ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ನಾರಾಯಣಾಯ ಸರ್ವಾಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಪರಮಾತ್ಮನೇ ಕರ್ತ್ರೇ ಧರ್ತ್ರೇ ಧರಾಯಾಸ್ತು ಹರ್ತ್ರೇ ದೇವಾರಿಣಾಂ ಸ್ವಯಮ್ ಕರ್ತ್ರೇ ನೇತ್ರೇ ಸುರೇನ್ದ್ರಾಣಾಂ ಶಾಸ್ತ್ರೇ ಚ ಸಕಲಸ್ಯ ಚ

ನಾರಾಯಣನಿಗೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಗೆ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಧರಿಸುವವನಿಗೆ, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನಿಗೆ, ಸ್ವತಃ ದೇವಾಧಿಪತಿಗಳ ನಾಯಕನಿಗೆ, ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಕರ್ತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ತ್ವಮಷ್ಟಮೂರ್ತಿಸ್ತ್ವಮನನ್ತಮೂರ್ತಿಸ್ ತ್ವಮಾದಿದೇವಸ್ತ್ವಮನನ್ತವೇದಿತಃ ತ್ವಯಾ ಕೃತಂ ಸರ್ವಮಿದಂ ಪ್ರಸೀದ ಸುರೇಶ ಲೋಕೇಶ ವರಾಹ ವಿಷ್ಣೋ

ನೀನು ಎಂಟು ರೂಪಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವವನು, ಅನಂತ ರೂಪಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವವನು, ಆದಿದೇವನು, ಅನಂತರಿಂದ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುವವನು; ಈ ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಸಂಭವಿಸಿದೆ—ದೇವತೆಗಳ ಪ್ರಭು, ಲೋಕನಾಥ, ಹಂದಿ ರೂಪದ ವಿಷ್ಣುವೆ, ದಯೆ ತೋರಿಸು.

ತಥೈಕದಂಷ್ಟ್ರಾಗ್ರಮುಖಾಗ್ರಕೋಟಿಭಾಗೈಕಭಾಗಾರ್ಧತಮೇನ ವಿಷ್ಣೋ ಹತಾಃ ಕ್ಷಣಾತ್ ಕಾಮದ ದೈತ್ಯಮುಖ್ಯಾಃ ಸ್ವದಂಷ್ಟ್ರಕೋಟ್ಯಾ ಸಹ ಪುತ್ರಭೃತ್ಯೈಃ

ಏಕದಂತದ ಬಾಯಿಯ ತುದಿಯ ಒಂದು ಭಾಗದ ಅರ್ಧದಿಂದಲೇ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ, ನೀನು ಕಾಮದೇವ, ದೈತ್ಯರ ನಾಯಕರು, ಅವರ ಪುತ್ರರು, ಸೇವಕರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದೆ.

ತ್ವಯೋದ್ಧೃತಾ ದೇವ ಧರಾ ಧರೇಶ ಧರಾಧರಾಕಾರ ಧೃತಾಗ್ರದಂಷ್ಟ್ರೇ ಧರಾಧರೈಃ ಸರ್ವಜನೈಃ ಸಮುದ್ರೈಃ ಸುರಾಸುರೈಃ ಸೇವಿತಚನ್ದ್ರವಕ್ತ್ರ

ನೀನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ದಂತದ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿದು, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ದೈತ್ಯರು ನಿನ್ನ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮುಖವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು.

ತ್ವಯೈವ ದೇವೇಶ ವಿಭೋ ಕೃತಶ್ ಚ ಜಯಃ ಸುರಾಣಾಮಸುರೇಶ್ವರಾಣಾಮ್ ಅಹೋ ಪ್ರದತ್ತಸ್ತು ವರಃ ಪ್ರಸೀದ ವಾಗ್ದೇವತಾ ವಾರಿಜಸಂಭವಾಯ

ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ದೈತ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಜಯವನ್ನು ನೀನು ಒದಗಿಸಿದೆ, ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ದೇವೇಶಾ; ವಾಗ್ದೇವಿಗೆ, ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವಳಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದೆ—ದಯೆ ತೋರಿಸು.

ನಿಹಿತಾ ರಸಾತಲಗತಾ ವಸುಂಧರಾ ತವ ಪೃಷ್ಠತಃ ಸಕಲತಾರಕಾದಯಃ

ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾದ vasundhara ನಿನ್ನ ಹಿಂದೆ, ಎಲ್ಲ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೊಡನೆ ಸೇರಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು.

ಜಗತಾಂ ಹಿತಾಯ ಭವತಾ ವಸುಂಧರಾ ಭಗವನ್ ರಸಾತಲಪುಟಂ ಗತಾ ತದಾ ಅಬಲೋದ್ಧೃತಾ ಚ ಭಗವಂಸ್ತವೈವ ಸಕಲಂ ತ್ವಯೈವ ಹಿ ಧೃತಂ ಜಗದ್ಗುರೋ

ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಭಗವಂತಾ, ನೀನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಾತಾಳದ ಒಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದೆ; ಲೋಕಗುರುವಾದ ನೀನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಧರಿಸಿದ್ದೀಯೆ.

ಇತಿ ವಾಕ್ಪತಿರ್ಬಹುವಿಧೈಸ್ತವಾರ್ಚನೈಃ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ವಿಷ್ಣುಮಮರೈಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ ವಿವಿಧಾನ್ವರಾನ್ ಹರಿಮುಖಾತ್ತು ಲಬ್ಧವಾನ್ ಹರಿನಾಭಿವಾರಿಜದೇಹಭೃತ್ ಸ್ವಯಮ್

ಹೀಗೆ ವಾಕ್ಪತಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅನೇಕ ವಿಧದ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅಮರರೊಡನೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಾಭಿಯಿಂದ ಕಮಲವು ಹುಟ್ಟಿದ ಹರಿಯ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅನೇಕ ವರಗಳನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಅಥ ತಾಮುದ್ಧೃತಾಂ ತೇನ ಧರಾಂ ದೇವಾ ಮುನೀಶ್ವರಾಃ ಮೂರ್ಧ್ನ್ಯಾರೋಪ್ಯ ನಮಶ್ಚಕ್ರುಶ್ ಚಕ್ರಿಣಃ ಸಂನಿಧೌ ತದಾ

ಆಮೇಲೆ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಚಕ್ರಧಾರಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.

ಅನೇನೈವ ವರಾಹೇಣ ಚೋದ್ಧೃತಾಸಿ ವರಪ್ರದೇ ಕೃಷ್ಣೇನಾಕ್ಲಿಷ್ಟಕಾರ್ಯೇಣ ಶತಹಸ್ತೇನ ವಿಷ್ಣುನಾ

ಈ ವರಾಹ ರೂಪದ ಕೃಷ್ಣನು, ಶತಭುಜನಾದ ವಿಷ್ಣುವು, ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವವಳಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಧರಣಿ ತ್ವಂ ಮಹಾಭೋಗೇ ಭೂಮಿಸ್ತ್ವಂ ಧೇನುರವ್ಯಯೇ ಲೋಕಾನಾಂ ಧಾರಿಣೀ ತ್ವಂ ಹಿ ಮೃತ್ತಿಕೇ ಹರ ಪಾತಕಮ್

ಧರಣಿ, ನೀನು ಮಹಾ ರೂಪವಳಾದೆ, ನೀನು ಭೂಮಿ, ಕ್ಷಯವಾಗದ ಧೇನು, ಲೋಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಧರಿಸುವವಳು; ಮಣ್ಣೇ, ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನೀನು ದೂರಮಾಡು.

ಮನಸಾ ಕರ್ಮಣಾ ವಾಚಾ ವರದೇ ವಾರಿಜೇಕ್ಷಣೇ ತ್ವಯಾ ಹತೇನ ಪಾಪೇನ ಜೀವಾಮಸ್ತ್ವತ್ಪ್ರಸಾದತಃ

ವರಪ್ರದಾಯಿನಿ, ಕಮಲನಯನೇ, ನಿನ್ನಿಂದ ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪವು ನಾಶವಾದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಇತ್ಯುಕ್ತಾ ಸಾ ತದಾ ದೇವೀ ಧರಾ ದೇವೈರ್ ಅಥಾಬ್ರವೀತ್ ವರಾಹದಂಷ್ಟ್ರಾಭಿನ್ನಾಯಾಂ ಧರಾಯಾಂ ಮೃತ್ತಿಕಾಂ ದ್ವಿಜಾಃ

ಈ ರೀತಿ ದೇವತೆಗಳು ಕೇಳಿದಾಗ, ಆ ಭೂದೇವಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ವರಾಹನ ದವಳದಿಂದ ಭೇದವಾದ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಬಂದ ಮಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಮನ್ತ್ರೇಣಾನೇನ ಯೋ ಬಿಭ್ರತ್ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಪಾಪಾತ್ಪ್ರಮುಚ್ಯತೇ ಆಯುಷ್ಮಾನ್ ಬಲವಾನ್ ಧನ್ಯಃ ಪುತ್ರಪೌತ್ರಸಮನ್ವಿತಃ

ಯಾರು ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಆ ಮಣ್ಣನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ, ಬಲ, ಭಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಪುತ್ರಪೌತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುತ್ತಾರೆ.

ಕ್ರಮಾದ್ಭುವಿ ದಿವಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಕರ್ಮಾನ್ತೇ ಮೋದತೇ ಸುರೈಃ ಅಥ ದೇವೇ ಗತೇ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ವರಾಹೇ ಕ್ಷೀರಸಾಗರಮ್

ಅವರು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದು, ಕರ್ಮದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ; ನಂತರ ಆ ದೇವತೆ ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕ್ಷೀರಸಾಗರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ವಾರಾಹರೂಪಮನಘಂ ಚಚಾಲ ಚ ಧರಾ ಪುನಃ ತಸ್ಯ ದಂಷ್ಟ್ರಾಭರಾಕ್ರಾನ್ತಾ ದೇವದೇವಸ್ಯ ಧೀಮತಃ

ಪಾಪವಿಲ್ಲದ ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೇವದೇವರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಬಲದ ದಂತಗಳಿಂದ ಒತ್ತಿದಾಗ, ಭೂಮಿಯು ಮತ್ತೆ ಕಂಪಿಸಿತು.

ಯದೃಚ್ಛಯಾ ಭವಃ ಪಶ್ಯನ್ ಜಗಾಮ ಜಗದೀಶ್ವರಃ ದಂಷ್ಟ್ರಾಂ ಜಗ್ರಾಹ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾಂ ಭೂಷಣಾರ್ಥಮಥಾತ್ಮನಃ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭವನು, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನು, ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ದಂತವನ್ನು ತನ್ನ ಅಲಂಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು.

ದಧಾರ ಚ ಮಹಾದೇವಃ ಕೂರ್ಚಾನ್ತೇ ವೈ ಮಹೋರಸಿ ದೇವಾಶ್ ಚ ತುಷ್ಟುವುಃ ಸೇನ್ದ್ರಾ ದೇವದೇವಸ್ಯ ವೈಭವಮ್

ಮಹಾದೇವನು ಆ ದಂತವನ್ನು ತನ್ನ ಜಟೆಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ವಿಶಾಲವಾದ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದನು. ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವತೆಗಳು ದೇವದೇವರ ವೈಭವವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದವು.

ಧರಾ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾ ಹ್ಯೇವಂ ದೇವದೇವೇನ ಲೀಲಯಾ ಭೂತಾನಾಂ ಸಂಪ್ಲವೇ ಚಾಪಿ ವಿಷ್ಣೋಶ್ಚೈವ ಕಲೇವರಮ್

ಈ ರೀತಿ ದೇವದೇವರು ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದನು; ಭೂತಗಳ ಪ್ರಳಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೇಹವನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮಣಶ್ ಚ ತಥಾನ್ಯೇಷಾಂ ದೇವಾನಾಮಪಿ ಲೀಲಯಾ ವಿಭುರಙ್ಗವಿಭಾಗೇನ ಭೂಷಿತೋ ನ ಯದಿ ಪ್ರಭುಃ

ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳೂ ತಮ್ಮ ಆಟದ ಮೂಲಕ, ತಮ್ಮ ಅಂಗಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಇಚ್ಛೆಯೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಕಥಂ ವಿಮುಕ್ತಿರ್ವಿಪ್ರಾಣಾಂ ತಸ್ಮಾದ್ದಂಷ್ಟ್ರೀ ಮಹೇಶ್ವರಃ

ಮಹೇಶ್ವರನು ದಂತವನ್ನು ಧರಿಸದೆ ಇದ್ದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯು ಹೇಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳು.

ನೃಸಿಂಹೇನ ಹತಃ ಪೂರ್ವಂ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷಾಗ್ರಜಃ ಶ್ರುತಮ್ ಕಥಂ ನಿಷೂದಿತಸ್ತೇನ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುರ್ವದ

ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನ ದೊಡ್ಡಣ್ಣನನ್ನು ನರಸಿಂಹನು ಕೊಂದನು ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಆ ನರಸಿಂಹನು ಹೇಗೆ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸು.

ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪೋಃ ಪುತ್ರಃ ಪ್ರಹ್ರಾದ ಇತಿ ವಿಶ್ರುತಃ ಧರ್ಮಜ್ಞಃ ಸತ್ಯಸಮ್ಪನ್ನಸ್ ತಪಸ್ವೀ ಚಾಭವತ್ಸುಧೀಃ

ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವಿನ ಮಗ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಲ್ಲವನು, ಸತ್ಯವಂತನು, ತಪಸ್ವಿಯೂ, ಉತ್ತಮ ಬುದ್ಧಿಯವನೂ ಆಗಿದ್ದನು.

ಜನ್ಮಪ್ರಭೃತಿ ದೇವೇಶಂ ಪೂಜಯಾಮಾಸ ಚಾವ್ಯಯಮ್ ಸರ್ವಜ್ಞಂ ಸರ್ವಗಂ ವಿಷ್ಣುಂ ಸರ್ವದೇವಭವೋದ್ಭವಮ್

ಅವನು ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದಲೇ ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಮೂಲವಾದ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ತಮಾದಿಪುರುಷಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಪರಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಣಮ್ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಽಧಿಪತಿಂ ಸೃಷ್ಟಿಸ್ಥಿತಿಸಂಹಾರಕಾರಣಮ್

ಆ ಆದಿಪುರುಷನು ಪರಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾಗಿದ್ದು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಧಿಪತಿ, ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಕಾರಣನೆಂದು ಅವನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಸೋ ಽಪಿ ವಿಷ್ಣೋಸ್ತಥಾಭೂತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪುತ್ರಂ ಸಮಾಹಿತಮ್ ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯೇತಿ ಗೋವಿನ್ದೇತಿ ಮುಹುರ್ಮುಹುಃ

ಅವನೂ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ 'ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ', 'ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಇದ್ದನು.

ಸ್ತುವನ್ತಂ ಪ್ರಾಹ ದೇವಾರಿಃ ಪ್ರದಹನ್ನಿವ ಪಾಪಧೀಃ ನ ಮಾಂ ಜಾನಾಸಿ ದುರ್ಬುದ್ಧೇ ಸರ್ವದೈತ್ಯಾಮರೇಶ್ವರಮ್

ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುವಾದ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು, ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಉರಿದು, 'ನಿನ್ನು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಮೂಢನೇ! ನಾನು ಎಲ್ಲ ದೈತ್ಯರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಸದಾ ಒಡೆಯನು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಪ್ರಹ್ರಾದ ವೀರ ದುಷ್ಪುತ್ರ ದ್ವಿಜದೇವಾರ್ತಿಕಾರಣಮ್ ಕೋ ವಿಷ್ಣುಃ ಪದ್ಮಜೋ ವಾಪಿ ಶಕ್ರಶ್ ಚ ವರುಣೋ ಽಥವಾ

'ಪ್ರಹ್ಲಾದಾ, ನೀನು ದುರ್ಮಾರ್ಗಿ ಮಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಉಂಟುಮಾಡುವವನು! ಯಾರು ವಿಷ್ಣು? ಯಾರು ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನು? ಯಾರು ಇಂದ್ರ, ಯಾರು ವರುಣ?'

ವಾಯುಃ ಸೋಮಸ್ತಥೇಶಾನಃ ಪಾವಕೋ ಮಮ ಯಃ ಸಮಃ ಮಾಮೇವಾರ್ಚಯ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಚ ಸ್ವಲ್ಪಂ ನಾರಾಯಣಂ ಸದಾ

'ವಾಯು, ಸೋಮ, ಈಶಾನ, ಪಾವಕ—ಯಾರಾದರೂ ನನಗೆ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದರೂ, ನೀನು ನನನ್ನೇ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಲ್ಪ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸು.'