುಷ್ಕೇನ್ಧನಮಿವಾವ್ಯಯಃ

ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಸುಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಅವನು ಅಗ್ನಿಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದನು; ಮಹಾತ್ಮನು ಒಣಕಟ್ಟಿಗೆಯಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತನು, ಅವನು ಕ್ಷಯವಾಗದವನಾಗಿದ್ದನು.

ಏವಂ ವ್ಯವಸಿತೇ ವಿಪ್ರೇ ಭಗವಾನ್ಭಗನೇತ್ರಹಾ ವಾರಯಾಮಾಸ ಸೌಮ್ಯೇನ ಧಾರಣಾಂ ತಸ್ಯ ಯೋಗಿನಃ

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೀಗೆ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಭಗವಂತನು, ಭಗನ ಕಣ್ಣು ತೆಗೆದವನು, ಮೃದುವಾಗಿ ಆ ಯೋಗಿಯ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮುಂದಾದನು.

ಅಥರ್ವಾಸ್ತ್ರಂ ತದಾ ತಸ್ಯ ಸಂಹೃತಂ ಚನ್ದ್ರಕೇಣ ತು ಕಾಲಾಗ್ನಿಸದೃಶಂ ಚೇದಂ ನಿಯೋಗಾನ್ನನ್ದಿನಸ್ ತಥಾ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಂದಿಯ ಆದೇಶದಿಂದ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರಕನಿಂದ, ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಅಥರ್ವಣಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು.

ಸ್ವರೂಪಮೇವ ಭಗವಾನ್ ಆಸ್ಥಾಯ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ದರ್ಶಯಾಮಾಸ ವಿಪ್ರಾಯ ಬಾಲೇನ್ದುಕೃತಶೇಖರಮ್

ಪರಮೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಚಂದ್ರಕಲೆಯನ್ನು ಶಿರೋಭೂಷಣವಾಗಿ ಧರಿಸಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.

ಕ್ಷೀರಧಾರಾಸಹಸ್ರಂ ಚ ಕ್ಷೀರೋದಾರ್ಣವಮೇವ ಚ ದಧ್ಯಾದೇರರ್ಣವಂ ಚೈವ ಘೃತೋದಾರ್ಣವಮೇವ ಚ

ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಸಾವಿರಾರು ಹಾಲಿನ ಹರಿವುಗಳು, ಹಾಲಿನ ಸಾಗರ, ಮೊಸರಿನ ಸಾಗರ, ತುಪ್ಪದ ಸಾಗರ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದವು.

ಫಲಾರ್ಣವಂ ಚ ಬಾಲಸ್ಯ ಭಕ್ಷ್ಯಭೋಜ್ಯಾರ್ಣವಂ ತಥಾ ಅಪೂಪಗಿರಯಶ್ಚೈವ ತಥಾತಿಷ್ಠನ್ ಸಮನ್ತತಃ

ಆ ಬಾಲಕನಿಗಾಗಿ ಹಣ್ಣುಗಳ ಸಾಗರ, ತಿನ್ನಲು ಮತ್ತು ಊಟಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರದ ಸಾಗರ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಪೂಪಗಳ ಪರ್ವತಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದವು.

ಉಪಮನ್ಯುಮುವಾಚ ಸಸ್ಮಿತೋ ಭಗವಾನ್ಬನ್ಧುಜನೈಃ ಸಮಾವೃತಮ್ ಗಿರಿಜಾಮ್ ಅವಲೋಕ್ಯ ಸಸ್ಮಿತಾಂ ಸಘೃಣಂ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯತು ತಂ ತದಾ ಘೃಣೀ

ಭಗವಂತನು ನಗುತ್ತಾ, ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಉಪಮನ್ಯುವಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು; ಗಿರಿಜೆಯು ಸಹಾನುಭೂತಿಯಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಭಗವಂತನು ಸಹಾನುಭೂತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಭುಙ್ಕ್ಷ್ವ ಭೋಗಾನ್ಯಥಾಕಾಮಂ ಬಾನ್ಧವೈಃ ಪಶ್ಯ ವತ್ಸ ಮೇ

ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ನೀನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಎಲ್ಲ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸು, ನೋಡು ನನ್ನ ಮಗನೇ.

ಮಯಾ ಪುತ್ರೀಕೃತೋ ಽಸ್ಯದ್ಯ ದತ್ತಃ ಕ್ಷೀರೋದಧಿಸ್ ತಥಾ ಮಧುನಶ್ಚಾರ್ಣವಶ್ಚೈವ ದಧ್ನಶ್ಚಾರ್ಣವ ಏವ ಚ

ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಮಗನಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಹಾಲಿನ ಸಾಗರ, ಜೇನುತುಪ್ಪದ ಸಾಗರ, ಮೊಸರಿನ ಸಾಗರವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

ಆಜ್ಯೋದನಾರ್ಣವಶ್ಚೈವ ಫಲಲೇಹ್ಯಾರ್ಣವಸ್ ತಥಾ ಅಪೂಪಗಿರಯಶ್ಚೈವ ಭಕ್ಷ್ಯಭೋಜ್ಯಾರ್ಣವಃ ಪುನಃ

ತುಪ್ಪದ ಸಾಗರ, ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಮಿಠಾಯಿಗಳ ಸಾಗರ, ಅಪೂಪಗಳ ಪರ್ವತಗಳು, ಮತ್ತೆ ತಿನ್ನಲು ಮತ್ತು ಊಟಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರದ ಸಾಗರವನ್ನು ನಿನಗೆ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ.

ಪಿತಾ ತವ ಮಹಾದೇವಃ ಪಿತಾ ವೈ ಜಗತಾಂ ಮುನೇ ಮಾತಾ ತವ ಮಹಾಭಾಗಾ ಜಗನ್ಮಾತಾ ನ ಸಂಶಯಃ

ಮುನಿಯೇ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಮಹಾದೇವನೇ, ಈ ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲರಿಗೂ ತಂದೆಯಾದವನು. ನೀನು ಬಹು ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯಾದವಳಾದ ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ಜಗತ್ತಿನ ತಾಯಿಯೇ. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ.

ಅಮರತ್ವಂ ಮಯಾ ದತ್ತಂ ಗಾಣಪತ್ಯಂ ಚ ಶಾಶ್ವತಮ್ ವರಾನ್ವರಯ ದಾಸ್ಯಾಮಿ ನಾತ್ರ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಚಾರಣಾ

ನಾನು ನಿನಗೆ ಅಮರತ್ವವನ್ನೂ, ಸದಾ ಗಣಪತಿಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನೂ ಬೇರೆ ವರಗಳನ್ನು ಕೇಳು, ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಮಹಾದೇವಃ ಕರಾಭ್ಯಾಮುಪಗೃಹ್ಯ ತಮ್ ಆಘ್ರಾಯ ಮೂರ್ಧನಿ ವಿಭುರ್ ದದೌ ದೇವ್ಯಾಸ್ತದಾ ಭವಃ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮಹಾದೇವನು ಅವನನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮುದ್ದು ಹಾಕಿ, ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಭವನು ಅವನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿದನು.

ದೇವೀ ತನಯಮಾಲೋಕ್ಯ ದದೌ ತಸ್ಮೈ ಗಿರೀನ್ದ್ರಜಾ ಯೋಗೈಶ್ವರ್ಯಂ ತದಾ ತುಷ್ಟಾ ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯಾಂ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ

ದೇವಿ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಳು, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ.

ಸೋ ಽಪಿ ಲಬ್ಧ್ವಾ ವರಂ ತಸ್ಯಾಃ ಕುಮಾರತ್ವಂ ಚ ಸರ್ವದಾ ತುಷ್ಟಾವ ಚ ಮಹಾದೇವಂ ಹರ್ಷಗದ್ಗದಯಾ ಗಿರಾ

ಅವನು ದೇವಿಯ ವರವನ್ನು ಹಾಗೂ ಸದಾ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ಆನಂದದಿಂದ ಗದ್ಗದಿತವಾಗಿ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ವರಯಾಮಾಸ ಚ ತದಾ ವರೇಣ್ಯಂ ವಿರಜೇಕ್ಷಣಮ್ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಪುಟೋ ಭೂತ್ವಾ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಪುನಃ ಪುನಃ

ಆಗ ಅವನು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಪವಿತ್ರ ದೃಷ್ಟಿಯ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದನು.

ಪ್ರಸೀದ ದೇವದೇವೇಶ ತ್ವಯಿ ಚಾವ್ಯಭಿಚಾರಿಣೀ ಶ್ರದ್ಧಾ ಚೈವ ಮಹಾದೇವ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಂ ಚೈವ ಸರ್ವದಾ

"ದೇವದೇವರೇ, ದಯಮಾಡು. ಮಹಾದೇವಾ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅಚಲವಾದ ಶ್ರದ್ಧೆಯೂ, ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೂ ನನಗೆ ಇರಲಿ" ಎಂದು ಬೇಡಿದನು.

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ತೇನ ಪ್ರಹಸನ್ನಿವ ಶಙ್ಕರಃ ದತ್ತ್ವೇಪ್ಸಿತಂ ಹಿ ವಿಪ್ರಾಯ ತತ್ರೈವಾನ್ತರಧೀಯತ

ಹೀಗೆ ಅವನು ಕೇಳಿದಾಗ ಶಂಕರನು ನಗುತ್ತಾ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅವನು ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಅಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಅದೃಶ್ಯನಾದನು.

ದೃಷ್ಟೋ ಽಸೌ ವಾಸುದೇವೇನ ಕೃಷ್ಣೇನಾಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ್ಮಣಾ ಧೌಮ್ಯಾಗ್ರಜಸ್ತತೋ ಲಬ್ಧಂ ದಿವ್ಯಂ ಪಾಶುಪತಂ ವ್ರತಮ್

ಅವನು ವಾಸುದೇವ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಧೌಮ್ಯನ ಅಣ್ಣನಿಂದ ಅವನು ದಿವ್ಯವಾದ ಪಾಶುಪತ ವ್ರತವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಕಥಂ ಲಬ್ಧಂ ತದಾ ಜ್ಞಾನಂ ತಸ್ಮಾತ್ಕೃಷ್ಣೇನ ಧೀಮತಾ ವಕ್ತುಮರ್ಹಸಿ ತಾಂ ಸೂತ ಕಥಾಂ ಪಾತಕನಾಶಿನೀಮ್

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯದನು? ಸುತನೇ, ಪಾಪವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ನೀನು ಹೇಳಬೇಕು.

ಸ್ವೇಚ್ಛಯಾ ಹ್ಯವತೀರ್ಣೋ ಽಪಿ ವಾಸುದೇವಃ ಸನಾತನಃ ನಿನ್ದಯನ್ನೇವ ಮಾನುಷ್ಯಂ ದೇಹಶುದ್ಧಿಂ ಚಕಾರ ಸಃ

ಶಾಶ್ವತನಾದ ವಾಸುದೇವನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಮಾನವನ ದೇಹವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವಂತೆ ದೇಹಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

ಪುತ್ರಾರ್ಥಂ ಭಗವಾಂಸ್ತತ್ರ ತಪಸ್ತಪ್ತುಂ ಜಗಾಮ ಚ ಆಶ್ರಮಂ ಚೋಪಮನ್ಯೋರ್ವೈ ದೃಷ್ಟವಾಂಸ್ತತ್ರ ತಂ ಮುನಿಮ್

ಮಗನಿಗಾಗಿ ಭಗವಂತನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಉಪಮನ್ಯುವಿನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಕಂಡನು.

ನಮಶ್ಚಕಾರ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧೌಮ್ಯಾಗ್ರಜಮಹೋ ದ್ವಿಜಾಃ ಬಹುಮಾನೇನ ವೈ ಕೃಷ್ಣಸ್ ತ್ರಿಃ ಕೃತ್ವಾ ವೈ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಮ್

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಕೃಷ್ಣನು ಧೌಮ್ಯನ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಬಹುಮಾನದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮೂರು ಬಾರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಿದನು, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ.

ತಸ್ಯಾವಲೋಕನಾದೇವ ಮುನೇಃ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ಧೀಮತಃ ನಷ್ಟಮೇವ ಮಲಂ ಸರ್ವಂ ಕಾಯಜಂ ಕರ್ಮ್ಮಜಂ ತಥಾ

ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಕೇವಲ ನೋಡಿದುದರಿಂದಲೇ, ಕೃಷ್ಣನ ದೇಹದಿಂದ ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ಬಂದ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಲಿನ್ಯವೂ ನಾಶವಾಯಿತು.

ಭಸ್ಮನೋದ್ಧೂಲನಂ ಕೃತ್ವಾ ಉಪಮನ್ಯುರ್ಮಹಾದ್ಯುತಿಃ ತಮಗ್ನಿರಿತಿ ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರಾ ವಾಯುರಿತ್ಯಾದಿಭಿಃ ಕ್ರಮಾತ್

ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಉಪಮನ್ಯು ಬೂದಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚಿ, ಅವನನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾ ಮಾತಾಡಿದನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ.

ದಿವ್ಯಂ ಪಾಶುಪತಂ ಜ್ಞಾನಂ ಪ್ರದದೌ ಪ್ರೀತಮಾನಸಃ ಮುನೇಃ ಪ್ರಸಾದಾನ್ಮಾನ್ಯೋ ಽಸೌ ಕೃಷ್ಣಃ ಪಾಶುಪತೇ ದ್ವಿಜಾಃ

ಸಂತೋಷಭಾವದಿಂದ ಅವನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ದಿವ್ಯ ಪಾಶುಪತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಆ ಮುನಿಯ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನು ಪಾಶುಪತ ಯೋಗ್ಯನಾದನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ.