ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶಂ ಕುರುತೇ ಸ್ವಪ್ನಾನ್ತೇ ಯಸ್ತು ಮಾನವಃ ಸ್ಮೃತಿಂ ನೋಪಲಭೇಚ್ಚಾಪಿ ತದನ್ತಂ ತಸ್ಯ ಜೀವಿತಮ್

ಯಾರು ಕನಸಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ನೆನಪು ಸಿಗದೆ ಹೋದರೆ, ಅವರ ಜೀವನ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಸ್ತು ಪ್ರಾವರಣಂ ಶುಕ್ಲಂ ಸ್ವಕಂ ಪಶ್ಯತಿ ಮಾನವಃ ಕೃಷ್ಣಂ ರಕ್ತಮಪಿ ಸ್ವಪ್ನೇ ತಸ್ಯ ಮೃತ್ಯುರುಪಸ್ಥಿತಃ

ಯಾರು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬಿಳಿ, ಕಪ್ಪು ಅಥವಾ ಕೆಂಪು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಮರಣ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ.

ಅರಿಷ್ಟೇ ಸೂಚಿತೇ ದೇಹೇ ತಸ್ಮಿನ್ಕಾಲ ಉಪಸ್ಥಿತೇ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಖೇದಂ ವಿಷಾದಂ ಚ ಉಪೇಕ್ಷೇದ್ ಬುದ್ಧಿಮಾನ್ ನರಃ

ಈ ರೀತಿ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅಪಶಕುನುಗಳು ಕಂಡುಬಂದಾಗ ಮತ್ತು ಕಾಲ ಹತ್ತಿರವಾದಾಗ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ದುಃಖವನ್ನೂ, ನಿರಾಶೆಯನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿರಬೇಕು.

ಪ್ರಾಚೀಂ ವಾ ಯದಿ ವೋದೀಚೀಂ ದಿಶಂ ನಿಷ್ಕ್ರಮ್ಯ ವೈ ಶುಚಿಃ ಸಮೇ ಽತಿಸ್ಥಾವರೇ ದೇಶೇ ವಿವಿಕ್ತೇ ಜನ್ತುವರ್ಜಿತೇ

ಪೂರ್ವ ಅಥವಾ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸ್ವಚ್ಛವಾದ, ಸಮತಟ್ಟಾದ, ತುಂಬಾ ಸ್ಥಿರವಾದ, ಏಕಾಂತವಾದ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು.

ಉದಙ್ಮುಖಃ ಪ್ರಾಙ್ಮುಖೋ ವಾ ಸ್ವಸ್ಥಶ್ ಚಾಚಾನ್ತ ಏವ ಚ ಸ್ವಸ್ತಿಕೇನೋಪವಿಷ್ಟಸ್ತು ನಮಸ್ಕೃತ್ವಾ ಮಹೇಶ್ವರಮ್

ಉತ್ತರ ಅಥವಾ ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿಯೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿಯೂ, ಸ್ವಸ್ತಿಕಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಸಮಕಾಯಶಿರೋಗ್ರೀವೋ ಧಾರಯನ್ ನಾವಲೋಕಯೇತ್ ಯಥಾ ದೀಪೋ ನಿವಾತಸ್ಥೋ ನೇಙ್ಗತೇ ಸೋಪಮಾ ಸ್ಮೃತಾ

ದೇಹ, ತಲೆ ಮತ್ತು ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೋಡದೆ, ಗಾಳಿಯಿಲ್ಲದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ದೀಪ ಹಬ್ಬದಂತೆ ಅಚಲವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಪ್ರಾಗುದಕ್ಪ್ರವಣೇ ದೇಶೇ ತಥಾ ಯುಞ್ಜೀತ ಶಾಸ್ತ್ರವಿತ್ ಕಾಮಂ ವಿತರ್ಕಂ ಪ್ರೀತಿಂ ಚ ಸುಖದುಃಖೇ ಉಭೇ ತಥಾ

ಪೂರ್ವ ಅಥವಾ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಇಳಿಜಾರಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಆಸೆ, ಸಂಶಯ, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖ ಎರಡನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ನಿಗೃಹ್ಯ ಮನಸಾ ಸರ್ವಂ ಶುಕ್ಲಂ ಧ್ಯಾನಮ್ ಅನುಸ್ಮರೇತ್ ಘ್ರಾಣೇ ಚ ರಸನೇ ನಿತ್ಯಂ ಚಕ್ಷುಷೀ ಸ್ಪರ್ಶನೇ ತಥಾ

ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಶುದ್ಧವಾದ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಸದಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ, ನಾಲಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ನೆನೆಸಬೇಕು.

ಶ್ರೋತ್ರೇ ಮನಸಿ ಬುದ್ಧೌ ಚ ತತ್ರ ವಕ್ಷಸಿ ಧಾರಯೇತ್ ಕಾಲಕರ್ಮಾಣಿ ವಿಜ್ಞಾಯ ಸಮೂಹೇಷ್ವೇವ ನಿತ್ಯಶಃ

ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಬೇಕು. ಕಾಲ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು, ಎಲ್ಲ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಅದನ್ನು ನೆನೆಸಬೇಕು.

ದ್ವಾದಶಾಧ್ಯಾತ್ಮಮಿತ್ಯೇವಂ ಯೋಗಧಾರಣಮುಚ್ಯತೇ ಶತಮರ್ಧಶತಂ ವಾಪಿ ಧಾರಣಾಂ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಧಾರಯೇತ್

ಹೀಗೆ, ಹನ್ನೆರಡು ವಿಧದ ಆಂತರಿಕ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಯೋಗಧಾರಣೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶತ ಬಾರಿ ಅಥವಾ ಐವತ್ತಾರು ಬಾರಿ ಆ ಧಾರಣೆಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಬೇಕು.

ಖಿನ್ನಸ್ಯ ಧಾರಣಾಯೋಗಾದ್ ವಾಯುರೂರ್ಧ್ವಂ ಪ್ರವರ್ತತೇ ತತಶ್ಚಾಪೂರಯೇದ್ ದೇಹಮ್ ಓಙ್ಕಾರೇಣ ಸಮನ್ವಿತಃ

ಯಾವನು ಧಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಿಸಿ ದಣಿದನಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಉಸಿರು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಅವನು ಓಂ ಎಂಬ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ದೇಹವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ತಥೌಂಕಾರಮಯೋ ಯೋಗೀ ಅಕ್ಷರೇ ತ್ವಕ್ಷರೀ ಭವೇತ್ ಅತ ಊರ್ಧ್ವಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಓಙ್ಕಾರಪ್ರಾಪ್ತಿಲಕ್ಷಣಮ್

ಹೀಗೆ, ಯೋಗಿಯು ಓಂನಿಂದ ಕೂಡಿರುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಅವಿನಾಶಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವಿನಾಶಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ನಾನು ಓಂನ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಏಷ ತ್ರಿಮಾತ್ರೋ ವಿಜ್ಞೇಯೋ ವ್ಯಞ್ಜನಂ ಚಾತ್ರ ಚೇಶ್ವರಃ ಪ್ರಥಮಾ ವಿದ್ಯುತೀ ಮಾತ್ರಾ ದ್ವಿತೀಯಾ ತಾಮಸೀ ಸ್ಮೃತಾ

ಇದು ಮೂರು ಮಾಪದಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಂಜನವೇ ಈಶ್ವರನು. ಮೊದಲ ಮಾಪದವು ಮಿಂಚಿನಂತಿದೆ, ಎರಡನೆಯದು ತಾಮಸಿಕ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ತೃತೀಯಾಂ ನಿರ್ಗುಣಾಂ ಚೈವ ಮಾತ್ರಾಮಕ್ಷರಗಾಮಿನೀಮ್ ಗಾನ್ಧಾರೀ ಚೈವ ವಿಜ್ಞೇಯಾ ಗಾನ್ಧಾರಸ್ವರಸಂಭವಾ

ಮೂರನೆಯ ಮಾಪದವು ಗುಣರಹಿತವಾಗಿದ್ದು, ಅವಿನಾಶಿಯ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಗಾಂಧಾರೀ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಅದು ಗಾಂಧಾರ ಸ್ವರದಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿದೆ.

ಪಿಪೀಲಿಕಾಗತಿಸ್ಪರ್ಶಾ ಪ್ರಯುಕ್ತಾ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಲಕ್ಷ್ಯತೇ ಯಥಾ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಓಙ್ಕಾರಃ ಪ್ರತಿನಿರ್ಯಾತಿ ಮೂರ್ಧನಿ

ಎಲೆ ಹಕ್ಕಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸ್ಪರ್ಶದಂತೆ ಇದನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ಹೇಗೆ ಓಂ ಶಬ್ದವನ್ನು ನೆನೆಸಿದರೆ, ಅದು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ತಥೌಂಕಾರಮಯೋ ಯೋಗೀ ತ್ವ್ ಅಕ್ಷರೀ ತ್ವಕ್ಷರೀ ಭವೇತ್ ಪ್ರಣವೋ ಧನುಃ ಶರೋ ಹ್ಯಾತ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಲಕ್ಷಣಮುಚ್ಯತೇ

ಹೀಗೆ, ಯೋಗಿಯು ಓಂನಿಂದ ಕೂಡಿರುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವಿನಾಶಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವಿನಾಶಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಣವವೇ ಧನುಸ್ಸು, ಆತ್ಮವೇ ಬಾಣ, ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಗುರಿಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಅಪ್ರಮತ್ತೇನ ವೇದ್ಧವ್ಯಂ ಶರವತ್ ತನ್ಮಯೋ ಭವೇತ್ ಓಮಿತ್ಯೇಕಾಕ್ಷರಂ ಹ್ಯೇತದ್ ಗುಹಾಯಾಂ ನಿಹಿತಂ ಪದಮ್

ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಬಾಣದಂತೆ ಅದನ್ನು ತಲುಪಬೇಕು; ಅವನು ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಬೇಕು. ಓಂ ಎಂಬ ಏಕಾಕ್ಷರವು ಹೃದಯಗುಹೆಯೊಳಗಿನ ಗುಪ್ತವಾದ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ.

ಓಮಿತ್ಯೇತತ್ತ್ರಯೋ ಲೋಕಾಸ್ ತ್ರಯೋ ವೇದಾಸ್ತ್ರಯೋ ಽಗ್ನಯಃ ವಿಷ್ಣುಕ್ರಮಾಸ್ತ್ರಯಸ್ತ್ವೇತೇ ಋಕ್ಸಾಮಾನಿ ಯಜೂಂಷಿ ಚ

'ಓಂ' ಎಂಬುದು ಮೂರು ಲೋಕಗಳು, ಮೂರು ವೇದಗಳು, ಮೂರು ಅಗ್ನಿಗಳು; ಇವು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು, ಹಾಗೂ ಋಕ್, ಸಾಮ, ಯಜುಸ್ಸುಗಳೂ ಆಗಿವೆ.

ಮಾತ್ರಾ ಚಾರ್ಧಂ ಚ ತಿಸ್ರಸ್ತು ವಿಜ್ಞೇಯಾಃ ಪರಮಾರ್ಥತಃ ತತ್ಪ್ರಯುಕ್ತಸ್ತು ಯೋ ಯೋಗೀ ತಸ್ಯ ಸಾಲೋಕ್ಯಮಾಪ್ನುಯಾತ್

ಮೂರು ಮಾಪದಗಳು ಮತ್ತು ಅರ್ಧ ಮಾಪವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಯೋಗಿಗೆ ಆ ಲೋಕದ ಐಕ್ಯತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಅಕಾರೋ ಹ್ಯಕ್ಷರೋ ಜ್ಞೇಯ ಉಕಾರಃ ಸಹಿತಃ ಸ್ಮೃತಃ ಮಕಾರಸಹಿತೌಂಕಾರಸ್ ತ್ರಿಮಾತ್ರ ಇತಿ ಸಂಜ್ಞಿತಃ

'ಅ' ಎಂಬ ಅಕ್ಷರವು ಅವಿನಾಶಿಯೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, 'ಉ' ಎಂಬುದು ಅದಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗಿದೆ, 'ಮ' ಕೂಡಿದಾಗ ಓಂ ಮೂರು ಮಾಪದಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಅಕಾರಸ್ ತ್ವೇಷ ಭೂರ್ಲೋಕ ಉಕಾರೋ ಭುವ ಉಚ್ಯತೇ ಸವ್ಯಞ್ಜನೋ ಮಕಾರಸ್ತು ಸ್ವರ್ಲೋಕ ಇತಿ ಗೀಯತೇ

'ಅ' ಎಂಬ ಅಕ್ಷರವು ಭೂಲೋಕ, 'ಉ' ಭುವರ್ಲೋಕ, ವ್ಯಂಜನವಾದ 'ಮ' ಸ್ವರ್ಲೋಕವೆಂದು ಹಾಡಲಾಗಿದೆ.

ಓಙ್ಕಾರಸ್ತು ತ್ರಯೋ ಲೋಕಾಃ ಶಿರಸ್ತಸ್ಯ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪಮ್ ಭುವನಾಙ್ಗಂ ಚ ತತ್ಸರ್ವಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಂ ತತ್ಪದಮುಚ್ಯತೇ

ಓಂ ಎಂಬುದು ಮೂರು ಲೋಕಗಳು; ಅದರ ತಲೆ ಪರಮ ಸ್ವರ್ಗ. ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲಾ ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿ, ಆ ಪರಮ ಪದವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಮಾತ್ರಾಪಾದೋ ರುದ್ರಲೋಕೋ ಹ್ಯ್ ಅಮಾತ್ರಂ ತು ಶಿವಂ ಪದಮ್ ಏವಂ ಜ್ಞಾನವಿಶೇಷೇಣ ತತ್ಪದಂ ಸಮುಪಾಸ್ಯತೇ

ಮಾಪದ ಭಾಗವು ರುದ್ರಲೋಕ, ಮಾಪವಿಲ್ಲದ ಭಾಗವು ಶಿವಪದ. ಹೀಗೆ, ವಿಶೇಷ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆ ಪದವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

ತಸ್ಮಾದ್ಧ್ಯಾನರತಿರ್ನಿತ್ಯಮ್ ಅಮಾತ್ರಂ ಹಿ ತದಕ್ಷರಮ್ ಉಪಾಸ್ಯಂ ಹಿ ಪ್ರಯತ್ನೇನ ಶಾಶ್ವತಂ ಸುಖಮಿಚ್ಛತಾ

ಆದಕಾರಣ ಸದಾ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವನು, ಮಾಪವಿಲ್ಲದ ಅವಿನಾಶಿ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವವನು.

ಹ್ರಸ್ವಾ ತು ಪ್ರಥಮಾ ಮಾತ್ರಾ ತತೋ ದೀರ್ಘಾ ತ್ವನನ್ತರಮ್ ತತಃ ಪ್ಲುತವತೀ ಚೈವ ತೃತೀಯಾ ಚೋಪದಿಶ್ಯತೇ

ಮೊದಲ ಮಾಪವು ಚಿಕ್ಕದು, ನಂತರದದು ದೀರ್ಘ, ನಂತರ ಮೂರನೆಯದು ಉದ್ದವಾಗಿರುವುದಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಏತಾಸ್ತು ಮಾತ್ರಾ ವಿಜ್ಞೇಯಾ ಯಥಾವದನುಪೂರ್ವಶಃ ಯಾವದೇವ ತು ಶಕ್ಯನ್ತೇ ಧಾರ್ಯನ್ತೇ ತಾವದೇವ ಹಿ

ಈ ಮಾಪನಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಯಾರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ, ಅಷ್ಟನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ಇನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ಮನೋ ಬುದ್ಧಿಂ ಧ್ಯಾಯನ್ನಾತ್ಮನಿ ಯಃ ಸದಾ ಅರ್ಧಂ ತನ್ಮಾತ್ರಮ್ ಅಪಿ ಚೇಚ್ ಛೃಣು ಯತ್ ಫಲಮಾಪ್ನುಯಾತ್

ಯಾರು ಸದಾ ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅರ್ಧಮಟ್ಟಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವರು ಪಡೆಯುವ ಫಲವನ್ನು ಕೇಳು.

ಮಾಸೇ ಮಾಸೇ ಽಶ್ವಮೇಧೇನ ಯೋ ಯಜೇತ ಶತಂ ಸಮಾಃ ತೇನ ಯತ್ಪ್ರಾಪ್ಯತೇ ಪುಣ್ಯಂ ಮಾತ್ರಯಾ ತದವಾಪ್ನುಯಾತ್

ಯಾರು ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಶತ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಡೆಯುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಈ ಮಾಪನದ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದಲೂ ಪಡೆಯಬಹುದು.

ನ ತಥಾ ತಪಸೋಗ್ರೇಣ ನ ಯಜ್ಞೈರ್ಭೂರಿದಕ್ಷಿಣೈಃ ಯತ್ಫಲಂ ಪ್ರಾಪ್ಯತೇ ಸಮ್ಯಙ್ ಮಾತ್ರಯಾ ತದವಾಪ್ನುಯಾತ್

ತೀವ್ರವಾದ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ಬಹಳ ದಾನವಿರುವ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ, ಈ ಮಾಪನದ ಸರಿಯಾದ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಸಿಗುವ ಫಲ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.