ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಧರಣಿ ತ್ವಂ ಮಹಾಭೋಗೇ ಭೂಮಿಸ್ತ್ವಂ ಧೇನುರವ್ಯಯೇ ಲೋಕಾನಾಂ ಧಾರಿಣೀ ತ್ವಂ ಹಿ ಮೃತ್ತಿಕೇ ಹರ ಪಾತಕಮ್

ಧರಣಿ, ನೀನು ಮಹಾ ರೂಪವಳಾದೆ, ನೀನು ಭೂಮಿ, ಕ್ಷಯವಾಗದ ಧೇನು, ಲೋಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಧರಿಸುವವಳು; ಮಣ್ಣೇ, ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನೀನು ದೂರಮಾಡು.

ಮನಸಾ ಕರ್ಮಣಾ ವಾಚಾ ವರದೇ ವಾರಿಜೇಕ್ಷಣೇ ತ್ವಯಾ ಹತೇನ ಪಾಪೇನ ಜೀವಾಮಸ್ತ್ವತ್ಪ್ರಸಾದತಃ

ವರಪ್ರದಾಯಿನಿ, ಕಮಲನಯನೇ, ನಿನ್ನಿಂದ ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪವು ನಾಶವಾದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಇತ್ಯುಕ್ತಾ ಸಾ ತದಾ ದೇವೀ ಧರಾ ದೇವೈರ್ ಅಥಾಬ್ರವೀತ್ ವರಾಹದಂಷ್ಟ್ರಾಭಿನ್ನಾಯಾಂ ಧರಾಯಾಂ ಮೃತ್ತಿಕಾಂ ದ್ವಿಜಾಃ

ಈ ರೀತಿ ದೇವತೆಗಳು ಕೇಳಿದಾಗ, ಆ ಭೂದೇವಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ವರಾಹನ ದವಳದಿಂದ ಭೇದವಾದ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಬಂದ ಮಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಮನ್ತ್ರೇಣಾನೇನ ಯೋ ಬಿಭ್ರತ್ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಪಾಪಾತ್ಪ್ರಮುಚ್ಯತೇ ಆಯುಷ್ಮಾನ್ ಬಲವಾನ್ ಧನ್ಯಃ ಪುತ್ರಪೌತ್ರಸಮನ್ವಿತಃ

ಯಾರು ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಆ ಮಣ್ಣನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ, ಬಲ, ಭಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಪುತ್ರಪೌತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುತ್ತಾರೆ.

ಕ್ರಮಾದ್ಭುವಿ ದಿವಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಕರ್ಮಾನ್ತೇ ಮೋದತೇ ಸುರೈಃ ಅಥ ದೇವೇ ಗತೇ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ವರಾಹೇ ಕ್ಷೀರಸಾಗರಮ್

ಅವರು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದು, ಕರ್ಮದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ; ನಂತರ ಆ ದೇವತೆ ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕ್ಷೀರಸಾಗರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ವಾರಾಹರೂಪಮನಘಂ ಚಚಾಲ ಚ ಧರಾ ಪುನಃ ತಸ್ಯ ದಂಷ್ಟ್ರಾಭರಾಕ್ರಾನ್ತಾ ದೇವದೇವಸ್ಯ ಧೀಮತಃ

ಪಾಪವಿಲ್ಲದ ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೇವದೇವರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಬಲದ ದಂತಗಳಿಂದ ಒತ್ತಿದಾಗ, ಭೂಮಿಯು ಮತ್ತೆ ಕಂಪಿಸಿತು.

ಯದೃಚ್ಛಯಾ ಭವಃ ಪಶ್ಯನ್ ಜಗಾಮ ಜಗದೀಶ್ವರಃ ದಂಷ್ಟ್ರಾಂ ಜಗ್ರಾಹ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾಂ ಭೂಷಣಾರ್ಥಮಥಾತ್ಮನಃ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭವನು, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನು, ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ದಂತವನ್ನು ತನ್ನ ಅಲಂಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು.

ದಧಾರ ಚ ಮಹಾದೇವಃ ಕೂರ್ಚಾನ್ತೇ ವೈ ಮಹೋರಸಿ ದೇವಾಶ್ ಚ ತುಷ್ಟುವುಃ ಸೇನ್ದ್ರಾ ದೇವದೇವಸ್ಯ ವೈಭವಮ್

ಮಹಾದೇವನು ಆ ದಂತವನ್ನು ತನ್ನ ಜಟೆಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ವಿಶಾಲವಾದ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದನು. ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವತೆಗಳು ದೇವದೇವರ ವೈಭವವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದವು.

ಧರಾ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾ ಹ್ಯೇವಂ ದೇವದೇವೇನ ಲೀಲಯಾ ಭೂತಾನಾಂ ಸಂಪ್ಲವೇ ಚಾಪಿ ವಿಷ್ಣೋಶ್ಚೈವ ಕಲೇವರಮ್

ಈ ರೀತಿ ದೇವದೇವರು ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದನು; ಭೂತಗಳ ಪ್ರಳಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೇಹವನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮಣಶ್ ಚ ತಥಾನ್ಯೇಷಾಂ ದೇವಾನಾಮಪಿ ಲೀಲಯಾ ವಿಭುರಙ್ಗವಿಭಾಗೇನ ಭೂಷಿತೋ ನ ಯದಿ ಪ್ರಭುಃ

ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳೂ ತಮ್ಮ ಆಟದ ಮೂಲಕ, ತಮ್ಮ ಅಂಗಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಇಚ್ಛೆಯೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಕಥಂ ವಿಮುಕ್ತಿರ್ವಿಪ್ರಾಣಾಂ ತಸ್ಮಾದ್ದಂಷ್ಟ್ರೀ ಮಹೇಶ್ವರಃ

ಮಹೇಶ್ವರನು ದಂತವನ್ನು ಧರಿಸದೆ ಇದ್ದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯು ಹೇಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳು.

ನೃಸಿಂಹೇನ ಹತಃ ಪೂರ್ವಂ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷಾಗ್ರಜಃ ಶ್ರುತಮ್ ಕಥಂ ನಿಷೂದಿತಸ್ತೇನ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುರ್ವದ

ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನ ದೊಡ್ಡಣ್ಣನನ್ನು ನರಸಿಂಹನು ಕೊಂದನು ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಆ ನರಸಿಂಹನು ಹೇಗೆ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸು.

ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪೋಃ ಪುತ್ರಃ ಪ್ರಹ್ರಾದ ಇತಿ ವಿಶ್ರುತಃ ಧರ್ಮಜ್ಞಃ ಸತ್ಯಸಮ್ಪನ್ನಸ್ ತಪಸ್ವೀ ಚಾಭವತ್ಸುಧೀಃ

ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವಿನ ಮಗ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಲ್ಲವನು, ಸತ್ಯವಂತನು, ತಪಸ್ವಿಯೂ, ಉತ್ತಮ ಬುದ್ಧಿಯವನೂ ಆಗಿದ್ದನು.

ಜನ್ಮಪ್ರಭೃತಿ ದೇವೇಶಂ ಪೂಜಯಾಮಾಸ ಚಾವ್ಯಯಮ್ ಸರ್ವಜ್ಞಂ ಸರ್ವಗಂ ವಿಷ್ಣುಂ ಸರ್ವದೇವಭವೋದ್ಭವಮ್

ಅವನು ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದಲೇ ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಮೂಲವಾದ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ತಮಾದಿಪುರುಷಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಪರಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಣಮ್ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಽಧಿಪತಿಂ ಸೃಷ್ಟಿಸ್ಥಿತಿಸಂಹಾರಕಾರಣಮ್

ಆ ಆದಿಪುರುಷನು ಪರಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾಗಿದ್ದು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಧಿಪತಿ, ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಕಾರಣನೆಂದು ಅವನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಸೋ ಽಪಿ ವಿಷ್ಣೋಸ್ತಥಾಭೂತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪುತ್ರಂ ಸಮಾಹಿತಮ್ ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯೇತಿ ಗೋವಿನ್ದೇತಿ ಮುಹುರ್ಮುಹುಃ

ಅವನೂ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ 'ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ', 'ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಇದ್ದನು.

ಸ್ತುವನ್ತಂ ಪ್ರಾಹ ದೇವಾರಿಃ ಪ್ರದಹನ್ನಿವ ಪಾಪಧೀಃ ನ ಮಾಂ ಜಾನಾಸಿ ದುರ್ಬುದ್ಧೇ ಸರ್ವದೈತ್ಯಾಮರೇಶ್ವರಮ್

ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುವಾದ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು, ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಉರಿದು, 'ನಿನ್ನು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಮೂಢನೇ! ನಾನು ಎಲ್ಲ ದೈತ್ಯರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಸದಾ ಒಡೆಯನು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಪ್ರಹ್ರಾದ ವೀರ ದುಷ್ಪುತ್ರ ದ್ವಿಜದೇವಾರ್ತಿಕಾರಣಮ್ ಕೋ ವಿಷ್ಣುಃ ಪದ್ಮಜೋ ವಾಪಿ ಶಕ್ರಶ್ ಚ ವರುಣೋ ಽಥವಾ

'ಪ್ರಹ್ಲಾದಾ, ನೀನು ದುರ್ಮಾರ್ಗಿ ಮಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಉಂಟುಮಾಡುವವನು! ಯಾರು ವಿಷ್ಣು? ಯಾರು ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನು? ಯಾರು ಇಂದ್ರ, ಯಾರು ವರುಣ?'

ವಾಯುಃ ಸೋಮಸ್ತಥೇಶಾನಃ ಪಾವಕೋ ಮಮ ಯಃ ಸಮಃ ಮಾಮೇವಾರ್ಚಯ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಚ ಸ್ವಲ್ಪಂ ನಾರಾಯಣಂ ಸದಾ

'ವಾಯು, ಸೋಮ, ಈಶಾನ, ಪಾವಕ—ಯಾರಾದರೂ ನನಗೆ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದರೂ, ನೀನು ನನನ್ನೇ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಲ್ಪ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸು.'

ಪ್ರಹ್ರಾದ ಜೀವಿತೇ ವಾಞ್ಛಾ ತವೈಷಾ ಶೃಣು ಚಾಸ್ತಿ ಚೇತ್ ಶ್ರುತ್ವಾಪಿ ತಸ್ಯ ವಚನಂ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪೋಃ ಸುಧೀಃ

'ಪ್ರಹ್ಲಾದಾ, ನಿನ್ನಿಗೆ ಜೀವಿಸಲು ಇಚ್ಛೆ ಇದ್ದರೆ ಕೇಳು—ನಿನ್ನ ಹಿತವಾಸನೆ ಇದ್ದರೆ.' ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವಿನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ಆ ಜ್ಞಾನಿಯು—

ಪ್ರಹ್ರಾದಃ ಪೂಜಯಾಮಾಸ ನಮೋ ನಾರಾಯಣೇತಿ ಚ ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯೇತಿ ಸರ್ವದೈತ್ಯಕುಮಾರಕಾನ್

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು 'ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ದೈತ್ಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಅದೇ ರೀತಿ ಕಲಿಸಿದನು.

ಅಧ್ಯಾಪಯಾಮಾಸ ಚ ತಾಂ ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯಾಂ ಸುಶೋಭನಾಮ್ ದುರ್ಲಙ್ಘ್ಯಾಂ ಚಾತ್ಮನೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಶಕ್ರಾದಿಭಿರ್ ಅಪಿ ಸ್ವಯಮ್

ಅವನು ಸ್ವತಃ ಆ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಿತು, ಅದನ್ನು ಇಂದ್ರನಾದರೂ ದಾಟಲಾಗದ ಅದ್ಭುತ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೂ ಕಲಿಸಿದನು.

ಪುತ್ರೇಣ ಲಙ್ಘಿತಾಮಾಜ್ಞಾಂ ಹಿರಣ್ಯಃ ಪ್ರಾಹ ದಾನವಾನ್ ಏತಂ ನಾನಾವಿಧೈರ್ವಧ್ಯಂ ದುಷ್ಪುತ್ರಂ ಹನ್ತುಮರ್ಹಥ

ಮಗನು ತನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ನಡೆದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ದಾನವರನ್ನು ನೋಡಿ: 'ಈ ದುಷ್ಟ ಮಗನು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಯಲು ಯೋಗ್ಯನು, ನೀವು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಏವಮುಕ್ತಾಸ್ತದಾ ತೇನ ದೈತ್ಯೇನ ಸುದುರಾತ್ಮನಾ ನಿಜಘ್ನುರ್ದೇವದೇವಸ್ಯ ಭೃತ್ಯಂ ಪ್ರಹ್ರಾದಮವ್ಯಯಮ್

ಅಂತಹ ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನ ದೈತ್ಯನ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಅವರು ದೇವದೇವನ ಭಕ್ತನಾದ ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿದರು.

ತತ್ರ ತತ್ಪ್ರತಿಕೃತಂ ತದಾ ಸುರೈರ್ ದೈತ್ಯರಾಜತನಯಂ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ ಕ್ಷೀರವಾರಿನಿಧಿಶಾಯಿನಃ ಪ್ರಭೋರ್ ನಿಷ್ಫಲಂ ತ್ವಥ ಬಭೂವ ತೇಜಸಾ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ದೈತ್ಯರಾಜನ ಮಗನ ಮೇಲೆ ದೇವತೆಗಳು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ, ಪಾರಿಜಾತ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವ ಪ್ರಭುವಿನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅದು ಫಲವತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತದಾಥ ಗರ್ವಭಿನ್ನಸ್ಯ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪೋಃ ಪ್ರಭುಃ ತತ್ರೈವಾವಿರಭೂದ್ಧನ್ತುಂ ನೃಸಿಂಹಾಕೃತಿಮಾಸ್ಥಿತಃ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವಿನ ಗರ್ವ ಭಂಗವಾದಾಗ, ಪ್ರಭು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನರಸಿಂಹ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಜಘಾನ ಚ ಸುತಂ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಪಿತರಂ ದಾನವಾಧಮಮ್ ಬಿಭೇದ ತತ್ಕ್ಷಣಾದೇವ ಕರಜೈರ್ ನಿಶಿತೈಃ ಶತೈಃ

ಅವನು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ದಾನವರ ದುರಾತ್ಮನನ್ನು ಕೊಂದನು; ಕೂಡಲೇ ಶತಾರು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಬೊಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಹರಿದನು.

ತತೋ ನಿಹತ್ಯ ತಂ ದೈತ್ಯಂ ಸಬಾನ್ಧವಮಘಾಪಹಃ ಪೀಡಯಾಮಾಸ ದೈತ್ಯೇನ್ದ್ರಂ ಯುಗಾನ್ತಾಗ್ನಿರಿವಾಪರಃ

ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಬಂಧುಗಳೊಡನೆ ಕೊಂದು, ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು ದೈತ್ಯರಾಜನನ್ನು ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪೀಡಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ನಾದೈಸ್ತಸ್ಯ ನೃಸಿಂಹಸ್ಯ ಘೋರೈರ್ವಿತ್ರಾಸಿತಂ ಜಗತ್ ಆ ಬ್ರಹ್ಮಭುವನಾದ್ ವಿಪ್ರಾಃ ಪ್ರಚಚಾಲ ಚ ಸುವ್ರತಾಃ

ನರಸಿಂಹನ ಭಯಾನಕ ಗರ್ಜನೆಗಳಿಂದ ಜಗತ್ತು ಭಯಭೀತವಾಯಿತು; ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದವರೆಗೂ, ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ರತಸ್ಥರು ಕೂಡ ಕಂಪಿಸಿದರು.