ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಖಿನ್ನಸ್ಯ ಧಾರಣಾಯೋಗಾದ್ ವಾಯುರೂರ್ಧ್ವಂ ಪ್ರವರ್ತತೇ ತತಶ್ಚಾಪೂರಯೇದ್ ದೇಹಮ್ ಓಙ್ಕಾರೇಣ ಸಮನ್ವಿತಃ

ಯಾವನು ಧಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಿಸಿ ದಣಿದನಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಉಸಿರು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಅವನು ಓಂ ಎಂಬ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ದೇಹವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ತಥೌಂಕಾರಮಯೋ ಯೋಗೀ ಅಕ್ಷರೇ ತ್ವಕ್ಷರೀ ಭವೇತ್ ಅತ ಊರ್ಧ್ವಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಓಙ್ಕಾರಪ್ರಾಪ್ತಿಲಕ್ಷಣಮ್

ಹೀಗೆ, ಯೋಗಿಯು ಓಂನಿಂದ ಕೂಡಿರುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಅವಿನಾಶಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವಿನಾಶಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ನಾನು ಓಂನ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಏಷ ತ್ರಿಮಾತ್ರೋ ವಿಜ್ಞೇಯೋ ವ್ಯಞ್ಜನಂ ಚಾತ್ರ ಚೇಶ್ವರಃ ಪ್ರಥಮಾ ವಿದ್ಯುತೀ ಮಾತ್ರಾ ದ್ವಿತೀಯಾ ತಾಮಸೀ ಸ್ಮೃತಾ

ಇದು ಮೂರು ಮಾಪದಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಂಜನವೇ ಈಶ್ವರನು. ಮೊದಲ ಮಾಪದವು ಮಿಂಚಿನಂತಿದೆ, ಎರಡನೆಯದು ತಾಮಸಿಕ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ತೃತೀಯಾಂ ನಿರ್ಗುಣಾಂ ಚೈವ ಮಾತ್ರಾಮಕ್ಷರಗಾಮಿನೀಮ್ ಗಾನ್ಧಾರೀ ಚೈವ ವಿಜ್ಞೇಯಾ ಗಾನ್ಧಾರಸ್ವರಸಂಭವಾ

ಮೂರನೆಯ ಮಾಪದವು ಗುಣರಹಿತವಾಗಿದ್ದು, ಅವಿನಾಶಿಯ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಗಾಂಧಾರೀ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಅದು ಗಾಂಧಾರ ಸ್ವರದಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿದೆ.

ಪಿಪೀಲಿಕಾಗತಿಸ್ಪರ್ಶಾ ಪ್ರಯುಕ್ತಾ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಲಕ್ಷ್ಯತೇ ಯಥಾ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಓಙ್ಕಾರಃ ಪ್ರತಿನಿರ್ಯಾತಿ ಮೂರ್ಧನಿ

ಎಲೆ ಹಕ್ಕಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸ್ಪರ್ಶದಂತೆ ಇದನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ಹೇಗೆ ಓಂ ಶಬ್ದವನ್ನು ನೆನೆಸಿದರೆ, ಅದು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ತಥೌಂಕಾರಮಯೋ ಯೋಗೀ ತ್ವ್ ಅಕ್ಷರೀ ತ್ವಕ್ಷರೀ ಭವೇತ್ ಪ್ರಣವೋ ಧನುಃ ಶರೋ ಹ್ಯಾತ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಲಕ್ಷಣಮುಚ್ಯತೇ

ಹೀಗೆ, ಯೋಗಿಯು ಓಂನಿಂದ ಕೂಡಿರುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವಿನಾಶಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವಿನಾಶಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಣವವೇ ಧನುಸ್ಸು, ಆತ್ಮವೇ ಬಾಣ, ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಗುರಿಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಅಪ್ರಮತ್ತೇನ ವೇದ್ಧವ್ಯಂ ಶರವತ್ ತನ್ಮಯೋ ಭವೇತ್ ಓಮಿತ್ಯೇಕಾಕ್ಷರಂ ಹ್ಯೇತದ್ ಗುಹಾಯಾಂ ನಿಹಿತಂ ಪದಮ್

ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಬಾಣದಂತೆ ಅದನ್ನು ತಲುಪಬೇಕು; ಅವನು ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಬೇಕು. ಓಂ ಎಂಬ ಏಕಾಕ್ಷರವು ಹೃದಯಗುಹೆಯೊಳಗಿನ ಗುಪ್ತವಾದ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ.

ಓಮಿತ್ಯೇತತ್ತ್ರಯೋ ಲೋಕಾಸ್ ತ್ರಯೋ ವೇದಾಸ್ತ್ರಯೋ ಽಗ್ನಯಃ ವಿಷ್ಣುಕ್ರಮಾಸ್ತ್ರಯಸ್ತ್ವೇತೇ ಋಕ್ಸಾಮಾನಿ ಯಜೂಂಷಿ ಚ

'ಓಂ' ಎಂಬುದು ಮೂರು ಲೋಕಗಳು, ಮೂರು ವೇದಗಳು, ಮೂರು ಅಗ್ನಿಗಳು; ಇವು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು, ಹಾಗೂ ಋಕ್, ಸಾಮ, ಯಜುಸ್ಸುಗಳೂ ಆಗಿವೆ.

ಮಾತ್ರಾ ಚಾರ್ಧಂ ಚ ತಿಸ್ರಸ್ತು ವಿಜ್ಞೇಯಾಃ ಪರಮಾರ್ಥತಃ ತತ್ಪ್ರಯುಕ್ತಸ್ತು ಯೋ ಯೋಗೀ ತಸ್ಯ ಸಾಲೋಕ್ಯಮಾಪ್ನುಯಾತ್

ಮೂರು ಮಾಪದಗಳು ಮತ್ತು ಅರ್ಧ ಮಾಪವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಯೋಗಿಗೆ ಆ ಲೋಕದ ಐಕ್ಯತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಅಕಾರೋ ಹ್ಯಕ್ಷರೋ ಜ್ಞೇಯ ಉಕಾರಃ ಸಹಿತಃ ಸ್ಮೃತಃ ಮಕಾರಸಹಿತೌಂಕಾರಸ್ ತ್ರಿಮಾತ್ರ ಇತಿ ಸಂಜ್ಞಿತಃ

'ಅ' ಎಂಬ ಅಕ್ಷರವು ಅವಿನಾಶಿಯೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, 'ಉ' ಎಂಬುದು ಅದಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗಿದೆ, 'ಮ' ಕೂಡಿದಾಗ ಓಂ ಮೂರು ಮಾಪದಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಅಕಾರಸ್ ತ್ವೇಷ ಭೂರ್ಲೋಕ ಉಕಾರೋ ಭುವ ಉಚ್ಯತೇ ಸವ್ಯಞ್ಜನೋ ಮಕಾರಸ್ತು ಸ್ವರ್ಲೋಕ ಇತಿ ಗೀಯತೇ

'ಅ' ಎಂಬ ಅಕ್ಷರವು ಭೂಲೋಕ, 'ಉ' ಭುವರ್ಲೋಕ, ವ್ಯಂಜನವಾದ 'ಮ' ಸ್ವರ್ಲೋಕವೆಂದು ಹಾಡಲಾಗಿದೆ.

ಓಙ್ಕಾರಸ್ತು ತ್ರಯೋ ಲೋಕಾಃ ಶಿರಸ್ತಸ್ಯ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪಮ್ ಭುವನಾಙ್ಗಂ ಚ ತತ್ಸರ್ವಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಂ ತತ್ಪದಮುಚ್ಯತೇ

ಓಂ ಎಂಬುದು ಮೂರು ಲೋಕಗಳು; ಅದರ ತಲೆ ಪರಮ ಸ್ವರ್ಗ. ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲಾ ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿ, ಆ ಪರಮ ಪದವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಮಾತ್ರಾಪಾದೋ ರುದ್ರಲೋಕೋ ಹ್ಯ್ ಅಮಾತ್ರಂ ತು ಶಿವಂ ಪದಮ್ ಏವಂ ಜ್ಞಾನವಿಶೇಷೇಣ ತತ್ಪದಂ ಸಮುಪಾಸ್ಯತೇ

ಮಾಪದ ಭಾಗವು ರುದ್ರಲೋಕ, ಮಾಪವಿಲ್ಲದ ಭಾಗವು ಶಿವಪದ. ಹೀಗೆ, ವಿಶೇಷ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆ ಪದವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

ತಸ್ಮಾದ್ಧ್ಯಾನರತಿರ್ನಿತ್ಯಮ್ ಅಮಾತ್ರಂ ಹಿ ತದಕ್ಷರಮ್ ಉಪಾಸ್ಯಂ ಹಿ ಪ್ರಯತ್ನೇನ ಶಾಶ್ವತಂ ಸುಖಮಿಚ್ಛತಾ

ಆದಕಾರಣ ಸದಾ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವನು, ಮಾಪವಿಲ್ಲದ ಅವಿನಾಶಿ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವವನು.

ಹ್ರಸ್ವಾ ತು ಪ್ರಥಮಾ ಮಾತ್ರಾ ತತೋ ದೀರ್ಘಾ ತ್ವನನ್ತರಮ್ ತತಃ ಪ್ಲುತವತೀ ಚೈವ ತೃತೀಯಾ ಚೋಪದಿಶ್ಯತೇ

ಮೊದಲ ಮಾಪವು ಚಿಕ್ಕದು, ನಂತರದದು ದೀರ್ಘ, ನಂತರ ಮೂರನೆಯದು ಉದ್ದವಾಗಿರುವುದಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಏತಾಸ್ತು ಮಾತ್ರಾ ವಿಜ್ಞೇಯಾ ಯಥಾವದನುಪೂರ್ವಶಃ ಯಾವದೇವ ತು ಶಕ್ಯನ್ತೇ ಧಾರ್ಯನ್ತೇ ತಾವದೇವ ಹಿ

ಈ ಮಾಪನಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಯಾರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ, ಅಷ್ಟನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ಇನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ಮನೋ ಬುದ್ಧಿಂ ಧ್ಯಾಯನ್ನಾತ್ಮನಿ ಯಃ ಸದಾ ಅರ್ಧಂ ತನ್ಮಾತ್ರಮ್ ಅಪಿ ಚೇಚ್ ಛೃಣು ಯತ್ ಫಲಮಾಪ್ನುಯಾತ್

ಯಾರು ಸದಾ ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅರ್ಧಮಟ್ಟಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವರು ಪಡೆಯುವ ಫಲವನ್ನು ಕೇಳು.

ಮಾಸೇ ಮಾಸೇ ಽಶ್ವಮೇಧೇನ ಯೋ ಯಜೇತ ಶತಂ ಸಮಾಃ ತೇನ ಯತ್ಪ್ರಾಪ್ಯತೇ ಪುಣ್ಯಂ ಮಾತ್ರಯಾ ತದವಾಪ್ನುಯಾತ್

ಯಾರು ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಶತ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಡೆಯುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಈ ಮಾಪನದ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದಲೂ ಪಡೆಯಬಹುದು.

ನ ತಥಾ ತಪಸೋಗ್ರೇಣ ನ ಯಜ್ಞೈರ್ಭೂರಿದಕ್ಷಿಣೈಃ ಯತ್ಫಲಂ ಪ್ರಾಪ್ಯತೇ ಸಮ್ಯಙ್ ಮಾತ್ರಯಾ ತದವಾಪ್ನುಯಾತ್

ತೀವ್ರವಾದ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ಬಹಳ ದಾನವಿರುವ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ, ಈ ಮಾಪನದ ಸರಿಯಾದ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಸಿಗುವ ಫಲ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತತ್ರ ಚೈಷಾ ತು ಯಾ ಮಾತ್ರಾ ಪ್ಲುತಾ ನಾಮೋಪದಿಶ್ಯತೇ ಏಷಾ ಏವ ಭವೇತ್ಕಾರ್ಯಾ ಗೃಹಸ್ಥಾನಾಂ ತು ಯೋಗಿನಾಮ್

ಇವುಗಳಲ್ಲಿ 'ಪ್ಲುತ' ಎಂಬ ಮಾಪನವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ; ಗೃಹಸ್ಥರೂ, ಯೋಗಿಗಳೂ ಇದನ್ನೇ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ಏಷಾಂ ಚೈವ ವಿಶೇಷೇಣ ಐಶ್ವರ್ಯೇ ಹ್ಯಷ್ಟಲಕ್ಷಣೇ ಅಣಿಮಾದ್ಯೇ ತು ವಿಜ್ಞೇಯಾ ತಸ್ಮಾದ್ಯುಞ್ಜೀತ ತಾಂ ದ್ವಿಜಾಃ

ಈ ಮಾಪನವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಷ್ಟವಿಧ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಅಣಿಮಾದಿ ಶಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದದ್ದು; ಆದ್ದರಿಂದ, ದ್ವಿಜರೆ, ಇದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿರಿ.

ಏವಂ ಹಿ ಯೋಗಸಂಯುಕ್ತಃ ಶುಚಿರ್ ದಾನ್ತೋ ಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಃ ಆತ್ಮಾನಂ ವಿದ್ಯತೇ ಯಸ್ತು ಸ ಸರ್ವಂ ವಿನ್ದತೇ ದ್ವಿಜಾಃ

ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು ಆತ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದರೆ, ದ್ವಿಜರೆ, ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಮಾತ್ಪಾಶುಪತೈರ್ಯೋಗೈರ್ ಆತ್ಮಾನಂ ಚಿನ್ತಯೇದ್ಬುಧಃ ಆತ್ಮಾನಂ ಜಾನತೇ ಯೇ ತು ಶುಚಯಸ್ತೇ ನ ಸಂಶಯಃ

ಆದ್ದರಿಂದ ಪಾಶುಪತ ಯೋಗಗಳ ಮೂಲಕ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆತ್ಮವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು; ಆತ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ ಶುದ್ಧರಾದವರು ಯಾವ ಸಂದೇಹವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಋಚೋ ಯಜೂಂಷಿ ಸಾಮಾನಿ ವೇದೋಪನಿಷದಸ್ ತಥಾ ಯೋಗಜ್ಞಾನಾದವಾಪ್ನೋತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ಽಧ್ಯಾತ್ಮಚಿನ್ತಕಃ

ಯಾರು ಆತ್ಮಚಿಂತನೆಗೆ ತೊಡಗಿರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೋ, ಅವನು ಋಗ್ವೇದ, ಯಜುರ್ವೇದ, ಸಾಮವೇದ, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಯೋಗದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಸರ್ವದೇವಮಯೋ ಭೂತ್ವಾ ಅಭೂತಃ ಸ ತು ಜಾಯತೇ ಯೋನಿಸಂಕ್ರಮಣಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಯಾತಿ ವೈ ಶಾಶ್ವತಂ ಪದಮ್

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾಗಿರುವವನು ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ; ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವಿಕೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಯಥಾ ವೃಕ್ಷಾತ್ ಫಲಂ ಪಕ್ವಂ ಪವನೇನ ಸಮೀರಿತಮ್ ನಮಸ್ಕಾರೇಣ ರುದ್ರಸ್ಯ ತಥಾ ಪಾಪಂ ಪ್ರಣಶ್ಯತಿ

ಹಣ್ಣು ಮರದಿಂದ ಬಿದ್ದಂತೆ, ಪವನದಿಂದ ತೊಡಗಿದಾಗ ಹಣ್ಣು ಬಿದ್ದಂತೆ, ರುದ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದಾಗ ಪಾಪವು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

ಯತ್ರ ರುದ್ರನಮಸ್ಕಾರಃ ಸರ್ವಕರ್ಮಫಲೋ ಧ್ರುವಃ ಅನ್ಯದೇವನಮಸ್ಕಾರಾನ್ ನ ತತ್ಫಲಮವಾಪ್ನುಯಾತ್

ಯಲ್ಲಿ ರುದ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರವಿದೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವು ಖಚಿತ; ಬೇರೆ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರೆ ಆ ಫಲ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತಸ್ಮಾತ್ತ್ರಿಃಪ್ರವಣಂ ಯೋಗೀ ಉಪಾಸೀತ ಮಹೇಶ್ವರಮ್ ದಶವಿಸ್ತಾರಕಂ ಬ್ರಹ್ಮ ತಥಾ ಚ ಬ್ರಹ್ಮವಿಸ್ತರೈಃ

ಆದ್ದರಿಂದ ಯೋಗಿಯು ದಿನಕ್ಕೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು, ಹತ್ತು ಭಾಗವಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನ ವಿಸ್ತಾರಗಳ ಮೂಲಕವೂ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

ಏವಂ ಧ್ಯಾನಸಮಾಯುಕ್ತಃ ಸ್ವದೇಹಂ ಯಃ ಪರಿತ್ಯಜೇತ್ ಸ ಯಾತಿ ಶಿವಸಾಯುಜ್ಯಂ ಸಮುದ್ಧೃತ್ಯ ಕುಲತ್ರಯಮ್

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವನು ಶಿವನೊಂದಿಗೆ ಏಕ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ತನ್ನ ಮೂರು ಕುಲಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ.