ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಏಕತ್ರಿಂಶತ್ತಮಃ ಕಲ್ಪಃ ಪೀತವಾಸಾ ಇತಿ ಸ್ಮೃತಃ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಯತ್ರ ಮಹಾಭಾಗಃ ಪೀತವಾಸಾ ಬಭೂವ ಹ

ಮೂವತ್ತೊಂದುನೆಯ ಕಲ್ಪವನ್ನು ಪೀತವಾಸಾ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾಭಾಗನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪೀತವಾಸಾ ಎಂಬ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದನು.

ಧ್ಯಾಯತಃ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತೋ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಕುಮಾರಃ ಪೀತವಸ್ತ್ರಧೃಕ್

ಪುತ್ರಕಾಮನೆ ಹೊಂದಿ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಪೀತವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಯುವಕನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು.

ಪೀತಗನ್ಧಾನುಲಿಪ್ತಾಙ್ಗಃ ಪೀತಮಾಲ್ಯಾಂಬರೋ ಯುವಾ ಹೇಮಯಜ್ಞೋಪವೀತಶ್ ಚ ಪೀತೋಷ್ಣೀಷೋ ಮಹಾಭುಜಃ

ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಸುಗಂಧ ಹಚ್ಚಿದ್ದ, ಹಳದಿ ಹೂಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದ, ಯುವನಾಗಿದ್ದ, ಬಂಗಾರದ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಹಳದಿ ಉಷ್ಣೀಷ ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠ ಭುಜಗಳಿದ್ದ.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧ್ಯಾನಸಂಯುಕ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಮಹೇಶ್ವರಮ್ ಮನಸಾ ಲೋಕಧಾತಾರಂ ಪ್ರಪೇದೇ ಶರಣಂ ವಿಭುಮ್

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಲೋಕಗಳ ಈಶ್ವರನಾದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

ತತೋ ಧ್ಯಾನಗತಸ್ತತ್ರ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮಾಹೇಶ್ವರೀಂ ವರಾಮ್ ಗಾಂ ವಿಶ್ವರೂಪಾಂ ದದೃಶೇ ಮಹೇಶ್ವರಮುಖಾಚ್ಚ್ಯುತಾಮ್

ಆಮೇಲೆ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಮಹಾದೇವನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ವಿಶ್ವರೂಪಿಣಿಯಾದ ಮಹೇಶ್ವರಿಯನ್ನು, ಭೂಮಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡನು.

ಚತುಷ್ಪದಾಂ ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರಾಂ ಚತುರ್ಹಸ್ತಾಂ ಚತುಃಸ್ತನೀಮ್ ಚತುರ್ನೇತ್ರಾಂ ಚತುಃಶೃಙ್ಗೀಂ ಚತುರ್ದಂಷ್ಟ್ರಾಂ ಚತುರ್ಮುಖೀಮ್

ಅವಳು ನಾಲ್ಕು ಕಾಲು, ನಾಲ್ಕು ಮುಖ, ನಾಲ್ಕು ಕೈ, ನಾಲ್ಕು ಸ್ತನ, ನಾಲ್ಕು ಕಣ್ಣು, ನಾಲ್ಕು ಕೊಂಬು, ನಾಲ್ಕು ಹಲ್ಲು ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕು ಬಾಯಿಗಳಿದ್ದಳು.

ದ್ವಾತ್ರಿಂಶದ್ಗುಣಸಂಯುಕ್ತಾಮ್ ಈಶ್ವರೀಂ ಸರ್ವತೋಮುಖೀಮ್ ಸ ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹಾತೇಜಾ ಮಹಾದೇವೀಂ ಮಹೇಶ್ವರೀಮ್

ಮೂವತ್ತೆರಡು ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಮುಖವಿಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಈಶ್ವರಿಯನ್ನು, ಮಹಾಪ್ರಭೆಯಾದ ಮಹಾದೇವಿಯನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಂಡನು.

ಪುನರಾಹ ಮಹಾದೇವಃ ಸರ್ವದೇವನಮಸ್ಕೃತಃ ಮತಿಃ ಸ್ಮೃತಿರ್ಬುದ್ಧಿರಿತಿ ಗಾಯಮಾನಃ ಪುನಃ ಪುನಃ

ಮತ್ತೆ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಪೂಜಿಸಿದ ಮಹಾದೇವನು, 'ಮತಿ, ಸ್ಮೃತಿ, ಬುದ್ಧಿ' ಎಂದು ಪುನಃ ಪುನಃ ಹಾಡುತ್ತಾ ನಿಂತನು.

ಏಹ್ಯೇಹೀತಿ ಮಹಾದೇವಿ ಸಾತಿಷ್ಠತ್ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿರ್ವಿಭುಮ್ ವಿಶ್ವಮಾವೃತ್ಯ ಯೋಗೇನ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ವಶೀಕುರು

'ಬಾ, ಬಾ ಮಹಾದೇವಿ!' ಎಂದು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಆವರಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತಂದಳು.

ಅಥ ತಾಮಾಹ ದೇವೇಶೋ ರುದ್ರಾಣೀ ತ್ವಂ ಭವಿಷ್ಯಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಂ ಹಿತಾರ್ಥಾಯ ಪರಮಾರ್ಥಾ ಭವಿಷ್ಯಸಿ

ಆಮೇಲೆ ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿಯಾದ ಮಹಾದೇವನು ಅವಳಿಗೆ, 'ನೀನು ರುದ್ರಾಣಿಯಾಗುತ್ತೀಯೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಪರಮಾರ್ಥವಾಗುತ್ತೀಯೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ತಥೈನಾಂ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ಧ್ಯಾಯತಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ ಪ್ರದದೌ ದೇವದೇವೇಶಃ ಚತುಷ್ಪಾದಾಂ ಜಗದ್ಗುರುಃ

ಹೀಗೆ, ಪುತ್ರಕಾಮನೆ ಹೊಂದಿ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ದೇವತೆಗಳ ಈಶ್ವರನು, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಗುರುವಾದವನು, ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳಿರುವ ಅವಳನ್ನು ನೀಡಿದನು.

ತತಸ್ತಾಂ ಧ್ಯಾನಯೋಗೇನ ವಿದಿತ್ವಾ ಪರಮೇಶ್ವರೀಮ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಗುರೋಃ ಸೋ ಽಥ ಪ್ರತಿಪೇದೇ ಮಹೇಶ್ವರೀಮ್

ನಂತರ, ಧ್ಯಾನಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಲೋಕಗುರುವಾಗಿ ಮಹೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

ಗಾಯತ್ರೀಂ ತು ತತೋ ರೌದ್ರೀಂ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾನುಯನ್ತ್ರಿತಃ ಇತ್ಯೇತಾಂ ವೈದಿಕೀಂ ವಿದ್ಯಾಂ ರೌದ್ರೀಂ ಗಾಯತ್ರೀಮೀರಿತಾಮ್

ಆಮೇಲೆ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ರೌದ್ರೀ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಈ ರೌದ್ರೀ ಗಾಯತ್ರಿ ಎಂಬ ವೈದಿಕ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು.

ಜಪಿತ್ವಾ ತು ಮಹಾದೇವೀಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕನಮಸ್ಕೃತಾಮ್ ಪ್ರಪನ್ನಸ್ತು ಮಹಾದೇವಂ ಧ್ಯಾನಯುಕ್ತೇನ ಚೇತಸಾ

ಮಹಾದೇವಿಯನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳೂ ಪೂಜಿಸುವ ದೇವಿಯನ್ನು ಜಪಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಮಹಾದೇವನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ತತಸ್ತಸ್ಯ ಮಹಾದೇವೋ ದಿವ್ಯಯೋಗಂ ಬಹುಶ್ರುತಮ್ ಐಶ್ವರ್ಯಂ ಜ್ಞಾನಸಂಪತ್ತಿಂ ವೈರಾಗ್ಯಂ ಚ ದದೌ ಪ್ರಭುಃ

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾದೇವನು ಅವನಿಗೆ ದೈವಿಕ ಯೋಗ, ಅಪಾರ ಜ್ಞಾನ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಜ್ಞಾನಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ತತೋ ಽಸ್ಯ ಪಾರ್ಶ್ವತೋ ದಿವ್ಯಾಃ ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತಾಃ ಕುಮಾರಕಾಃ ಪೀತಮಾಲ್ಯಾಂಬರಧರಾಃ ಪೀತಸ್ರಗನುಲೇಪನಾಃ

ಆ ನಂತರ ಅವನ ಪಕ್ಕದಿಂದ ದೇವತೆಗಳಂತಿರುವ ಬಾಲಕರು ಪ್ರकटರಾದರು; ಅವರು ಹಳದಿ ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹಳದಿ ಲೇಪನಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಪೀತಾಭೋಷ್ಣೀಷಶಿರಸಃ ಪೀತಾಸ್ಯಾಃ ಪೀತಮೂರ್ಧಜಾಃ ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾನ್ತ ಉಷಿತ್ವಾ ವಿಮಲೌಜಸಃ

ಅವರು ಹಳದಿ ಪಾಗಡಿಗಳನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ, ಹಳದಿ ಮುಖ, ಹಳದಿ ಕೂದಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಶುದ್ಧ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದರು.

ಯೋಗಾತ್ಮಾನಸ್ತಪೋಹ್ಲಾದಾಃ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಂ ಹಿತೈಷಿಣಃ ಧರ್ಮಯೋಗಬಲೋಪೇತಾ ಮುನೀನಾಂ ದೀರ್ಘಸತ್ತ್ರಿಣಾಮ್

ಅವರು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದವರು, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆನಂದ ಪಡುತ್ತಿದ್ದವರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವವರು, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಕೂಡಿದವರು, ದೀರ್ಘ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಮುನಿಗಳು.

ಉಪದಿಶ್ಯ ಮಹಾಯೋಗಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಾಸ್ತೇ ಮಹೇಶ್ವರಮ್ ಏವಮೇತೇನ ವಿಧಿನಾ ಯೇ ಪ್ರಪನ್ನಾ ಮಹೇಶ್ವರಮ್

ಅವರು ಮಹಾಯೋಗವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿ, ನಂತರ ಮಹೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದರು; ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಯಾರು ಮಹೇಶ್ವರನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—

ಅನ್ಯೇ ಽಪಿ ನಿಯತಾತ್ಮಾನೋ ಧ್ಯಾನಯುಕ್ತಾ ಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಾಃ ತೇ ಸರ್ವೇ ಪಾಪಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ವಿಮಲಾ ಬ್ರಹ್ಮವರ್ಚಸಃ

ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡು, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಪಾಪವನ್ನು ತೊರೆದು, ಶುದ್ಧರಾಗಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರವಿಶನ್ತಿ ಮಹಾದೇವಂ ರುದ್ರಂ ತೇ ತ್ವಪುನರ್ಭವಾಃ

ಅವರು ಮಹಾದೇವನಾದ ರುದ್ರನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಅವರಿಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ತತಸ್ತಸ್ಮಿನ್ಗತೇ ಕಲ್ಪೇ ಪೀತವರ್ಣೇ ಸ್ವಯಂಭುವಃ ಪುನರನ್ಯಃ ಪ್ರವೃತ್ತಸ್ತು ಕಲ್ಪೋ ನಾಮ್ನಾಸಿತಸ್ತು ಸಃ

ಆ ಕಾಲ್ಪಿಕ ಯುಗ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಹಳದಿ ವರ್ಣದ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಯಂಭುವನು ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಕಾಲ್ಪಿಕ ಯುಗವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು; ಅದನ್ನು ಅಸಿತ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಏಕಾರ್ಣವೇ ತದಾ ವೃತ್ತೇ ದಿವ್ಯೇ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಕೇ ಸ್ರಷ್ಟುಕಾಮಃ ಪ್ರಜಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ದುಃಖಿತಃ

ಆಗ ಒಂದು ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ದೈವಿಕ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಾಗ, ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಬಯಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ದುಃಖದಿಂದ ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.

ತಸ್ಯ ಚಿನ್ತಯಮಾನಸ್ಯ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ವೈ ಪ್ರಭೋಃ ಕೃಷ್ಣಃ ಸಮಭವದ್ವರ್ಣೋ ಧ್ಯಾಯತಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ

ಆ ಪ್ರಭುವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪುತ್ರರನ್ನು ಬಯಸಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ದೇಹದ ವರ್ಣ ಕಪ್ಪಾಗಿತು.

ಅಥಾಪಶ್ಯನ್ಮಹಾತೇಜಾಃ ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತಂ ಕುಮಾರಕಮ್ ಕೃಷ್ಣವರ್ಣಂ ಮಹಾವೀರ್ಯಂ ದೀಪ್ಯಮಾನಂ ಸ್ವತೇಜಸಾ

ಆಗ ಮಹಾ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಅವನು, ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಯ, ತನ್ನದೇ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕಾಣಿದನು.

ಕೃಷ್ಣಾಂಬರಧರೋಷ್ಣೀಷಂ ಕೃಷ್ಣಯಜ್ಞೋಪವೀತಿನಮ್ ಕೃಷ್ಣೇನ ಮೌಲಿನಾ ಯುಕ್ತಂ ಕೃಷ್ಣಸ್ರಗನುಲೇಪನಮ್

ಆ ಬಾಲಕನು ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆ, ಕಪ್ಪು ಪಾಗಡಿ, ಕಪ್ಪು ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಕಪ್ಪು ಜಟೆ, ಕಪ್ಪು ಹಾರ ಮತ್ತು ಲೇಪನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು.

ಸ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹಾತ್ಮಾನಮ್ ಅಘೋರಂ ಘೋರವಿಕ್ರಮಮ್ ವವನ್ದೇ ದೇವದೇವೇಶಮ್ ಅದ್ಭುತಂ ಕೃಷ್ಣಪಿಙ್ಗಲಮ್

ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು, ಭಯಂಕರವಾದರೂ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸದವನನ್ನು, ದೇವತೆಗಳ ದೇವನನ್ನು, ಅದ್ಭುತವಾದ ಕಪ್ಪು-ಕಂದು ವರ್ಣದವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಪರಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಹೃದಿ ಕೃತ್ವಾ ಮಹೇಶ್ವರಮ್ ಮನಸಾ ಧ್ಯಾನುಯುಕ್ತೇನ ಪ್ರಪನ್ನಸ್ತು ತಮೀಶ್ವರಮ್

ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ, ಕೀರ್ತಿಯುತನಾದ ಅವನು, ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಆ ದೇವನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಅಘೋರಂ ತು ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮರೂಪಂ ವ್ಯಚಿನ್ತಯತ್ ತಥಾ ವೈ ಧ್ಯಾಯಮಾನಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ

ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಘೋರನನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡನು; ಹೀಗೆ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ—